5/5/14

Κεφάλαιο 1ο Μέρος Γ



Και τότε τον είδα! Δεν το κατάλαβα αρχικά επειδή ήμουν βυθισμένη στις σκέψεις μου αλλά το βλέμμα του καρφώθηκε στα μάτια μου για μια στιγμή και έχασα μια αναπνοή. Αυτός με προσπέρασε και συνέχισε την πορεία του. Μπερδεμένη σταμάτησα να περπατώ και κούνησα το κεφάλι μου για να καταλάβω. Ο άντρας από το όνειρο έκανα κλικ ξαφνικά, ο άντρας από το όνειρο μου με προσπέρασε, μόλις πέρασε από δίπλα μου. Έστριψα το κεφάλι μου για να τον εντοπίσω και τον είδα να με κοιτάζει κλεφτά καθώς έστριβε σε μια πάροδο βιαστικά. Έτρεξα πίσω του μόνο για να τον δω να στρίβει σε μια άλλη πάροδο. Όχι δεν γίνεται να τον χάσω, με είδε, με ξέρει, με αναγνώρισε. Συνέχισα να τρέχω και έφτασα στο σοκάκι που τον είδα να μπαίνει μόνο για να διαπιστώσω ότι δεν ήταν πουθενά, έτρεξα πάνω κάτω κοιτάζοντας σε κάθε εσοχή σε κάθε στοά, τα παπούτσια μου δεν  με βοηθούσαν και πολύ. Δεν πρόσεξα την λακκούβα στην άκρη του δρόμου και βρέθηκα με τις παλάμες μου να γδέρνονται πάνω στην άσφαλτο. Δεν χαμήλωσα τα μάτια μου, απεγνωσμένη τον έψαχνα γύρω μου, εξαφανίστηκε, λες και άνοιξε η γη και τον κατάπιε. Σηκώθηκα σιγά, σιγά και καθάρισα τα χέρια μου και κοίταξα τα γόνατα μου, δεν είχα πληγή αλλά σίγουρα η πτώση μου θα μου άφηνε σκούρους μεγάλους μώλωπες. Αποκαρδιωμένη αποφάσισα να γυρίσω σπίτι.
Δεν χρειάστηκε να περιμένω στην στάση για το λεωφορείο, ήταν το πρώτο που έφτασε. Βολεύτηκα σε μια θέση, η μουσική ηχούσε δυνατά από τα ακουστικά μου αλλά σε αυτή την περίπτωση ήταν αδύνατο να σταματήσω τις σκέψεις να κυλήσουν στο μυαλό μου. Ενώ στην αρχή ήμουν σίγουρη ότι τον είδα όσο περνούσε η ώρα τόσο πιο γελοίο και εξωπραγματικό μου φαινόταν. Μέχρι να φτάσω σπίτι, αργότερα από ότι συνήθιζω, ήμουν πεπεισμένη ότι στ` αλήθεια άρχιζα να τρελλαίνομαι . Άμα έχω αρχίσει να έχω και παραισθήσεις τι να με σώσει;
Αφού ετοίμασα ένα γρήγορο βραδινό ξάπλωσα στον καναπέ χαζεύοντας στην τηλεόραση. Γιατί να φτιάχνω ένα άγνωστο άντρα στο κεφάλι μου; Είναι η μοναξιά που ωθεί το μυαλό να μου παίζει αυτά τα παιχνίδια; Προσπαθεί να επιβιώσει σε αυτή την έρημο της ανθρώπινης επικοινωνίας που έχω επιβάλει; Δεν αντέχω να είμαι με ανθρώπους που θα πρέπει να εξηγήσω γιατί είμαι μουντή και ψυχρή κάποιες φορές, και ούτε θέλω να μπω στην διαδικασία να εξηγώ, δεν έχω το κουράγιο να υποκρίνομαι για άγνωστους.
Πήρα μολύβι και χαρτί και σκέτσαρα πρόχειρα τον μελαχρινό άντρα. Κοιτάζοντας το σχέδιο μια σκέψη με έκανε αντιληφθώ την αλήθεια. Δεν μπορώ να υποκύψω στην τρέλα αυτή, δεν γίνεται να έχω φανταστικό φίλο, δεν είμαι κανένα παιδάκι, άλλο να πενθείς και να κλείνεσαι στον εαυτό σου και άλλο να παραδίνεσαι στην τρέλλα. Εδώ και καιρό προσπαθώ να δραπετεύσω από την πραγματικότητα, με την μουσική, με παιχνίδια στον υπολογιστή, με βιβλία και ταινίες απασχολώ το μυαλό μου συνέχεια αλλά αυτό το καινούριο είναι διαφορετικό. Έσκισα το σχέδιο μου σε κομματάκια. Φτάνει με αυτόν, δεν θα χάσω το μυαλό μου. Τράβηξα μια κουβερτούλα μέχρι το πιγούνι μου και αφοσιώθηκα στην ταινία που μόλις ξεκινούσε αποφασισμένη να αποβάλω τα σκοτεινά του μάτια από το μυαλό μου.
Η οθόνη χανόταν σιγά, σιγά και έτρεχα αγωνιωδώς να τον βρω αλλά δεν ήταν πουθενά, τον ένιωθα τον άκουγα να γελάει σιγά, ένιωθα το βλέμμα του πάνω μου αλλά δεν ήταν πουθενά. Και τότε μέσα στο σκοτάδι του ονείρου μου, τον είδα πολύ μακριά να στέκεται μέσα σε ένα πρασινομπλέ σύννεφο και να μου γνέφει χαμογελαστά να τον πλησιάσω.  Κουρασμένη πετάχτηκα όταν το ξυπνητήρι ακούστηκε κάπου στο βάθος. ‘Μια καινούρια μέρα με περιμένει’, σκέφτηκα και σηκώθηκα σαν ζόμπι.

1 σχόλιο: