19/4/14

Στην υγειά μας



Μα εν και έχω και τίποτε καλό να σας πω. Ούτε καλό ούτε κακό. Η ζωή μου περιλαμβάνει τον Fitz και την δουλειά, δουλειά, δουλειά. Διώ του τον χρόνο μου τον ελεύθερο με χαρά. Ότι μείνει χωρίζω το σε άλλους ανθρώπους και δουλειές. Έτσι εν έχω πολύ χρόνο να σκεφτώ την ανούσια μου ύπαρξη και την ματαιότητα τούτων των καθημερινών «αγώνων». Τρώεις-->σhέζεις, βάφεις μαλλιά -->φκάλλεις ρίζα σε 20 μέρες, πλέννεις ρούχα--> ξιμαρίζουν, ξαναπλένεις ξαναξιμαρίζουν και έτσι περνούν οι μέρες και γω περνώ την ώρα μου με τες υποχρεώσεις, να δω τους γονείς μου, να βοηθήσω την μάμα μου, τωρά έχουμε και την οικογένεια του Fitz, να ξοδέψω χρόνο με τον σκύλο, να πάω στην γιαγιά μου κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ. Και τους φίλους. Εν έχω τόσο χρόνο πλέον να πάθω καμιά εμπνευσμένη κατάθλιψη, ούτε να κλείσω τα τηλέφωνα και να θωρώ το ταβάνι ούτε να κάτσω σε πλήρη ησυχία να κάμω ένα τσιγάρο. Το καλό είναι ότι εν έρκουμε σε πολλή επαφή με τον έξω κόσμο. Κάτι glimpses από τις 2 ράτσες νεοκύπριους που επικρατούν. κουτσομπόληδες/πόρτηες/κενούς ή χώρκατους/μαννούς/υποανάπτυκτους, σοκκάρει με και ξανα-αποφασίζω να μεν ασχολούμαι.
Έχασα και το will να «σκοτώσω». Ότι και να γίνει εν καθαρίζει ο τόπος, οι αμπάλατοι εν παντού. Πολλά κουραστικός ο κόσμος. Και ότι και να σας πω εξαναείπα το, ή κάποιος άλλος. Ούλλες τες ωραίες ιδέες είπαν τες άλλοι. Έχει τίποτε original? Ποιο το πποιντ να σας λαλώ ιστορίες? Φακκούν μου οι οδηγοί-είπα το είπαν το και 10000 άλλοι-φακκά μου ο δημόσιος θηλασμός-είπα το συζητήσαμεν το-και ούλλοι οι μπλόγκερς παραπάνω είπαμεν τα ίδια. Ξέρω ότι αν φκει κανένας καινούριος εννά μας πει τα ίδια. Όπως και οι παραπάνω ανθρώποι. Φταίω που βαρκούμαι? Έχασα την αίσθηση του ουάου. Άνοιξα το στόμα μου εξέρασα σας ότι είχα μέσα και τωρά? Το ότι έχω αρχείο που τον καιρό που άρχισα να γράφω γύρω στα 10 εν είναι και το καλύτερο, επειδή επαναλαμβάνομαι και τώρα το ξέρω.
Θεωρώ και κάποια πράματα βλακείες. Όπως πχ που μας λαλούν ότι εννά δώκουν την Αμμόχωστο. Ασπούμε εγώ ξέρω άνθρωπο που επακέταρε τα πραματα που εφύλαε τόσα χρόνια, σε τροχόσπιτο του και εν έτοιμος να πάει μόλις του πουν. Εν ξέρω ποιο εν πιο τραγικό, 1. Το ότι εφύλαε πράματα τόσα χρόνια? Το ότι εγόραζε πράματα και εφύαλε τα σε περίπτωση που πάει πίσω? 2. Το ότι εν έτοιμος να πάει πίσω? Λες και ότι έζησε τόσα χρόνια κάπου αλλού εν του κάμνει αίσθηση, εν έτοιμος να πάει σπίτι του-στο μόνο σπίτι του 3. Το ότι χρησιμοποιούν τούτο το διπλωματικό «χαρτί» και παίζουν με τούτους τους ανθρώπους πάλε? Αξίζει να ασχολούμαστε με τούτο το θέμα? Εν έχω όρεξη να ξέρω τι γίνεται, καλύτερα να μεν ξέρω τίποτε.  
Ένας άνθρωπος τελικά εν αρκετός. Να μου μιλά να κοιμάται μαζί μου αγκαλιά, να με φιλά, να κάμνουμε σεξ, να νευριάζω αν νομίζω ότι θωρεί καμιάν άλλη, να με θωρεί μες τα μάθκια και να μου λαλεί ότι εν δικός μου. Και ότι παπαριές λαλούσα τόσα χρόνια να τες ακυρώνω. Όλα τα «κανείς δεν είναι κανενός» στα μούτρα μου. Είμαι! Δική του! Παραδοσιακά και απλά. Και εν έχει αξία να ασχολούμαι με άλλους.  Ήμασταν ενωμένοι μια ζωή, απλά έπρεπε να βρεθούμε, εν απίστευτο πόσο κοντά μπορείς να έρτεις με έναν άλλο άνθρωπο, και ποτέ δεν το ξαναένιωσα. Τούτο το ολοκληρωτικό, που γελάς με τον άλλο, και μπορείς να συζητήσεις κιόλας και θέλεις να κάμνεις και σεξ μαζί του, και το σεξ μαζί του εν απίστευτο και αρέσκει σου και η εμφάνιση του και τα ρούχα του και η φωνή του και χτιτjιάζεις που δεν μπορείς να τον αναπνεύσεις, που οτιδήποτε δικό του κάμνει σε να χαμογελάς και ότι σου λείπει έχει το κείνος και όπου είσαι αδύναμη μπαίνει και βοηθά σε και όπου εν αδύναμος κείνος βοηθάς τον εσύ. Τι άλλο να θέλω? Τι μπορεί ποτέ να συναγωνιστεί με τούτο;
Οι μόνοι φίλοι που κράτησα εν οι ειλικρινείς. Που θέλουν την παρέα μου και δεν την εξαναγκάζουν. Που θα κάτσω μαζί τους να μιλήσω. Που εν κρέμμουνται που πάνω μου. επειδή άμα δουλέφκεις όσες ώρες είμαι υποχρεωμένη να δουλέφκω εγώ, και κοιμάσαι τες ώρες που κοιμούμαι εγώ για να αντεπεξέλθω και έχεις μια μέρα για να ξεκουραστείς και κείνη τη μέρα ΠΑΝΤΑ κάτι γίνεται και ο Fitz θα πρέπει να δουλέψει τότε πρέπει να καταλάβεις ότι ΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ! ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΝ ΜΕ ΠΡΗΖΕΙΣ ΟΤΙ ΕΧΑΘΗΚΑ. ΕΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ ΤΗΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ. Επέρασα σε άλλο στάδιο, επενδύω τούτα τα χρόνια στη δουλειά, εν έχω επιλογή, εν φταίω, εν το διάλεξα, έτσι έγινε, πρέπει να δουλεύω εδώ, σε αυτή τη θέση, τες ώρες και τες μέρες που μου υποδεικνύουν και να μου κλαίεσαι ότι ΕΧΑΘΗΚΑ εν με βοηθά.  Τζιαι ύστερα ξαναπάμε στην πρώτη παράγτραφο που τα κάμνει ούλλα μάταια και εν ξέρω γιατί επενδύω σε τούτη τη δουλειά. Και ύστερα θωρώ ότι εμείναν 200 ευρώ όσπου να ξαναπληρωθώ δηλαδή 10 του μάη και θυμούμαι το γιατί.
Ατε πάμε να πιούμε τίποτε.

3 σχόλια:

  1. Ο Fitz συνέπεσε και προκάλεσε πολλές ανακατατάξεις στη ζωή σου. :) Πήγες σε άλλη φάση πλέον και κρατάς πλέον όσους πιστεύεις ότι υπάρχει λόγος να τους δώσεις το χρόνο σου. Κάποιοι ίσως να χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να δεκτούν τη νέα τάξη πραγμάτων στη ζωή σου, μην βιάζεσαι. Αν τελικά δεν μπορούν, υγεία.:)

    Καλά να περάσετε. Καλό Πάσχα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δύο πράματα:

    1) Τι τέλειο να ανήκεις στον άλλον και να του το λες. Δείχνει ότι δεν έχεις ίχνος εγώ πάνω σου. Έτσι πρέπει, να δίνεσαι, να το παραδέχεσαι να εξευτελίζεσαι αλλά να ξέρεις ότι κατά βάθος επιβιώνεις και μόνη σου.

    2) Μην γράφεις τους φίλους σου για τη δουλειά. Στην Κύπρο ζούμε, τι καριέρα θα κάμεις νομίζεις; Θα έρθει η μέρα που δεν θα έχεις δουλειά, θα τους ψάχνεις και θα σου πουν "πολύ αργά".

    Χρόνια πολλά ντήαρ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στην υγεία σας: )))!Xρόνια Πολλά Β μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή