21/2/14

|Δεν υπάρχει γυρισμός

Οδηγούσα στα βουνά, είχα κάνα δίωρο στο αυτοκίνητο, κόντευα στον προορισμό μου για να αρχίσω δουλειά. Ήμουν ακόμα ανάλαφρη από το ξύπνημα με τον Fitz. Να με ξυπνά νωρίς, να με αγκαλιάζει να με φιλά, λες και έχουμε όλη τη μέρα μπροστά μας, και ύστερα να βλέπει το ρολόι και τότε να καταλαβαίνει ότι θα αργήσει, να πετάγεται στο μπάνιο και γω να μένω κι άλλο στο κρεβάτι. Ζω το όνειρο.
Σκέφτομαι πώς μπήκε στη ζωή μου, πώς με βρήκε, πώς τον βρήκα, 2 άγνωστοι που τους τραβά κοντά ένα αόρατο σχοινί. Πώς με διεκδίκησε, πώς με κατέκτησε, πώς παραδόθηκα σε αυτόν τον Άντρα εντελώς, πώς με διεκδικεί σε όλα, παντού και πάντα, είμαι δική Του, εντελώς.
Τι νόημα έχει να πηγαίνω δουλειά? Κανένα αφού με κρατά μακριά Του! Και δεν θέλω να περνώ μόνη μου καλά, γιατί να περνώ μόνη μου καλά αφού Αυτός θα τα κάνει όλα πιο ωραία. Και μου λείπει, συνέχεια, ασταμάτητα.
Τα έχει βάλει όλα σε τάξη στη ζωή και στο μυαλό μου. Όχι δεν έχω κανένα πρόβλημα, κανένα ψυχολογικό, όλοι οι συμβιβασμοί που πίεζα τον εαυτό μου να δεχτεί, όλες οι «αλήθειες» που πίστευα ότι ανάλυσα και κατανόησα, όλα στα σκουπίδια. Δεν θέλω συμβιβασμούς, δεν θέλω λογική, δεν θέλω κυνισμό. Όταν ο Fitz είναι εδώ όλα είναι ΚΙΤΡΙΝΑ, αληθινά.
Βγαίνω στον κόσμο και είμαι η
Beatrix, σκοτώνω, κρατώ το σπαθί μου και επιτίθεμαι, μάχομαι, και ξεκαθαρίζω. Δεν κρατώ ασπίδα, ξεκινώ απευθείας επίθεση. Δεν χρειάζομαι κανένα. Τα λύνω όλα ή τα κόβω, είτε εύκολα είτε δύσκολα.
Αλλά σαν πάω πλέον σπίτι, αφήνω το σπαθί στο αυτοκίνητο και βγάζω τα ρούχα της πολεμίστριας, χτενίζω τα μαλλιά μου και φορώ το άσπρο μου φορεματάκι, το πουά, βάζω κραγιόν και άρωμα. Τον περιμένω.
Σκέφτομαι όλα αυτά, πώς με έκανε έτσι αυτός ο Άντρας, ποτέ δεν ήμουν πιο θηλυκή στην ζωή μου, ποτέ δεν ένιωσα πιο γυναίκα, ποτέ δεν ήθελα έτσι άλλο άντρα. Το τελευταίο ψήγμα ρομαντισμού που έμεινε ζωντανό τόσο καιρό βαθιά μέσα μου, μέχρι να το βρει ο Fitz, να το αγγίξει, να το θρέψει, να το ζωντανέψει ξανά, να πιστέψω στην αληθινή αγάπη, την μοναδική, που την κατακτάς με «θυσίες» και αυταπάρνηση.  
Και τότε ξεκινά ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, δεν το έχω ξανακούσει ποτέ,  και σιγά σιγά τα λόγια με κάνουν να καταλάβω πως τέλειωσα, αυτό είναι, ο Άντρας μου είναι εδώ, δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Δεν υπάρχει γυρισμός μετά από Αυτόν, ούτε επόμενος σταθμός, εδώ είναι το τέρμα, κι αν φύγει? Δεν θα φύγει, αλλά αν φύγει, «τέλειωσα»!

He is Fitz..!

10 σχόλια:

  1. Έχω μια απορία.
    Το φουστάνι το άσπρο το πουά, τι χρώμα εν τα πουά του;
    Στω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τωρά νομίζω καλύφκεις όπως θέλει να νοιώσει κάθε κοπέλλα και Β μου χαιρομαι πραγματικά που το νοιώθεις!

    υ.γ Εγώ έχω μια απορία γιατί κιτρινοι??κάτι δεν πιάνω ένεν??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτος ο ανθρωπος Αυτοοοοοοοςς!!!! Εχω την ιδια απορια με την Αμα. Κιτρινα;; Οπως την ΜΤΝ;
    Cypriopoul

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Άρεσεν μου τούτο το Όλα ΚΙΤΡΙΝΑ. Και για μένα το κιτρινο εν το πιο ωραίο χρώμα. Το πιο φωτεινό! Να σου είναι πάντα όλα κίτρινα Bea μου!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ααααχχχ άμαν σε ακούω, ακόμα πιστέφκω ρε! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Είσαι ερωτευμένη. Τι ωραίο συναίσθημα. Πάντα τέτοια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή