29/1/14

ΠΑΣΑ



Είμαι στο δρόμο.  Οδηγώ το αυτοκίνητο μου το οποίο αγαπώ, είμαι μόνη μου. Και έτσι μπορώ να οδηγώ ελεύθερα, και εν με κόφτει αν εν απότομα.
Είμαι στα φώτα στην αστυνομία του Λυκαβητού, στην έξω λωρίδα που αν στρίψεις αριστερά μπαίνεις στην Μακαρίου. Ανάφκει το φως και κατευθύνουμε προς την αγορά του Αγίου Αντωνίου. Έχει κάτι μαλάκες που παρκάρουν μες τον κύριο δρόμο αριστερά και έτσι εν μπορώ να προχωρήσω, επιβραδύνω, ανάφκω το ττραφικέητορ να δείξω προς δεξιά, και όταν βρίσκω ευκαιρεία-επειδή κανένας εν σταματά, φκαίνω δεξιά να συνεχίσω την πορεία μου. Πίσω μου φουσέκι ένα διπλοκάμπινο μπλε. Πουρούες φώτα εθκιαολίζετουν. Εγω επροσπέρασα το αυτοκίνητο που ήταν παρκαρισμένο και εξαναμπήκα στην αριστερή λωρίδα. Περνά που δίπλα μου, έκαμα του νόημα «ντροπή»-την γνωστή με το μούσι.
Εκάβλιασεν με ο χώρκατος ο μαύρος με τα σγουρά μαλλιά ο ξιμαρισμένος. Σταματήσαμε στα φώτα. Εγώ πίσω του. Έφκαλα τον φωτογραφία, τα νούμερα του.  Πιάννω τηλέφωνο τον παρέα.
-«στέλλω σου έναν τωρά»
-«στείλε και εννα σου πω ίντα ώρα»
-«στο γνωστό μέρος?»
-«ναι» απαντά μονολεκτικά και κλείει το.
Σε 2 ώρες στέλλει μου μήνυμα ότι με περιμένουν.
Φκαίνω της Λευκωσίας προς την επαρχία. Μπαίνω στην βοιμηχανική. Έχει μιαν αποθήκη σκοτεινή. Παρκάρω, χτυπώ το συνθηματικό, αννοίει μου.
Μπαίνω προχωρώ στο βάθος.
Εν διμμένος πας την καρέκλα, δρωμένος, ταλαιπωρημένος, εδέραν τον.
-«φίλε μου?» λαλώ του «όλα καλά?»
-«ποια είσαι» ρωτά με
-«κείνη που κάβλιασες το πρωί φίλε μου» λέω του και βλέπω ότι αναγνωρίζει με  «ελπίζω να μεν σε εδέραν πολλά αλλά τι να σου κάμω? Απλά επειδή είσαι μες το αυτοκίνητο εν σημαίνει ότι είσαι αφθαρτος φίλε μου, ούτε ότι δικαιούσαι να συμπεριφέρεσαι έτσι»
Εν απαντούσε, εδώκαν του έναν πάτσο.
-«αν ήμουν περπατητή με την Λήδρας και ήθελα να προσπεράσω ένα εμπόδιο μπροστά μου και έρκουμουν προς το μέρος σου ήταν να μου παουρίζεις? Ήταν να με καβλιάσεις μες τα μούτρα?»
Εν απαντά πλάε, διούν του αλλό ένα πάτσο
-«πρέπει να μου απαντάς άμα σου μιλώ, έτσι είναι η ευγένεια και ο σεβασμός»
Περιμένω πάλε τίποτε.
-« απάντα μου αλλιώς εννα σου τον δώκουν πάλε»
Θωρεί με μισισμένα
-«όι εν θα το έκαμνα»
-«άρα έκαμες λάθος που το έκαμες πριν ένναιν?»
-«ναι»
-«άρα τι πρέπει να μου πεις?»
-«συγνώμη»
Σιωπήσαμε. Γυρίζω προς τον παρέα μου
-«εννοεί το?»
-«όι» λαλεί μου
-«τι να κάμουμε?»
-«να τον δέρουμε κιάλλο?»
-«εγώ νομίζω να του κόψουμε το καβλί του να μεν μπορεί να ξανακάμει τούτο το λάθος»
-«οκ» λαλεί μου
Ετσιλλίσαν τον χαμέ και εκόψαν του το.

Καθένας με τες φαντασιώσεις του.
Είδαμεν του Αντίχρηστου, είδαμεν της Αμαδρυάδας
Εμένα εν τούτη η φανταστική μου ιστορία!

15 σχόλια:

  1. Στείλε μου το τηλ τουτου του φιλου σου παρακαλω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαχαχα πόσο συχνά έχω τέτοια φαντασίωση δεν φαντάζεσαι! Ταξιτζήδες, λεωφορειατζήδες, χώρκατοι αγενείς παντός είδους να υποφέρουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναιιιιιιιιιιιιιιι και δική μου φαντασίωση με κάθε είδους μαλάκα μες τους δρόμους!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. xaxaxaxa έφυρες με..λαλείς να καθιερώσουμε Φανατσίωση της εβδομάδας??? Στα σοβαρά τωρά, τούτους ούλλους παλιά εκατάγγελα τους, π.χ. έπιανα στο 199 και ελάλε τους το αυτοκίνητο με τα νούμερα τάδε τρέχει με ιλιγγιώγη ταχύτητα στο τάδε δρόμο τζιαι έκαμνα χάζια τζιαι έκαμνα τζιαι καλό κοινωνικό:)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. η συγκεκριμένη φαντασιώση μου τελειώνει με το να πετυχαίνω τον τύπο που με εκνεύρισε να τον δίνω χαμε τζαι να περνώ που πάνω του με το αυτοκίνητο. μετά βάλλω πισινή τζαι ξαναπατώ τον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Άψογη, η καλυτερη φαντασίωση της μέρας! Να σου πω την αληθκεια έχω τζιιαι γω μερικές αλλα ξεφεύγουν πολλα τζιαι ντρεπουμαι να τις ανάρτησω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή