31/12/13

Ένα πρωτοχρονιάτικο παραμύθι


Ξυπνώ μες την νύχτα. Ας υποθέσουμε ότι ο Φιτζ κοιμάται. Γυρίζω δεξιά αριστερά, οι πυζάμες μου ανακατωθήκαν και μάχουνται να με πνίξουν, έδρωσα που τον πυρετό, και του δικού μου και του Φιτζ. Σηκώνουμαι, κάμνω ένα τσάι, πίνω και 2 αντιπυρετικά , και 10ml Actifed-τοαγαπώτοακτιφέτ.
Πάω να ξαναππέσω, κλείω και το φως επειδή εν μπορεί μίσhιμου να κοιμηθεί με φως, κλείουμε και το φως και καρτερώ να δράσει το ακτιφέτ-τοαγαπώτοακτιφέτ -που ως γνωστόν προκαλεί υπνηλία ή τουλάχιστον μαστούρα. Αρκέφκει να επιδρά, νιώθω λλίο αλαβρή. Και τότε ακούω ένα ττούκκου ττούκκου. Ανακάθουμε. Σπρώχνω τον Φιτζ, μουρμουρίζει «εν εσhιει τίποτε αγάπη μου» και τραβά με κάτω. Ξαναππέφτω, μετά που λλίο ξανακούω, ττάκκα ττάκα, αντινάσσουμε. Θωρώ μιαν υπόλευκη σκιά, σηκώνεται η τρίχα μου μιλούμε κάγκελλο.  Ήταν μια γυναίκα, ψηλή, με τα μαλλιά της να κινούνται σάννα και εν μες το νερό.  κουντώ τον Φιτζ τίποτε, χαβά αρβανίτικο, ένναιν τίποτε και ένναιν τίποτε.
-«άφηστον» λαλεί μου η οπτασία «εν για σένα που ήρτα, έλα δα»
Ναι το πνεύμα της νέας χρονιάς(?!!?) μιλά κυπριακά. Σηκώνουμε σιγά σιγά μεν τον ξυπνήσω. Κοντέφκω της.
-«Νάμπουσhει?»
-«τίποτε ρε, έτο εννά έρτουν το παρελθόν, το μέλλον και το παρόν τωρά που αλλάσσει ο χρόνος, όι όπως κείνον τον άσχετο που μίσhιμου ήρταν τα πνεύματα χριστούγεννα. Αν μιλούμε για χρονικά διαστήματα και γιορτές το πρώτο που σου έρκετε στο μυαλό εν η Πρωτοχρονιά ένναιν? ΕΝΝΑΙΝ?» αγρίεψε
-«έχεις δίκαιο» λέω, «ε και τωρά?»
-«ε τίποτε πρέπει να φύω να έρτει το παρελθόν, τούτη ήταν η δουλειά μου εμένα» λαλεί σικκηρτισμένη λλίο
-«να σε κεράσω τίποτε? Έκαμε κάτι κουραπιέδες η μάμμα του Fitz»
-«όι ρε, άστο»
-«έλα έλα» λαλώ και πάω στην κουζίνα, βάλλω της 3 για το δρόμο και φέφκει.
Κάθουμαι μες την κρυάδα και καρτερώ, τρώω ένας κουραπιέ-τα μελομακάρονα εκαθάρισα τα ήδη-επέτυχε τα ρε. Περνά η ώρα και εν γίνεται τίποτε, σκέφτουμε αν τελικά θωρώ όνειρο και εν τόσο ζωντανό, άρκεψα και παγώνω και τότε θωρώ μιαν ασημένια λάμψη και εμφανίζεται μπροστά μου η ίδια σκιά, έκαμε τα μαλλιά της ένα περίεργο κότσο με φιδάκια που εκάμναν οι νύφες πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια και περίεργο μακιγιάζ στα μάτια, κάτι μπλε αποχρώσεις και ξέρωγω. Εφόρησε και ένα φουστάνι μακρί με λούρες να ανεμίζουν γυρώ της πάλε σάννα και εν μες το νερό για εφφέ μυστήριο.
-«ήρτες πάλε?» ρωτώ με απορία
-«Είιιιιμαιιιιι το πνεύμαααααα του παρελθόοοοοοντοοοοοος» λέει αγνοώντας με.
-«είσαι το πνεύμα της νέας χρονιάς» λέω της
-«όοοοοοοοχιιιιι, είμαι το παρελθόοοοοοοοντοοοοοοος»
-«μα απλά έκαμες κόστο και έβαλες βα..»
-«ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ» φωνάζει «κάποιοι άνθρωποι γαμώτο, εν κανεί που δουλεύκουμε έτσι μέρα έχω την και τούτην είσαι το πνεύμα της νεάς χρονιάς και τα λοιπά και τα λοιπά γαμώτην κρίση μου γαμώ» μουρμούρισε στον εαυτό της
-«Οκ, οκ ,οκ» λέω παραδομένη πέρκει πάμε παρακάτω να δούμε τι στο καλό εννα γίνει.
Μπαίνει ξανά σε μοτ ειμαιπνευμακαιειμαιμυστηριο και συνεχίζει
-«έλα μαζί μου να δούμε το παρελθόοοοοοοοον»
Εν απαντώ, απλά στέκουμε και πιάννει με που το χέρι, απλώνεται απότομα καπνός γυρώ μας και νιώθω κάτι να με τραβά που το αρφάλι-ναι χάρρυ πόττερ διακτινισμός στάιλ γιούυυυχου! Ο χώρος και ο χρόνος δίπλα μας τεντώνονται σαν χορδές-πιστεύω σε αυτές και δεν ξέρω πόσο διάστημα-φυσικό και χρονικό διανύουμε. Ξαφνικά νιώθω στερεό στα πόδια μου και έντονη πίεση στα γόνατα μου που λυγίζουν. Προσγειωθήκαμε.
Βλέπω με, είμαι πίσω που ένα γραφείο , μεγάλο, ξύλινο, πίσω μου ο τοίχος πέτρινος. Είμαι μόνη μου, εν κρυάδα. Εν απόγευμα, ενύχτωσε. Γράφω με μανία. Έχω τα μαλλιά μου κόκκινα. Μες τα μούτρα μου. Είμαι 26 χρονών. Μετά που 2-3 μέρες Λεμεσό και ατέλιωτες συζητήσεις με την Πέγκυ καταλήγω σε συμπεράσματα που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν άμορφα μες τον νου μου. Κοντεύω μου, βλέπω την οθόνη του υπολογιστή στην οποία είμαι απορροφημένη. Έχει ένα κείμενο που ξεκινά με Οκ! Και εδιάβασα το άπειρες φορές. Έγραψα το μια μέρα πριν, τα Φώτα, μετά που στράφηκα που λεμεσό. Εδιόρθωσα το ξανά και ξανά και ξανά. Στον browser μου έχει δίπλα ανοιχτό ένα video με τον Carlin-λέει: Behind every cynic is a disappointed idealist (or a frustrated romantic).
Και έτσι ήταν, έπρεπε το κορίτσι που τον Para-para-paradise να πάει έσσω του και να μπει στη θέση του η μία και μοναδική Beatrix Kiddo. Ήρτεν η ώρα της. Ήρτεν η ώρα να παλέψω για όλα, για την θέση μου, για την ζωή μου, για τα θέλω μου, να εύρω ποια είμαι. No μορ the good girl aka θύμα. Ήρτε η ώρα να πάρω τον πλήρη έλεγχο της ζωής μου, καμία υποχώρηση για κανένα χωρίς λόγο. Δεν περιμένω τίποτε που κανένα και δεν εμπιστεύομαι κανένα. Όλα πρέπει να περάσουν που μένα, μόνο από μένα. Δεν αναμένω τίποτε. Νιώθω απίστευτη ελευθερία. Βάλλω τες σχέσεις μου με τους ανθρώπους σε άλλη προοπτική. Ξέρω τι είναι οι φίλοι. Ξέρω σε τι βάθος έχω την κάθε σχέση. Ταξινομώ τους ανθρώπους της ζωής μου. Δεν κάνω πίσω. Μόνο επίθεση. Σε όλα, θα πάρω αυτό που θέλω, όσο μπορώ, παίζω διπλωματικά. Δεν θα σε σεβαστεί κανείς αν δεν παλέψεις. Με τον σταυρό στο χέρι ποτέ κανείς δεν έκανε κάτι, εχτός που τους σταυροφόρους ίσως. Αλλά δεν έχω στρατό. Χμμμ…ππέφτουν και οι ιδέες μου, καταρρακώνονται τα ιδανικά μου. Αυτή τη στιγμή.  Που άστραψε το δει μου. Έκαμα το μπλογκ, έβαλα το ιντρο, πάτησα «δημοσίευση» και έκλεισα το πι σι.
-«βλέεεεεεεπεις το παρελθόοοοοοοον» λέει μου
-«ναι ξέρω το μάνα μου» λαλώ της, ήθελα να πάω κοντά στην Μπεατρίξ, να της πω, εν χρειάζεται να σκληρήνεις έτσι, και ότι θα εν όλα καλά, να μεν αγχώνεται. Ήξερα ότι έστω κι θα φάει τες φατζιές της εννά νικήσει σε πολλά.
Χωρίς προειδοποίηση τραβά με που το αρφάλι-χορδές και ταλοι(μ)πά(ν) και επιστρέφουμε.
-«κάτσε δαμέ πάω να αλλάξω» λέει χωρίς να προσπαθεί καν να με πλανέψει
 Σε πέντε λεπτά ήταν πίσω.
-«να δούμε το παρόν?»
-«άτε» λέω της.
Ταράσσουν λλίο τα πράματα γυρώ μου. Κάθομαι με τον Φιτζ. Γράφω στο μπλογκ. Είμαστε πας το κρεβάτι, ο σκύλος μου μεταξύ μας, διαβάζει ένα περιοδικό, ακούμε μουσική. Εν όλα ήρεμα, ίσως να μεν είμαι τόσο frustrated πλέον. Ξέρω ότι εν απλά ενας άνθρωπος αλλά μαζί του απλά εν οκ όλες οι άλλες μαλακίες, έφερε πίσω τον ρομαντισμό, όχι απολύτως, αλλά ναι, υπάρχουν έτσι άνθρωποι, υπάρχουν κάπου εκεί έξω, έφερε πίσω το Para-para-paradise κορίτσι αλλά όι το παλιό, αλλά σε αρμονία με την Μπεατρίξ. Αρμονία, μελωδία, τούτο έφερε στη ζωή μου. Και την αίσθηση ότι εν θέλω να είμαι μόνη μου πλέον, θυσιάζω την μοναχικότητα μου για να είμαι μαζί του, και όι απλά εν οκ, θέλω το κιόλας.
-“ξέρω τα τούτα” λέω της
-“οκ, πάμε στο μέλλον λέει”
αρφάλι-χορδές-προσγείωση
Κάθουμε σε μια καρέκλα κουνιστή, καλυμμένη με την κουβερτούλα μου, βλέπω έξω από το παράθυρα, δύει ο ήλιος, έχει σύννεφα τα οποία χρωματίζονται διαφορετικά κάθε στιγμή. Τα κόκκαλα μου πονάνε, ακούω μουσική. Τρίβω το σβέρκο μου, και το χέρι μου μπλέκεται στα μαλλιά μου, λευκά, ολόλευκα, αλλά μακριά-επειδή ξέρουμε ότι ούτε κοντά μου παν ούτε καρέ. Είμαι ήρεμη, γύρω μου φωτογραφίες από άγνωστα άτομα. Δύει ο ήλιος, μαζί του κλείνουν τα μάτια μου. Κοιμάμε.
-«τι είναι? πώς καταλήγω? Καλά?» ρωτώ με αγωνία, καθώς με βλέπω γριά
-«γέρασες»
-«είμαι ευτυχισμένη? Που είναι ο φιτζ? Είμαστε μαζί? Μένουμε μαζί? Ταίζει μου το όνειρο? Ή φεύφκει και νεκρώνω μέσα μου για πάντα? Εγκαθιδρύεται η πιο σκληρή Μπεατρίξ που υπήρξε ποτέ? Έγινα πετυχημένη? Έγινα μαμμά? Έκαμα λεφτά? Εταξίδεψα? Έφυα που Κύπρο ή έμεινα? εφάμε την παλουκιά της κρίσης οξά?»
-«εσύ τι λες?» ρωτά με
-«εγώ λέω κανείς δεν ξέρει το μέλλον τι θα φέρει»
-«και γω το ίδιο λέω» μου μισοχαμογελά
Θωρώ με γριά, και σκέφτουμε, εν έχει σημασία, τι 13, τι 14, τι 50, ο χρόνος κάπως μετριέται, μια κυλά αργά, μια γρήγορα. Το μόνο που με κόφτει είναι κάθε στιγμή να μεν σπαταλιέται. Σοου καλό χρονικό διάστημα που ονομάζεται έτος και ριλάξ!
Κανεις δεν ξέρει ο χρόνος τι θα φέρει
Γεια σου Φιτζ

23/12/13

Άτομα τα οποιά ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

18. Όλοι εκείνοι που μάχουνται να μπουν μες το ανσανσέρ πριν να κατεβούν οι άλλοι.

Έλα πες αλήθεια-είσαι συγγενής της γιώταςκρος, κάνεις και σπαγγάτττττττ!
νεξτ ττάιμ άι κκιλ γιου

Querique! leave Annie

18/12/13

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ)



Είχα μιττινγκ. Τωρά τούτη η θέση που έπιασα έχει κάποια Α επίδραση. «Κυρία Μπεατρίξ και κυρία Μπεατρίξ. Και να έρτουμε να δειγματίσουμε, και να ερτουμεν να σας δούμεν, και να σας δώκουμεν τούτα δωρεάν». Ττου ττελ γιου δε τρουθ εννα προτιμούσα να μου διπλάζαν τον μισθό μου και να με φωνάζουν «κόρη Μπεατρίξ», αλλά αν μη τι άλλο διά μου την αίσθηση την σημαντικής για την εταιρεία και τάχα ικανοποιείτε το εγώ μου προσωρινά. Να δούμε σε πόσους μήνες εννά μου την δώκει και να θέλω αύξηση επειδή εννά συνηθίσω την κατάσταση. Εχτός κι αν μου πετάξουν αλλό τίποτε να νιώθω valuable. Εν γνωστό το παιχνίδι, κάμνω το και γω στους πουκάτω!
Ένηγουεη. Είχα μίττινγκ. Ήρτε ο συνεργάτης, έφερε τα χαρτιά μου, άνοιξα και γω τα δικά μου, και αρκέψαμε. Να μου εξηγά τι έκαμε,  να τον ρωτώ, να του λαλώ τι θέλω να κάμει παραπάνω. Είχα την απορία. (Σ-Συνεργάτης, Β-Εγώ).
Σ-Εξηγώ σου επειδή έχεις την απορία και πρέπει να σου την λύσω αλλιώς μπορεί να κάμεις ένα ριπόρτ του μπος σου και να με φύετε που συνεργάτη.
Β-Χμμμμμμ, ρωτώ διευκρινιστικό
Σ-Διευκρινίζω σου την απορία που έχεις αλλιώς μπορεί να κάμεις ένα ριπόρτ του μπος σου και να με φύετε που συνεργάτη.
Β-ΟΚ! Ευχαριστώ πολύ
Σ-Εξηγώ σου εξηγώ σου
Β-ΟΚ! Ευχαριστώ
Σ-Διευκρινίζω σου, εξηγώ σου ξανά
Β-ΟΚ
Σ-Σίουρα εκατάλαβες? Να σου εξηγήσω? Εξηγώ σου έστω κι αν δεν μου ζήτησες
Β-Οκ, κατάλαβα!
Σ-Εξηγ..
Β-ΟΚ
Σ-Εξ..
Β-Ο…..Κ
Τελειώνει το θέμα και θωρούμε να γράψουμε το πλάνο των περαιτέρω ενεργειών μας. Συζητούμεν και καταλήγουμεν για το πώς προχωρούμε.
Σ-Οπότε για να προχωρήσω με αυτό πρέπει να μου φέρεις εκείνο και το άλλο, να ετοιμάσουμε το ριππόρτ και να ειδοποιήσουμε τον τάδε.
Β-ΟΚ!
Σ-Να μου φέρεις εκείνο
Β-ΟΚ, ναι
Σ-Και το άλλο
Β-Ναι (λέω καθώς τα γράφω σε λίστα με ημερομηνία που πρέπει να τα κάμω)
Σ-Να ετοιμάσουμε το ριπόρτ
Β-Ναι, και τον τάδε (του επιβεβαιώνω και του το αναφέρω πριν το πει για να δει ότι το θυμάμαι)
Σ-Να τον ειδοποιήσουμε, ναι τον τάδε
Β-ΟΚ (τον καθησυχάζω)
Σ-Άρα, φέρνεις εκείνο, το άλλο, ετοιμάζουμε το ριπόρτ, ειδοποιούμε τον τάδε
Β-Ο Κ (απαντώ υπομονετικά, πόσες φορές θα μου το πει γαμω τον καπηλέ μου)
Σ-Αν θέλεις κάποια βοήθεια θα μου πεις
Β-Το κατάλαβα, θα σε ξαναδώ όταν ετοιμαστώ! (φύε φύε φυέ, έπια το, έπιαααααααααα το δεν είμαι κρετίνα)
Σ-πρώτα να ετοιμάσουμε το ριπόρτ και μετά να ειδοποιήσουμε τον τάδε, οι να το ειδοποιήσουμε πριν το ετοιμάσουμε
Β-Κα..τα..λα..βα (λέω μετρώντας από μέσα μου, αναπνέω ρυθμικά 1….2….3…..4…..5…)
Σ-Οκ Μπεατρίξ, απλά είναι και θέμα εμπιστοσύνης η εταιρεία μας και η εταιρείας σας και θέλουμε να έχουμε σχέση εμπιστοσύνης και ιστορίες και κακά και με την προκάτοχο σου εκάμαμεν έτσι ευελπιστώ και με σένα, και με την προκάτοχο σου αυτό και εκείνο. Και να κάμουμε το ριππόρτ , και να ειδοποιήσουμε το αυτόν…
Β-ΓΑΜΩΤΟΝΚΑΠΗΛΕΜΟΥ, λαλώ και πετάσσουμε πάνω. ΕΙΠΑ ΣΟΥ ΟΚ ΡΕ ΚΟΥΜΠΑΡΕ. ΕΙΠΑ ΣΟΥ ΟΚ ΤΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;
Σ-Απλά εν σημαντικό και ήθελα να το ξεκαθαρ..
Β-ΞΕΡΩΤΟΓΙΕΜΟΥ ΟΤΙ ΕΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, ΕΠΡΟΣΛΑΒΑΝ ΜΕ ΕΠΕΙΔΗ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ. ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ, ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΘΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΩ ΕΓΩ! ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΛΑΛΕΙΣ ΞΑΝΑ Κ ΞΑΝΑ Κ ΞΑΝΑ ΕΝ ΑΛΛΑΣΕΙ ΤΙΠΟΤΕ. ΕΙΠΑ ΣΟΥ ΟΚ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΚΑΤΛΑΒΑ ΑΜΠΑΛΑΤΕ. ΣΗΚΟΥ ΦΥΕ ΚΑΙ ΜΕΝ ΜΕ ΠΙΑΣΕΙΣ ΠΟΤΤΕ ΞΑΝΑ. ΘΑ ΣΕ ΠΙΑΣΩ ΕΓΩ ΟΤΑΝ ΣΕ ΘΕΛΩ. ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΜΕ ΗΜΕΗΛ.
Έπιασεν την βαλιτσου του και εχάθηκε. Ασιχτίρ πκιον.

7/12/13

Εγκώ ήρτα στο κύπρο να ντουλέψω



Ακούω συνέχεια εκείνη τη διαφήμιση «εγκώ ήρτα στο κύπρο να ντουλέψω» και οκ καταλαβαίνω για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ότι πολλές φορές οι συνθήκες εργασίας στην Κύπρο-όπως και σε άλλα μέρη του κόσμου-εν τραγικές και καταλαβαίνω ότι όλοι είμαστε άνθρωποι και έχουμε τα ίδια δικαιώματα-και καλά.  Σκέφτουμαι και μένα οι δικοί μου ήταν φτωχοί. Πχ ο παππούς μου επήε να δουλέψει «στους αραπάες» όπως λέει. Χτίστης. Για να μεν ψοφήσουν που την πείνα.  Ή ο παπάς μου, επήεννε σχολείο και μετά εδούλευκε, στα ζώα, στα χωράφκια ως την νύχτα ένα μωρό 6-7 χρονών ασπούμε. Δηλαδή την φτώσhια και τες δυσκολίες επεράσαν τες και τούτοι, δεν είναι πολύ μακριά χρονικά.
Εγώ λόγω του ότι οι γονείς μου εδουλέψαν σαν τους σhύλλους στον ιδιωτικό τομέα και έτυχε να εν έξυπνα άτομα και φιλόδοξα-και επίσης άτομα που εν είχαν χρόνο για δουλειές και οικοκυρικά –και προτιμούσαν να μας αφιερώνουν τον λίγο ελευθερο τους χρόνο είχαμε κοπέλα στο σπίτι-κοπέλες, αλλάσσαν κάθε 2 με 4 χρόνια. Κάθε μια που έρκετουν ήταν κάπως μέλος της οικογένειας. Εκάθετουν στο τραπέζι πάντα, ποττέ εν εφώναζε σερ και μάταμ, ποττέ δεν εδιατάσσαμε φέρμου νερό κάμε μου καφέ. Μια που εξεκίνησε να μας συμπεριφέρεται έτσι λόγω του ότι ήταν σε αραπάες πριν που μας-«κκαν άι μέηκ γιου σαμ ττι»-έκοψε της το η μάμμα μου, είπε της είσαι εδώ να φροντίζεις το σπίτι όχι να είσαι υπηρέτρια, ένηγουεη εν πίννουμεν ττι, αν έκαμνε πηλέ μου κανένα καφέ άλλου παπά ευαγγέλιο.
Τέλοσπαντων, ούλλες ούλλες ήταν ανίκανες να εκτιμήσουν, άφηννες τες λλίο μόνες τους επαίζαν πελλό. Ούλλες επιάνναν έξτρα  λεφτά για τες Κυριακές, ούλλες επαίζαν πελλό άμα ήταν να κάμουν τίποτε παραπάνω, ούλλες εκλέφκαν ότι φανταστείς, ούλλες επηένναν βόλτα τα απογεύματα και εχάνουνταν. Η μια επουλούσεν ρούχα και φαγιά και καθαριστικά που το σπίτι. 2 εστέλλαν στην χώρα τους παραπάνω από ότι τους διούσε η μάδερ. Ούλλες εξέραν να σε περιπαίξουν. Ούλλες σε κάποια φάση εκαταλαβαίναν ελληνικά αλλά υποκρίνουνταν ότι εν καταλαβαίναν.  Έτυχε να πάρει η μάμμα μου μια στο αεροδρόμιο για να πάει τριπ σπίτι της-πληρωμένο από την μάδερ φυσικά- και ως και ττόρους και πετσέττες και ρούχα δικά μας είχε μες τες βαλίτσες-που υποχρεώθηκε να ανοίξει επειδή ήταν overweight και εν τη εβάλλαν μέσα. Κάποιες άλλες που τες έχουν σήκω σήκω κάτσε κάτσε αποδίδαν καλύτερα. Οι δικές μας που εδουλέφκαν 8ώρο με διάλειμμα το μεσημέρι και έξτρα πόκετ μάνι τες Κυριακές εγίνουνταν δυνάστες. Ειδικά η μια, που την έπαιρνε η μάμμα μου τες Κυριακές στα πάρκα ώσπου να κοινωνικοποιηθεί για να μιλά την γλώσσα της και να μεν την πιάσει η κατάθλιψη έγινε σου ένα μαλατji μόλις εγνώρισε τες βετεράνους που ποδά, το κάτι άλλο. Ούλλες εκάμναν λιστούα για το τι εθέλαν που το σούπερμαρκετ, πηλέ μου τες σερβιέττες τους δεν εγοράζαν. Και ούλλες ήταν παραπονούμενες, και πονηρές, και υποκρίτριες.
Λόγω της δουλειάς μου έχω να κάμω με πολύ προσωπικό από άλλες χώρες, αμείβουνται χαμηλά, δουλεύουν σε άσχημες συνθήκες. Και δεν με αντιμετωπίζουν σχεδόν ποτέ καλά. Πιάννεις τους με το καλό, να τους εξηγήσεις, κάμνεις τους οδηγίες στη γλώσσα τους, φέρνεις μεταφραστή, μαθαίνεις το χαλόου στη γλώσσα τους, κ συμπεριφέρεσαι τους όπως θα ήθελες να σου συμπεριφέρονται-στο κάτω κάτω υπήρξα και γω αλλοδαπή. Πάντα έχω την άρνηση τους, πάντα καταλήγουμε στο να πρέπει να απειληθούν ότι θα απολυθούν για να εφαρμόσουν αυτό που τους λέω. Ποτέ δεν είχα συνεργασία. Ή θετικότητα. Πάντα πρέπει να τους κρατάς που τον λαιμό για να ταράξουν. Ναι εν χαμηλά αμειβόμενοι, μα γι αυτό προσλαμβάνονται εξάλλου. Γιατί είναι διατεθιμένοι να κάνουν αυτή τη δουλειά λόγω φτώχιας. Και κάποιοι θα το εκμεταλλευτούν, αλλά αφού και οι ίδιο δεν βοηθούν τον εαυτό τους.
Τους προτείνεις κάτι, τους ανακοινώνεις μια αλλαγή ή γουοτέβερ, η πρώτη αντίδραση είναι να συμμαχήσουν όλοι εναντίον σου. Και δεν φκαίνεις που πάνω. Με τίποτε. Δεν μπαίνεις πάνω τους. Απειλείς τους ότι θα τους απολύσεις! Εκ δια θαύματος ούλλοι γίνουνται φίλοι σου.
Είχα μιαν περίπτωση, εν είχε ρούχα καθαρά να φορήσει και επήρα της ρούχα καθαρά να αλλάξει χωρίς να πάρω οθοραηζέησιον, επδ ήταν κρίμα. Και χίλια ευχαριστώ-ή τουλάχιστον υπολογίζω-και μετά που λλίες μέρες, που της ανακοίνωσα μιαν αλλαγή στον τρόπο εργασίας που θα ευκολύνετουν και κείνη μακροπρόθεσμα, εκάμαν επανάσταση εναντίον μου που γενικά δεν είμαι μαλάκας απέναντι τους. Ασπούμε εγώ εν μπορώ να σκεφτώ να μου ζητήσει κάτι ο μπος στα πλαίσια της δουλειάς και να στήσω πόδι χωρίς να έχω κάτι να προτείνω.
Το άλλο-για να φέρεις έναν αλλοδαπό, πλερώνεις μιαν φάουσα λεφτά, έχεις του ασφάλεια, έχεις του εγγύηση, για να είναι νόμιμος, κάμνεις του εξετάσεις, πολλά λεφτά που κοστίζουν, αν πάθει τίποτε πληρώνεις το, τους γιατρούς της πληρώνεις τους. Πολλοί πιάννουν το διαβατήριο, την εγγυητική και χάνουνται, επδ συμφέρει να είσαι παράνομος, κάμνεις όσες δουλειές θέλεις, ακόμα και πουτάνα γίνεσαι-το πάθαμε και αυτό. Άρα είσαι εσύ εκτεθιμένος, βάλλεις τες χιλιάδες σου κάτω, και αν φύει και ξαπολήσει σε για να πάει να δουλεύει παράνομα τότε ΑΝ τον/την εύρουν θα τον/την συλλάβουν, αλλιώς τα λεφτά σου παν του πούτσου, πιάννεις τους το διαβατήριο ή εν τους το πιάννεις? Τι κάλυψη σου παρέχει εσένα το κράτος?
Ξέρω, ακούω για πολλά άσχημα περιστατικά αλλοδαπών, και λυπούμε, προσπαθώ να τους συμπεριφέρομαι όσο καλύτερα μπορώ. Αλλά που την άλλη έρκουνται στην χώρα και είναι εξαγριωμένοι ή εξαγριώνουνται που τα κυκλώματα τους, μόλις τους δώκεις λλίο σχοινί και συμπεριφερθείς τους με καλοσύνη φκαίνουν πας το κεφάλι σου να χορέφκουν, εν η φτώχια που το κάμνει, καταλαβαίνω, ή οι συνθήκες που επικρατούν στη χώρα τους. Αλλά ή θα τους έχεις μαντρωμένους και να επικρατεί ο τρόμος ή το «διαίρει και βασίλευε», ή θα είσαι έρμαιο της εκμετάλλευσης τους και των κυκλωμάτων τους. Πολλά λλίοι εν καλοί και άξιοι και συνεργάσιμοι και τίμιοι.
Τρώμε ριάλλια να κάμνουμε καμπάνιες «εγκώ ήρτα να ντουλέψει» που εν ξέρω ποια εν η αποτελεσματικότητα τους ασπούμε! Πχ εγώ είμαι εργοδότης που κακοποιώ τους αλλοδαπούς και ακούω την διαφήμιση στο ράδιο και αμέσως αλλάσσω άποψη!  Ποιες εν οι πιθανότητες
Εν ξέρω τι πρέπει να κάμνουν οι αρχές ούτε είμαι η αρμόδια να το λύσω, σίουρα οι συνθήκες δεν είναι καλές. Αλλά η κατάσταση δεν οφείλεται ΜΟΝΟ στους εργοδότες, οφείλεται και στο ποιόν του αλλοδαπού που έρκεται.  

6/12/13

Time Out #21 @Carrefour



Ήμουν πολλά βιαστική. Άρκησα να σχολάσω, είπα του Fitz ότι θα μαγειρέψω, έπρεπε να πάω να πιάσω κάτι πράματα που μου ελείπαν-πχ μου έλειπε το κοτόπουλο για να καμω κοτόπουλο λεμονάτο, να πάω σπίτι, να πάρω το σκυλί βόλτα, να ξεκινήσω μαγείρεμα και να είναι το φαί ψιλοετοιμο όταν θα σχολάσει το αγόρι μου να φάμε. Προφανώς που την μια είμαι πολλά αποδοτική όταν έχω στενά χρονικά περιθώρια. Που την άλλη αγχώνουμε  και κάμνω νεύρα.
Οδηγώ κατά τες  6 να πάω σπίτι, ανάφκω το τραφικέητορ μου να μπω στο ππάρκινγκ του κκαρφουρ-ναι ανάφκω τραφικεητορ τωρά τελευταία, ευγενική χορηγία του Fitz στους άλλους οδηγούς. Προσπαθώ να εύρω ένα τόπο να παρκάρω αφού οι παραπάνω παρκάρουν όπως και να είναι. Μπαίνω στο σούπερμαρκετ, αρπάσσω ένα καλάθι.
Ευγενική συμβουλή στο Management Team του Κκαρφουρ: βάρτε καλάθκια του χεριού ΜΙΚΡΑ. Εν μπορώ να τραβολοώ τjιείντες καλαθούρες και να ακούουνται τρρρρρρρ τρρρρρρρ τρρρρρρ τρρρρρρ για 3-4 πράματα.

Πιάννω την καλαθούρα, τραβολοώ την μες το σούπερμαρκετ-τρρρρρρρρρρρ τρρρρρρρρρρρρρρ τρρρρρρρρρρρρρρρ-για να πιάσω κοτόπουλο, μαϊτανό, φορμόζες, 1 πόμελο και μια σαλάτα.
Βουρητή βουρητή  αρπάσσω τα-τρρρρρρρρρρρρρρρ-τρρρρρρρρρρρρρρ-τρρρρρρρρρρ, στέκουμε ζυγίζω τα και πάω γρήγορα γρήγορα στο ταμείο. Το EXPRESS το ταμείο-10 πράματα και κάτω.  Ενιξέρω για σας ρε κοπέλια αλλά εμένα άμα μου λαλούν EXPRESS ταμείο, σκέφτουμε πελάτες με το πολύ 10 πράματα να πλερώνουν γρήγορα γρήγορα και να φέφκουμε. E, λογαριάσατε λάθος!
Πάω στέκουμε στη σειρά, είχε 4 μπροστά μου. Ένας με καμπόσα ποτά (<10), μια κοτjιάκαρη με 300 πράματα, ένας άλλος με τα βασικά (γάλα, ψωμί etc) και μια νεαρούλα που εγόρασε κάτι για τον σκύλο της, γιαούρτια της δίαιτας και κάτι καλλωπιστικά. Τέσπα, εν ευελπιστούσα να τελειώσω πολύ σύντομα αλλά τα ευλοημένα εν εξπρές ιμμίσh, κάπως πιο γρήγορα μπορεί να πηγαίναμε. Πάει ο πρώτος, χτυπά τα πράματα του η κοπέλα, η οποία εν κανεί που ακούει χριστουγεννιάτικα ούλλη μέρα φορεί μου και σκούφο του άγιου βασίλη. Εχτυπούσε του η κοπέλλα και ο κύριος δεν ετάρασσε να βάλει τα σκατά του μες την τσέντα. Όι πως είμαστεν στον Εξπρες γαμώ την γενιά του. Να τα κτυπήσει η κοπέλλα, να του βάλει του πίμπου τα πράματα μες τες τσέντες, ΝΑ ΤΗΣ ΔΙΑ ΚΑΙ ΟΔΗΓΙΕΣ ήνταλως να τα τυλίξει τα μπουκάλια τα γυάλλενα να μεν σπάσουν. Ε βάρτα μόνος σου ρε χώρκατε που μου θέλεις και δούλους να σου βάλλουν τα πουσhλίκκια σου μες τες τσέντες σύμφωνα με τες οδηγίες σου. Άμαν και ετελιώσε με τες τσέντες να την πλερώσει και να καρτερούμε να πκιάει τες τσέντες του να φύει.
Ήταν η σειρά της κοτjιάκαρηηηηηης. Καρτερούσα να της κάμει παρατήρηση η κοπέλα, να της πει να πάει αλλού ότι εν τo εξπρές και ότι μόνο δέκα πράματα δικαιούσαι όι 310. Τίποτε ρε! Ούτε καν νύξη, εχτύπησεν της το καλάθι της το γεμάτο ούτε γάτα ούτε ζημιά, ήταν να πιάσω την ταπέλα που λέει “10 items or less” να της την φορήσω πας την κκελέ, όσο την ελυπήθηκα πριν με τον χώρκατο τόσο με ενευρίασε που εν είπε τπτ της σκατοκοτjιάκαρης.
Ευγενική συμβουλή στο Management Team του Κκαρφουρ: βάλτε ειδοποίηση: 10 τεμάχια ή λιγότερα, ή μάθετε τους αγγλικά ή κάμετε τους εκπαίδευση, ή κάτι, κάτι εν ξέρω κάτι να δουλέυκει το εξπρές σας το ευλοημένο.
Μετά την σκατοκοτjιάκαρη ήταν η σειρά του άλλου με τα βασικά. Μάλιστα, λαλώ, τούτος φατσάρει οκ εννα τελειώσει νάκκον γρήγορα. Ε ο φίλος μου, έπιασε ούλλα τα μισά που τες προσφορές, άφηκε ούλλα τα +1 που τα 1+1 πίσω. Και είπε του το η κοπέλα…και επήε να του τα φέρει… Ασπούμε έφυε άφηκε μας, τjιαμέ, για να κάμει το τουρ του κκαρφούρ να του συνάξει τα +1. Πχ εγώ αν ήμουν manager τούτης της κορούδας θα την στραγγάλιζα. Πχ. εγώ αν ήμουν manager στον κκαρφούρ θα έφκαλα μιαν οδηγία που να λέει: «Ο 13.2-Εξυπηρέτηση πελατών στο ταμείο εξπρές: Δεν αφήνουμε τους πελάτες να περιμένουν, όταν κάποιος δεν έχει τα απαραίτητα για να ολοκληρωθεί η χρέωση του τότε τον πασάρουμε σε συνάδελφο και συνεχίζουμε με τους υπόλοιπους». Εντωμεταξύ εγώ κάθε λεπτό που περνούσε εφόρτωνα, εσφίγγαν οι μυες μου, τα νεύρα μου εκάμναν ποουκ το ένα το άλλο και εκνευρίζουνταν παραπάνω. Επαίζαν και τα χριστουγεννιάτικα, εφορούσα και το δερμάτινο το σακκάκι και επύρωνα και η κορούδα με το καπέλο του άη βασίλη έκανε το γύρο του θριάμβου να εύρει τα +1 του πίμπου. Ασπούμε άμα πιάννεις συσκευασίες που γράφουν πάνω +1 εν πρέπει να πιάσεις και το +1 τους? Εχτός κι αν είσαι καθυστερημένος που εμεγάλωσες εχτός τους κόσμου τούτου και στα 30-35 εν καταλάβεις ότι το 1+1 σημαίνει πιάνεις ένα και αλλόνα? Δηλαδή ο παρέας φαντάζομαι εμεγάλωσε στην ζούγκλα με τον Ταρζάν? Η με τους Άμις? Ή υιοθετήθηκε που τίποτε περίεργους και είχαν τον σε ένα κλουβί στο υπόγειο ως τα 30? Ενηγουέηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη...
Έρκετε η ταμίας πίσω, χτυπά του τα, βάλλει τα μες τες τσέντες φέυκει, εγώ κάμνω τους hateful eye contact. Και έρκετε η σειρά της κοπελλούδας. Χτυπά της τα πράματα, όλα βαίνουν καλώς, βάλλει και μόνη της τα πράματα μες την τσέντα, έχει λλία, εν έχει τίποτε 1+1, αναπτερώνεται το ηθικό μου, βάλλω τα πράματα μου και γω πας το ταμίο, θωρώ την και τα μάτια μου λένε «σαγαπώ», νιώθει λλίο awkward αλλά αγνοεί με, 3 πράματα μένουν, 2 πράματα, 1 πράμα, χτυπά το, τελειώνει, ο σφυγμός μου αναβαίνει, «ήγγικεν η ώρα» σκέφτουμαι, λαλεί της το ποσό, αννοίει το τσεντί της η κορούδα το οποίο είχε ΗΔΗ έξω από την τσάντα της «σαγαπώ θέλεις να γίνουμε φίλες?» θέλω να φωνάξω…
Και τότε…ΦΚΑΛΛΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΤΑ. Και μαυρίζουν ούλλα…τι εννοείς για 15 ευρώ φκάλλεις κάρτααααααααααααααααα? Μαυρίζουν όλα, τραβώ το σπαθί εν ξέρω τι κάμνω. Όταν ξεθολώνει το μυαλό μου βλέπω μπροστά μου κόκκινα, επετσόκοψα τον κόσμο πάλε. Προφανώς έμπηξα και το σκουφί το χριστουγεννιάτικο μες το στόμα του manager. Χτυπά το τηλέφωνο:
-«Αγάπη μου πάμε έξω να φάμε πόψε» λαλεί μου
…………%$&&Ε%ΙΤΦ<ΓΕΡ^%#$+@#ΤΙ$ΤΡΛ_%$^(#

3/12/13

Κανείς δεν ξέρει….




Και αν μου έλεγες πριν 6 μήνες ότι σήμερα θα είμαι ήρεμη, σε μια καινούρια δουλειά που άρχισε να μου ψιλοαρέσει, θα μαγειρεύω στον Fitz και θα του πλέννω τα ρούχα του, θα κοιμάμε την νύχτα ήρεμη δίπλα του και θα λέει «σπίτι μας» και δεν θα παθαίνω πάνικ αττάκ-θα σε έβγαζα τρελλό.

…ο χρόνος τι θα φέρει.