27/11/13

Time Out #20 H νοσοκόμα

Οι χείριστοι των χειροτέρων πτυχιούχων ή πτυχιούχοι-to-be είναι εκείνοι που είναι οι ττοπ σε μία μέτρια σπουδή. Που επειδή είναι οι μονόφθαλμοι σε ένα πλήθος τυφλών δεν αντιλαμβάνονται ότι λείπει τους ένα μάτι.
Εγώ γενικά δεν περιαυτολογώ, δεν το κάνω μεγάλο θέμα, στο κάτω κάτω σιγά τες σπουδές που έκαμα, δεν είμαι και κανένας διδάκτωρ με διεθνείς συνεργασιες όπως την Πέγκυ, ή κανένας διδάκτωρ που συνεργάζεται σε κρυφό πρότζεκτ μυστικών υπηρεσιών στο εξωτερικό ασπούμε, ή ο Fitz με την συλλογή των πτυχίων (το αγόρι μου το παραμορφωμένο). Όλοι αυτοί είναι όλοι πιο μετριοπαθείς από την Νοσοκόμα του Τεπακ με μάστερ έτοιμη για διδακτορικό που εγνώρισα προχτές-αλήθκεια τι διδακτορικά κάμνουν οι νοσοκόμοι?!
Εκαθούμασταν και εμίλαν μας για τες σπουδές της και πόσο δύσκολο ήταν το course "Ξεσκατίζοντας τους γέρους 1", όπως και το "Η επιστήμη πίσω από το να ακολουθείς τες οδηγίες του γιατρού 2". Έπεισε μας ότι ήταν το όνειρο της ζωής της να σπουδάσει να γίνει βοηθός γιατρού/φροντίστρια αρρώστων". Εν ξέρω ρε, ασπούμε εν θεωρώ ότι μπορεί κάποιος να ονειρεύεται να γίνει βοηθός-έστω και νοσοκόμος, που απλά κάμνει τον βοηθό του γιατρού. Όνειρο αποτελεί το να γίνεις γιατρός, το να γίνεις νοσοκόμος σημαίνει ότι:
α. ήθελες να γίνεις γιατρός αλλά εν είσαι τόσο έξυπνος
β. ήθελες να γίνεις γιατρός αλλά εν έχεις τα κκοτσhια
γ. εν ήθελες τπτ συγκεκριμένο και απλά τούτο επερασες
Ένηγουέη, η καταπληκτική νοσοκόμα εσυνέχιζε και εμάσhιετουν, και μπορεί η κορούα να εν πολλά καλή και γουάο νοσοκόμα αλλά μεν το παρασhιεσουμε-είσαι νοσοκόμα-ριαλάιζ ιτ μάνα μου, δεν ανακάλυψες και την θεραπεία του καρκίνου.
Και εμιλήσαμε και για την δική μου τη σπουδή-την οποία αποκάλεσε "μαγεία". Έμεινα λλίο και εθώρουν την του στιλ-εν επιστήμη, ίντα σχέση με μαγεία?-αλλά επροσπέρασα. Και ξανά τα μαγευτικά χρώματα της επιστήμης-μίλα κόρη μου ισhια και άφηστες φανφάρες και τα κιρκιλλούθκια αμα μιλάς για τες επιστήμες.
Και εξηγούσεν μας για τες αύρες, και τις ενέργειες και ιστορίες κακά-ήμουν κάπως …. «Εεεεε, κοπελιά εν τούτα που σας μαθαίνουν στην Νοσηλευτική?» αλλά εν της είπα τίποτε, εν ήθελα να επιμολύνω το κεφάλι μου και το μυαλό μου.
Έφτασεν και στο κρίσιμο το θέμα το μεγάλο. Άρκεψε να μας λαλεί ότι κόφκουν τους την σχολή τους, και μικρανίσκει η νοσηλευτική του τεπακ και δώστου κλάμα και οδυρμό. Και δεν θα περάσει αυτό το φίμωμα και το πετσόκομμα της επιστήμης και ψωμί παιδεία ελευθερία και δεν θα περάσει ο φασισμός και μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι φονιάδες των λαών αμερικάνοι. Άκουα άκουα άκουα και ε σε μια φάση εφόρτωσα καλά και ανάδοξεν μου.
Εσηκώστηκα πάνω:
«Κόρη αχάπαρη, ποια επιστήμη και πελλάρες?! Εννά τρώμε τα ριάλλια του κόσμου να κάμνουμε 30 νοσοκόμους την χρονιά? Ποιος να τους απορροφήσει? Που να δουλέψουν? Εγέμωσεν ο τόπος νοσοκόμους, εν προς όφελους σου αμπάλατη να κόψουν την σχολή σου, όσο παραπάνω είσαστεν τόσο πιο χαμηλός εννά είναι ο μισθός σου» έφτυννα που τα νεύρα. Και έφκαλα το σπαθί:
«και τούτη η ευρεία χρήση της λέξης επιστήμονας και επιστήμη να σταματήσει τωρά! Έγινε το κάθε σκατό επιστημονικό. Αν δεν δημοσιεύκεις έρευνες και άρθρα, αν δεν δουλέυεις στην έρευνα και αν δεν έχεις πτυχίο ανώτατης σχολής σε ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΚΛΑΔΟ μεν μου ξανακάμεις τον επιστήμονα γαμώ τες αύρες σου μέσα.» Ετράβησα το πιγούνι της πάνω και και έμπηξα την άκρη του σπαθιού όσο να κάμω τομή στην τραχεία της. Άφηκα την να ππέσει χαμέ και να ψοφήσει-επιστημονικά.

20/11/13

Άτομα τα οποιά ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους


17. Οι γέροι που πιάνουν η ώρα 8 το αυτοκίνητο, εν σε παράδρομο, πετάσσουνται μπροστά σου με το εσhέκκιπι, και ύστερα παν με 30km/h σεργιανίζοντας ενώ εγώ είμαι πίσω που το τιμόνι και χτυπώ το κεφάλι ρυθμικά στο παράθυρο προσπαθώντας να κάνω τηλεπαθητική παραγγελία του Χάρου.

Έφκα η ώρα 9 ρε κωλόγερε που έχεις να πάεις η ώρα 8 γαμώτο?


18/11/13

Το τσίρκο-Fin



Είμαι στην μέση του τσίρκου, φοράω τα πιο γυαλιστερά ρούχα, ισορροπώ 3 μέτρα από το έδαφος σε ένα σχοινί κάνοντας τζογκλερικά με σπαθιά. Ο κόσμος επιτέλους χειροκροτεί, επιτέλους τους έχω ικανοποιήσει, είμαι εντυπωσιακή, επιτέλους τους δίνω αυτό που θέλουν. Φτάνω στην άκρη του σχοινιού, και πηδάω στο έδαφος, πετάγοτας τα σπαθιά δεξιά αριστερά. Χειροκροτούν εκστασιασμένοι, εγώ στέκομαι στην μέση του τσίρκου και χαμογελάω στον κόσμο, σηκώνω τα χέρια και χαιρετώ πονηρά, στέλνω φιλιά και λυγίζω τους ώμους με τσαχπινιά.
Τότε ακούγεται φασαρία και στην είσοδο εμφανίζεται ένας άντρας, πάνω σε κανελί άλογο, με ένα άσπρο σημάδι στο κούτελο. Ο κόσμος σιωπά το χειροκρότημα σταματά απότομα καθώς ο άντρας καλπάζει με φόρα προς το μέρος μου. Ελαττώνει απότομα ταχύτητα και εξαναγκάζει το άλογο να σταματήσει μισό μέτρο μπροστά μου. Με βλέπει σοβαρός, τινάζω το πιγούνι σφίγγοντας τα χείλη. Πετάγεται κάτω και στέκεται μπροστά μου. Σηκώνω το φρύδι και των κοιτάζω χαμηλώνοντας το πρόσωπο μου.
«Δεν είσαι αυτή» λεει έντονα, «δεν υπάρχεις, δεν είσαι» είπε αρπάζοντας τις παγιέτες που κρέμονταν στο κορμάκι μου, τινάζοντας τες περιφρονητικά.
«Δεν είσαι αυτή» είπε αρπάζοντας τα χέρια μου τώρα βίαια «αν μ αγαπάς, ποτέ δεν θα ξαναείσαι αυτή, αν μ αγαπάς, δεν θα χρειαστεί να έρχεσαι δουλειά στο τσίρκο, αν με αγαπάς θα σε κάνω αστέρι στο σύμπαν μου, αν με αγαπάς, θα σαι το φωτεινό μου αστέρι, το δικό μου» 
Άρπαξε το τσεκούρι του και το σήκωσε ψηλά. Με κοίταξε στα μάτια. Δεν είπα τίποτε, του έγνεψα καταφατικά. Το χαμήλωσε με φόρα στο κέντρο του τσίρκου. Σαν κατάρα έφυγε από εκεί που χώθηκε το τσεκούρι ένα μαύρο κύμα, που έκανε τα πάντα στο πέρασμα του μαύρο άνθρακα, η σκηνή, τα ζώα, οι στολές, οι κλόουν, το κοινό, η τέντα, τα κλουβιά, οι ακροβάτες, όλα χάθηκαν. Τα ρούχα μου χάθηκαν, έγιναν όλα μαύρος άνθρακας και τελείωσε  με μια άσπρη λάμψη. Έκλεισα τα μάτια μου και εν θυμάμαι άλλο.
Ξύπνησα στο χορτάρι, ενιωθα έναν αδύναμο ήλιο να φωτίζει, δέντρα γύρω, και είδα μακρυά τον αναβάτη του αλόγου, μου χαμογέλασε.
Είμαι ήρεμη, ήρθε κοντά.
«Είτε ψέματα είτε αλήθεια, εδώ τουλάχιστον είναι όμορφα» είπε.
«Έλα στον κόσμου μου, θα ρθω στον δικό σου, μέχρι να γίνουν όσο μπορούν τα δύο ένα»
Το τσίρκο χάθηκε.
Ούτε σημάδι δεν έμεινε να θυμίζει την παλιά εποχή.
Μόνο αυτές οι λέξεις που μαρτυρούν ότι κάποτε ήμουν το κορίτσι του τσίρκου.

The End

6/11/13

Time Out #19 Sex and the City-The Malakas! ή Θεοδωρίδου-Γαρμπή 1-0



Βγήκαμε με τις sex and the city φίλες για ποτό, τις λατρεύω αυτές τις γυναίκες. Μπορεί να μην είμαστε και τόοοοοοοσο κολλητές, μπορεί να ξέρω ότι σε μια φάση οι περισσότερες από αυτές θα χαθούν, όπως γίνεται συνήθως με τις παρέες που ολοκληρώνουν τον κύκλο τους, κάποια μπορεί να μείνει, μπορεί και καμιά. Κάθε Πέγκυ την γνώρισα από μια παρέα που εκρύανε. 

Έτσι κι αυτές, τώρα είναι στα ζεστά, και πρώτη φορά είμαι σε αποκλειστικά γυναικοπαρέα, που θα βγει να πει τα γκομενικά, τα επαγγελματικά, να βρίσει για λλίγο τους άντρες-εχτός το Fitz μου τ αγόρι μου τι να πω κακό?-να χουμιστώ λλίο που ήβρα έτσι γκόμενο, να μου λαλούν είσαι τυχερή, να ξερω λλίο ζηλέφκει η μια, αλλά συμπαθεί με πολλά για να το αφήκει να την επηρεάσει, και να ασχολούμαστε με την ψυχολογική μας κατάσταση, την περίοδο, τα νεύρα, τα κλάματα, τους γκόμενους, τα υπαρξιακά, τα ψώνια, τα θέατρα, την μουσικη, τον χορό, τους γάμους, τα υπαρξιακά, τα 30, τα υπαρξιακά, τα γκομενικά, τα επαγγελματικά. Και μετά ξανά που την αρχή.

Και έτσι εκαταλήξαμε να μιλούμε για τον on/off της πιο πετυχημένης εκ της παρέας-πάλε. Που εν ο γκόμενος ο μαλάκας, που την ξεκινά με κυνήγι άγριο, άαααααγριο, ώσπου να ππέσει. Μετά που ππέφτει περνούν καλά για κανένα 2μηνο και μετά αρκέφκει τα «αντρικά» του, και έτσι είναι, και αυτός είναι και δεν θα αλλάξει και χωρίζουν, και ξαναβρίσκουν, και εν φίλοι και χωρίζουν και εν φίλοι αλλά έππεσε ένα φιλί και είδε με και είδα τον, και εκολλάν μου που με είδε έξω, και ήρτε στη δουλειά, και σύρνει υπονοούμενα για κοινή ζωή, για γάμους και κοπελλούθκια και μόλις του κάτσει πάααααααλε γίνεται Βέγγος, ώσπου να του λείψει πάλε. Εμείς ειμαστε το συμπονετικό αυτί. Εγώ προσωπικό το βλέπω Γαρμπή-Θεοδωρίδου στο "Επιτέλους". Που αν μου έλεγες πριν χρόνια, θα διάλεγα να είμαι η Γαρμπή, αλλά αν κρίνω που την εξέλιξη της φάτσας επιλέγω τελικά τη Θεοδωρίδου, είμαι η Θεοδωρίδου, Τοτορίτο. (Και έχω και μιαν απορία ασπούμε γιατί έχουν το σήμα της λίρας στες τιμές στην αρχή του βίτεο? Αφού είχαν δραχμές τότε ντουτς!)

Ένηγουέη αναλύουμε την συμπεριφορά του μαλάκα, που εν έχει νόημα, επειδή είναι απλά μαλάκας, end of story μάνα μου, έτσι είναι, μαλάκας. Και να την συμβουλέυουμε, φύε κοπέλλα μου, 2 μέτρα γέναικος, με τα λεφτά σου, την δουλειά σου, μιαν ματσιά πτυχία, όπου πάει βρίσκει άντρα αν θέλει αλλά ατού-κολλημένη πας τον μαλάκα τον εγωκεντρικό. Εγώ μαπίνω στο ρόλο και αρκέφκω «πάψε επιτέλους να αυτοτιμωρείσαι που δεν μπόρεσες να είσαι...». Και ληφκουν τα ποτά, και παραγγέλουμε αλλό ένα, και καταλήγει να βαστά την κεφαλή της και να λέει ότι τριαντάρισε και μόνη της θα μείνει για πάντα, αν θέλει παιδί πρέπει να τον ξεπεράσει, και πώς να τον ξεπεράσει. Και μεις να της λέμε ότι για να τον ξεπεράσει πρέπει να ππέσει κι άλλο χαμηλά, ώσπου να σιχαθεί το εαυτό της και να σιχαθεί και κείνον μετά. Και μετά επανερχόμαστε στο θέμα «γιατί μου κολλά τωρά και να πάει» σημαίνει τι? Σημαίνει θέλει με? Σημαίνει σκεφτετε το? Σημαίνει μετάνιωσε?
Και φωνάζουμε τότε, όχι κοπέλλα μου, σημαίνει εν μαλάκας, απλά και ωραία, σημαίνει θέλει σεξ.

Και καθώς καθούμαστε και πνίγει τον πόνο της σε άλλο ένα κοκτέηλ χτυπά το τηλέφωνο της. Και εν ο Μαλάκας. Θωρεί το όνομα και πιάννει την η απελπισία.
«Δώσμου το» λέω και εν μπορεί να μου πει όχι.
Απαντώ και ακούω την φωνή του την «σοβαρή»
Καταλαβαίνει ποιά είμαι και πάει να με ρωτήσει τικανειςκαλακλπκλπ
«Να σου πω ρε Μαλάκα, καταλαβαίνω ότι μπορεί να χεις σκατά μες το μυαλό σου, μπορεί ο μπαμπάς σου να ήταν επίσης μαλάκας, και η μαμμά σου αδιάφορη, μπορεί να σε μεγάλωσαν σαν τον μεγάλο εραστή, μπορεί να λιμπίστηκες την φίλη μου, και αυτή η ηλίθια να σου άνοιξε τα πόδια, και πέρασες καλά, πέρασε κι αυτή, τι στο καλό θέλεις και την παίζεις έτσι? Σεβασμό και εκτίμηση δεν της έχεις καθόλου? Μα γυναίκα που σε έβαλε στο σπίτι της και σου δόθηκε, και δει μια τέτοια γυναίκα και να μεν την εκτιμάς, τουλάχιστον να την αφήκεις ήσυχη, αφού δεν μπορείς να είσαι αυτός που θέλει»
-«Μα το πράμα για να γίνει θέλει δύο, και αν αυτή θέλει εγώ τι φταίω, και αφού ξέρει πώς είμαι και έρχετε, αυτή έχει την ευθύνη της ζωής της» φώναζε από το τηλέφωνο.
Την έβλεπα που μαράζωνε σε κάθε του λέξη. Του το έκλεισα, κάθισα στην καρέκλα μου, η οποία πλέον εγύριζε 360ο! Φώτα πάνω μου και πάμε:




ΥΓ: Σε όλες τις γυναίκες που ταλαιπωρούνται από μαλάκες! Όχι, δεν θα αλλάξει, όχι δεν μετάνιωσε και στράφηκε, αυτά που κάνει τώρα θα τα κάνει πάααααντα και υπάρχει λόγος! Άστον-επιτέλους πάψε