30/10/13

Σε ένα παράλληλο σύμπαν

Ήμουν σε ένα δωμάτιο, μπεζ τοίχοι, ήμουν καλά ντυμένη, μπήκε ένας ψηλός κάτι ψυθίρισε και γύρισαν όλοι προς το μέρος μου, κάτι έγινε, σκέφτηκα, άκουα το ονομα του στους ψιθύρους. Κάποιος με έπιασε από τους ώμους, μου είπαν ότι ο άντρας μου ήταν εδώ και με γύρευε πριν έρθω, έφυγε πριν έρθω, αλλά, αλλά έπαθε ατύχημα, εκτύπησε, πολλά, επέθανε. Έμεινα κόκκαλο, έφκαλα το τηλεφωνο μου, έπιαννα τον τηλέφωνο, εν απαντούσε, έστειλα του μήνυμα να μου στείλει κάτι να είμαι οκ, να ξέρω ότι εν οκ.

Επερνούσαν οι μέρες, εγώ ήμουν οκ, επερίμενα τον να απαντήσει, έκλαια, που εν απαντούσε, εσυνέχιζα να ζω, και επερίμενα να έρτει πίσω, ώσπου ήμουν μες τον δρόμο και είδα ενα αυτοκίνητο σαν το δικό του και εκατάλαβα ότι εν απαντά, ότι εν απαντά, εν απαντά, που είναι, εγονάτισα χαμέ, έκλαια, και εσκέφτηκα μπας και εν αλήθκεια, μπας και εν υπάρχει, μπας και σε τούντον κόσμο που ζω και αναπνέω εν υπάρχει πιον, ετέλιωσε, κείνος που ήξερα, ετέλιωσε, και εσκέφτηκα, μακάρι να επίστευκα σε ψυχές, μακάρι να επίστευκα ότι εν κάπου και βλέπει με, μακάρι να μεν ένιωθα ότι εχάθηκε, ότι πιο όμορφο εγνώρισα σε τούτη τη ζωή να μεν έσβησε, και ειπα εν γίνεται και εσηκώστηκα, εκοίταξα το κινητό μου και επερίμενα.

Μετά που καιρό, εμεγάλωσα, και ασπρίσαν τα μαλλιά μου και ήμουν μεσα σε κόσμο, και έβλεπα γυρώ μου, άναψα το κινητό μου να δω αν απάντησε, τιποτε ακόμα. Έστειλα του εγώ, όπως κάθε μέρα, έστειλα του ότι τον αγαπώ. Και μετά έστειλα του "το χειρότερο είναι ότι πάω να το πιστέψω" και ετρέξαν τα μάτια μου. Συνέχισα να βλέπω γυρω μου, κρατώντας το κινητό, περιμένοντας την απάντηση.

26/10/13

Το Καρύδι της Αμαδρυάδας

Εν συνεχεία αυτού: Το Καρύδι της Βεατρίκης

"Είναι κουβαριασμένη στο καβούκι της.Ξυπνά βαριά από το λήθαργο... Τα μάτια της παραμένουν κλειστά.

Νοιώθει κομμάτια δέρμα να ξεκολλάνε από πάνω της. Πιο μικρά και μετά πιο μεγάλα λιμνάζουν στο καβούκι της.

Έχει τα μάτια της κλειστά.... Οι πληγές της ζουμίζουν αίμα.   Βρίσκεται εκεί και κουλιάζει ανάμεσα σε μεγάλα κομμάτια από δέρμα, κουλίαζει μέσα στο ίδιο της το αίμα.

Aίμα ζεστό,  που κοχλάζει. 

Kαίγεται, πονά, ουρλιάζει...


Έχει τα μάτια της κλειστά.....

Θέλει ησυχία αλλά η φωνή της βουίζει άγρια, βασανιστικά. Δεν μπορεί να ΤΗΝ ακούει πλέον

Ανοίγει τα μάτια της και βλέπει ένα σώμα σαθρό να ξεζουμίζει. 

Έχει μείνει μόνο σάρκα. Βουλιάζει πλέον στο περιτυλιγμα του δέρματος της. Σάπιο δέρμα λιμνάζει γύρω της. Καρτερικά περιμένει και την εσωτερική της  σάρκα της να λιώσει ....

Βλέπει τις νεύρες της να πάλλονται νευρικά. 

Βλέπει το θώρακα της και εκεί που η αντλία της καρδιάς της τρεμοπαίζει βλέπει μια νεύρα να πάλλεται άγρια. 

Ενα αδιόρατο φως γαλάζιο, άσπρο, μπλε ρέει και της δίνει ένα χορευτικό τέμπο. Το στριμωγμένο της χέρι απλώνεται και τα δάκτυλα της  αγγίζουν με περιέργεια την νεύρα. Την πιέζει και βλέπει το φως να απλώνεται σιγά σιγά.... Ρέει στο σώμα της και καλύπτει τις νεύρες της με ένα άσπρο, γαλάζιο, μπλε φως.

Αρχίζει σιγά, σιγά να την κατακλύζει....

Αγριεύει και κυλάει με βία... 

Η οδύνη της μεγαλώνει καθώς το φως απλώνεται στο σώμα της. 

Το αίμα έχει πλέον χαθεί, παντού ένα φως.  

Οι κραυγές της κορυφώνονται, ουρλιάζει.

 Το σώμα ουρλιάζει.Έχει ένα φως  φυλακισμένο σε ένα σώμα. Ένα  φως που ψάχνει διέξοδο.

 Και κλαίει και καθώς τα πηγμένα δάκρυα από αίμα και φως κυλούν στο πρόσωπο της νοιώθει μια μικρή λύτρωση. 

Τα δάκτυλα της απομακρύνονται από την καρδιά της και αγγίζουν το πρόσωπο της.

 ΄Νοιώθει μαλακό, φρέσκο δέρμα. Και το δάκρυ κυλά και μεγαλώνει και η στάλα γίνεται ποταμός.

 Από που περνά φρέσκια παχιά σάρκα γεννιέται και κλείνει εκεί στην αντλία της καρδιάς της. Δεν πόνεϊ πλέον.  Απλώνει το χέρι της και ανοίγει με βία το καβούκι.

 Σηκώνεται, είναι γυμνή... απλώνει το ενα πόδι και αγγίζει το πάτωμα. Χοντρές στάλες πηχτού αίματος τρέχουν στο σώμα της. Κάποιες καταλήγουν στο καβούκι, κάποιες στο πάτωμα.

 Μια λίμνη αίματος απλώνεται μπροστά της. Προσπαθεί να καθαρίσει το σώμα της από το αίμα. 

Απλώνει και το δεύτερο της πόδι στο πάτωμα. Στέκεται ολόγυμνη σε ένα κενό δωμάτιο. Το κρύο πάτωμα την κάνει να ανατριχιάζει. Αρχίζει να περπατά και κάθε της βήμα είναι και ένα μικρό αποτύπωμα αίματος...

Βλέπει ένα μικρό καθρέφτη και στέκεται ολόγυμνη μπροστά του. Αγγίζει την αιματοκλαίουσα επιδερμίδα. 

Είναι μαλακή, φρέσκια, μωρουδιακή.Ο πόνος έχει πλέον περάσει. Κοιτάζει χαμηλά και εκεί ανάμεσα στο στήθος της βλέπει μια μικρή νεύρα να πάλλεται.Διακρίνει ένα περίεργο φως να την διαπερνα. Γαλάζιο, άσπρο, μπλε.Την αγγίζει και θυμάται την επαναλαμβανόμενη διεργασία,τα δάκρυα που δεν είναι τοξικά, τα δάκρυα ανατροφοδότησης

Νοιώθει αγαλλίαση, ηρεμία,,,, Αναρωτιέται ποια φορά να ναι αυτή. Δεν θυμάται. Είναι τόσες πολλές..... Δεν έχει πλέον σημασία, είναι ήρεμη πια...."
 
                                                                                                              Αμαδρυάδα Καρύα 

24/10/13

Time Out #19 Η Φερράρι και το Γιάρις



Έτυχε και εβρέθηκα σε τραπέζι να κάθουμε απέναντι από πρώην του Fitz. Εννά μου πεις "καλή μαλακισμένη είσαι και συ". Ναι ξέρω το. Μαλακισμένη-μαλάκω εις ελληνική αργκό-ηλίθια και βλακεντία. Γαμίδια-έτσι με καλαμαρίστικο αξάντ, μην ξεχνάμε τες ρίζες μας.  

Παρένθεση:
Στοπακαιστοξαναλέω άμαν εννά χωρίσετε μάνα μου κόψετε τες επαφές μεν σας πάρει και σας σηκώσει, μεν γίνει της πουτάνας. Ετέλιωσες? Βάλε και την βούλλα με το να τον κόψεις που την ζωή σου.
«Μα πώς μπορείς αφού νοιάζεσαι τον άλλο, και ήταν στην ζωή σου κλπκλπ και μαλακίες φιλεταρισμένες» προφανώς όχι φίλε μου, προφανώς εν εκατάφερες να βάλεις τον εγωισμό σου κάτω και να μείνεις τζιαμέ στην σχέση, ή απλά εκάμετε λλίο σεξ και μετά κανεί, ή εν ενιωθες όπως έπρεπε να νιώθεις. Μεν τα ξαναλαλούμε φίλε μου, που την στιγμή που αυτό το πέος μπήκε σε αυτό το μουνί ΕΤΕΛΙΩΣΕΝ. Εν υπάρχει τίποτε φιλικό ή αθώο (και για να είμαστε politically correct πέος σε κώλο ή για τες λεσβίες ότι κι αν κάνουν εν ξέρω). Βάλε τελεία, και παύλα, και θαυμαστικό και ότι σημείο στίξης αθθυμηθείς να πνάσουμε. Φυσικά αν εδιάβαζε τωρά ο Fitz (διαβάζεις μωρό μου?) θα μου έλεγε 
«δενείναιτόσοαπλόεχουμεκοινουςφιλους,κοινήπαρέαθαπρεπεινακόψωεγώαπόαυτούς» «δενεσήμαινετιποτεμπουρουμπουρουκαιμαλακίεςσωταρισμένεςμεξερόκρεμμύδιγιαπολλάδάκρυα»
Κλείνει η παρένθεση.

Και κάθουμε που λαλείτε και εν που κείνες τες ττιπικαλ μπαλαρινεσκολάν κυπραίες, τες καλές κορούδες που προφανώς εν σοβαρές και μιλούν με ψηλή φωνή και λαλούν ξενέρωτα αστεία και όλα εκείνα που είναι Νεοκύπριος-approved. (δανείζομαι τον όρο από τον Αστροναύτη). Και θωρώ με εμένα και θωρώ τον Fitz και απορώ λλίο για το γούστο του, ξέρω? Ασπούμε ήνταλως ένας οδηγός μιας Φερράρι (aka εμού του αιδοίου) εκαταδέκτηκε ποττέ να οδηγήσει ένα Yaris-και μάλιστα ροζ κατινέ. Μπορεί να ήταν φτωχός τότε? Ξέρω? Πτωχός στο πνεύματι? Απορώ λλίο αλλά οκ. Μπορεί να έχει πλούσιο πνευματικό κόσμο το Yaris. Μετά που λλίο αντιλαμβάνουμε ότι δεν έχει ούτε υδραυλικό τιμόνι, ούτε καν αυτόματα παράθυρα ασπούμε ρε Fitz WTF μανα μου? Αλλά οκ, εν τον κατηγορώ, μπορεί να ήταν σε ψυχολογικό κενό, όπως ήμουν και γω κάποτε. Μπορεί να νόμιζε ότι το Yaris εν βολικό και εύκολο, ακίνδυνο και χωρίς ακριβή συντήρηση, είχα και γω ένα Vitz θυμούμε.

Ένηγουεη, τα νεύρα μου ετεντώνναν αλλά έπρεπε να διατηρήσω επίπεδο μίσhημου. Ένα πράμα να ξεκαθαρίσω περι επιπέδου:

Δεύτερη παρένθεση:
Έχω πολλά ψηλό επιπεδο, έχω και επαγγελματική φωνή κρύα και απόμακρη, έχω και αυστηρό βλέμμα, το οποίο ξεπαγώνει στο αστείο σου, αλλά μόλις με πειράξεις φίλε μου, να δεις επίπεδο να φύει η φάτσα σου, πιάννω το επίπεδο μου κάμνω το κύλινδρο και φακκώ σου το που πάνω ώσπου να μπεις πίσω στην τρύπα σου σκουλήκι. Το επίπεδο μου είναι αντιστρόφως ανάλογο της ποθκιαντραποσύνης σου: 


Προσοχή: όταν η ποθκιαντραποσύνη είναι στο 100% τότε το επίπεδο μου τείνει στο αρνητικό άπειρο, επονομαζόμενο και ως ναδίρ του επιπέδου.
Κλείνει η παρένθεση.

Τέλοσπάντων, εκαθούμασταν τjιαμέ, εγώ επίπεδο, ο Fitz στον κόσμο του, η πρώην να με τσεκκάρει, και να θωρώ το body language της και να κάμνω κλικ, ο Fitz στον κόσμο του, το body language της κείνης εξεκούφανε τους τόπους, να εν γυρισμένη πάνω του, έστω κι αν ο νυν της ήταν τjιαμέ με το σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας ο φτωχος. Εγώ εκάθουμουν τjιαμέ με το επίπεδο μου παραμασχαλα, ντάξει εν και έκαμε τίποτε, απλά εφαίνετουν ρε παιδί μου το πράμα. Εγέμωσε το κεφάλι μου γιαίμα ήταν να αρκέψουν να πητούν πίδακες που τα μμάθκια μου, τjιαι τjιείζει του πας το γόνατο, τjιαι εκράταν και το μάγουλο της στηριζόμενη στο αγκώνα της την ώρα που του εμίλαν, μες τον νου μου έκαμα την 437984579030129404869069870392 κομμάθκια και ύστερα εκάμαμεν την σούβλα και εφάμεν την, το οποίο όπως λέει και ο προφεσόρος Χάραλτ ζουρ Χαουσεν είναι κακό για την υγεία και μπορεί να οδηγήσει σε καρκίνο του παχέως εντέρου-οξά εν μόνο το βοδινό το κρέας? Να ξέρουμε να προσέχουμε, να μεν φάμε τον νυν της τότε.
Εν ξέρω αν το ακτινοβόλησα το μίσος μου κείνη την ώρα, «παμε να φύουμε?» ρωτά με o Fitz.
Σηκωνούμαστε να φύουμε και μετά που απομακρυνούμαστε λλίο, αρπάσσει τον που τον αγκώνα. «Εν επικίνδυνα τα Φερράρι» λαλεί του «άκουσες πόσοι πεθανίσκουν άμα τα οδηγούν?» «θέλεις να πάεις να σκοτωθείς?» 

Ο Fitz επάγωσε, είδεν με χαμένος, εν ήξερε τι να κάμει. Μετά έσφιξε τα δόντια του έφκαλε το τσεκούρι και εγύρισεν της το μες τα μούτρα, έφυε η σιαγόνα της η πουκάτω.

16/10/13

"Blog Action Day-Human Rights"




Σήμερα είπαν μου εν οι μέρα όπου οι απανταχού bloggers γράφουν για ένα θέμα, και σήμερα/φέτος το θέμα είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα.










Τα ποια?









Τι λέμε?











Μόνο εγώ τα θεωρώ παπαριές?
Μόνο εγώ θεωρώ ότι έχω κάθε δικαίωμα στον κόσμο? Έχω δικαίωμα να κάνω Οτι θέλω, Οποτε θέλω, Οπως θέλω. #νοτ
Επειδή τα δικαιώματα σου εν συγκεκριμένα, δηλαδή τα δικαιώματα σου εν κείνα μόνο που σου δίνουν και αν θέλεις κι άλλα να πας να γαμηθείς. Ναι, ναι ξέρω ότι τα δικαιώματα εγίναν ένα καιρό που οι ανθρώποι εσυμπεριφέρουνταν πολλά διαφορετικά και μπλα μπλα μπλα. Αλλά σήμερα ήντα με κόφτει? Εν αναγχρονιστικό και βλακεία. Θέλουμε καινούρια δικαιώματα, τα οποία να συνοψίζουνται σε μια πρόταση "μεν είσαι μαλάκας, να σέβεσαι τον άλλο και να είσαι ηθικός" end of story. 
Αν πρέπει να υπάρχει το ότι δεν πουλώ ανθρώπους, δεν σκοτώνω ανθρώπους, ο καθένας πιστεύκει ότι θέλει, ο καθένας κάμνει σεξ με όποιον θέλει γραμμένα κάτω και πάλε να μεν γίνουνται ε τότε φακ ιτ ασπούμε. Ναι ξέρω σε άλλες χώρες μπορεί να εν πιο σημαντικά που δαμέ ασπούμε στη Συρία αυτή τη στιγμή, και δαμέ μπορεί να είναι πχ για τους πρόσφυγες αλλά εν βλέπω τα ανθρώπινα δικαιώματα να εφαρμόζουνται ή να τηρούνται. Απλά αντί να λαλείς εδιώξανμεπουτοσπιτιμουλογωπολέμουκαιτωράέχασατηνπεριουσίαμουκαιόλαταυπόλοιπαηοικογένειαμουεξανεμιστηκεστουςανεμουςκαιεγώπροσπαθώτόσαχρόνιαμετάνατοξεπεράσω λαλείς για καταπάτηση των διακιωμάτων σου και ξεμπέρδεψες. Το οποίο ακούετε σύντομο, ευχρηστο και ΚΕΝΟ, ΑΟΣΜΟ και ΑΠΡΟΣΩΠΟ. 
Ή για την ισότητα Χα Χα Χα! 
Ενηγουέη εγώ εν πιστεύκω στα δικαιώματα επειδή εν υπάρχουν, απλά εγράψαν τα τjιαμέ για να σκάζουμε. Δαμέ η Αμερική πάει και υπερασπίζεται τα δικαιώματα σε όλο το κόσμο αλλά:


Άμα ο άνθρωπος βάλλει περιορισμούς στο που μπορώ να πάω και που δεν μπορώ σύμφωνα με τον Ινβιχτο, τι να λέμε? Άμα πιάννεις ένα ολόκληρο πλανήτη και συ είσαι ένα σκατό άνθρωπος και λαλείς τούτο το μέρος που μόρια και άτομα και χημικές ενώσεις που μπορεί να ήταν σε ένα αστέρι παλιά, σε ένα σουπερνόβα εγώ πιάννω το και λαλώ ότι Εσύ άλλε άνθρωπε σκατό εν έχεις το δικαίωμα να πάεις εεεεεεεεεεεεε τι να λέμε? Τι σεβασμό να έχεις? Τι μετριοφροσύνη? Άμα νιώθεις τόσο σπουδαίος που ποκόφκεις ένα μέρος του πλανήτη που ήταν 98349468849013849043768945 χρόνια πριν που σένα και θα είναι δαμέ 5904869457604752750485430 χρόνια μετά που σένα και λαλείς "Δαμέ εν πάεις" εεεεεεεε είσαι βλάκας κοντόφθαλμος που εν έχεις σέβας για τίποτε πόσο μάλλον για τον άλλο άνθρωπο. Και εν πα να γράψουν 3907589075683947543 ανθρώπινα δικαιώματα, εννά καταπατούνται για τούντην νοοτροπία του ανθρωπινου είδους. 

Ε αυτά έτσι σύντομα για το θέμα 


13/10/13

Το καρύδι

Γύρω μου φώτα, φασαρία, άνθρωποι, άνθρωποι, άνθρωποι αφόρητοι. Αφόρητοι, ανυπόφοροι, πρέπει να παίζω τα παιχνίδια τους, οι λέξεις τους μπαίνουν στα αυτιά μου, κάπου χάνονται στον δρόμο για μετάφραση από τον εγκέφαλο, οπότε ακούω λέξεις, ασυνάρτητες, αφόρητες. Κουράζομαι, να είμαι η Χ, κουράστηκα, κουράζομαι, πνίουμαι. Περπατούν στον δρόμο, τα μάτια τους παίζουν σε όλες τις κατευθύνσεις, στέκουμαι ακίνητη, είμαι εχτός από όλα, εχτός εχτός, εχτός. 
Εχτός, εν θέλω να μιλώ άλλο, αγγίζω τον λαιμό μου, θέλω να βάλω τα χέρια μου μέσα, να τες κόψω τες χορδές, θέλω να μπήξω στα αυτιά μου ξύλα, να μεν ακούω άλλο. Τραβώ το χέρια μου στο πρόσωπο μου, τραβώ τα μάγουλα μου προς τα κάτω, φωνάζω και εν ακούουμε.
Είμαι εχτός.
Ανοίω την πόρτα μπροστά μου και εν ένα κενό δωμάτιο, και στην μέση ένα καρύδι. Ψηλαφίζω το, εν ζεστό, και στα χέρια μου εμφανίζουνται οι πληγές μου ούλλες, εσαπίσαν, εσάπισα, το δέρμα μου, ο νους μου εσάπισε. Ακούεται το βουητό του δρόμου έξω, εγώ σαπίζω μέσα και σπάζω το καρύδι. Αδειάζω το. Βάλλω το ένα πόδι μες το τσόφλι, και μετά το άλλο, λυγίζω και μπαίνω μέσα ολόκληρη, ξαπλώνω σαν το έμβρυο, και κλείει που μόνο του. Ησυχία, κανένας, ακούω το που σφραγίζει και κοιμούμαι. Μουχλιάζω.

8/10/13

Time Out #18 Sex and the City-Cyprus Edition

Κάθουμε με τες φίλες μου τες σεξ εντ δε σίττι σε ένα κκαφέ. Εν τριαντάρες, εν μιαν σιγκλ μιαν δεσμευμένες εχτός που την παντρεμένη. Μεινίσκουν μόνες τους, φκάλλουν τα λεφτά τους, εν σχετικά επιτυχημένες. Παν κομμωτήρια, γοράζουν τα ρουχούθκια τους, παν τα ταξίθκια τους, οι δουλειές τους εν ενδιαφέρουσες-εχτός που μένα που εν έχω δουλειά αλλά εν οκ εννά φορτωθώ σαν το τσιβίτjι στους γονιούς μου που αντί εγγόνια θα με αναλάβουν εμένα ξανά όταν θα είμαι φτωχή σε λίγους μήνες αν δεν εύρω δουλειά-τρελλή χαρά θα κάμουν. Ένηγουεη, με τα κορίτσια τσιαττάρουμε τα προβλήματα μας στο φέησμπουκ ούλλες μαζί, ενίοτε τα λέμε και από κοντά. Μια που τες μέρες που καταφέραμε να συντονιστούμε λέμε να πάμε για καφέ. Φτάννουμεν μια μια στο κκαφέ, παραγγέλουμεν, καφέδες, τσάγια, και γάλατα της σόγιας και μαύρες ζάχαρες-έσhιει τίποτε? θέλουμεν τα ωραία μας. Μιλούμε για το νέο χρώμα στα μαλλιά μου και την ιστορία που είπα στην Αχάπαρη, τες εξελίξεις στη δουλειά της άλλης, λαλούν μου ότι εννά τα πάω καλά και εννά εύρω και γω τι να κάμω-η μια λαλεί μου ότι είμαι μια κακομαθημένη που παρετώ τη δουλειά μου στο έτσι αλλά απ εν έξω του χωρού ξέρει πολλά τραούθκια! Με τούτα τα μικρά μικρά ξεμπερδεύουμε γρήγορα.

Έχει μια γεναίκα που πίσω μας κολλητά, 55άρα παραδοσιακή, με την φουστούν κάτω που το γόνατο και το μαλλί κοτσί-τι γυρεύκει στο κκαφε εν ξέρω. Εννά μου πεις εν πάει ούλος ο κόσμος κκαφέ ασπούμε? Εννά μας πεις εσύ Βεατρίκη αν θα πάμε για καφέ ή όι. Πες θέλει να πάει έτσι τη βόλτα της με τον άντρα της ένα Σάββατο απόγευμα. Αλλά ρε παιδί  μου πόσην ώρα τα ευλοημένα να κάθεσε πάστην καρέκλα του κκαφέ-όχι και το πιο βολικό κάθισμα του κόσμου ομολογουμένως-και να θωρείς γυρών σου και να μεν κόφκεις μισή κουβέντα? Να θωρεί ο ένας που την μια ο άλλος που την άλλη και δώστου να κάθουνται πας τες ξύλενες τες καρεκλούες, αφού επόνησα εγώ τον κώλο μου στην θέση τους. Δεν το καταλάβω. Μετά που λλίη ώρα εθώρουν την γεναίκα που μας επαρακολουθούσε, έστηννεν αυτί ρε. Τι λαλούσαμε, τι εκάμναμε, στην αρχή έτσι διακριτικά, ύστερα τέλια ποθκιάντροπα.

Ξεκινά η μια η φίλη να εξιστορεί τα τελευταία γεγονότα με τον ον εντ οφ γκόμενο, που τον αγαπά και κείνος παίζει την επειδή θέλει απλά μια σχέση να περάσουν καλά τον καιρό του και καταλήγει με την πρόταση-"αν μπορούσα να είμαι μαζί του μόνο για σεξ θα το έκαμνα, και καλά το κάμνει και καλό σάιζ έχει". Η πενηντάρα που πίσω ππιριλλώνει τα ματούθκια της και γυρίζει πάνω μας. Ντάξει καταλαβαίνω ότι εν πιο ενδιαφέρων να μας κρυφακούεις εμάς, παρά να θωρείς τον αμίλητο τον άντρα σου αλλά πιο εν το πρόβλημα ρε κουμπάρε? Είπεν μας για το σάιζ του μάνα μου, ο κάθε άντρας έχει σάιζ-ένα του παπουτσιού ένα του πέους και όχι εν ξέρω αν κάμνουν κορελέησιον τούτα τα δύο. Έτσι κι αλλιώς οι γυναίκες θέλουν να χουμίζουνται για το σάιζ του γκόμενου τους αρκετές φορές-ειδικά άμα εν κανένας άχρηστος, πρέπει να δικαιολογήσουν το κόλλημα τους. Αν και αν εν κανένας άχρηστος συνήθως εν πα να έχει το ανακόντα? εν ξέρει να το χρησιμοποιήσει. Και όχι εγώ εν χουμίζουμε για το σάιζ του δικού μου, επειδή ένναιν άχρηστος-και επειδή εκόλλησα και για άλλους μεγάλους λόγους-και επειδή εν θέλω να τους περάσει που τον νου τίποτε-μόκο. Και επειδή άμα εν είμαστε μαζί φκάλλω του το και πέρνω το μαζί μου όπου πάω-τι εννοείς ότι εν γίνεται? τι εννοείς εννά πεθάνει που αιμορραγία? Fitz στο κρεβάτι, Fitz τυλιμένος με σεντόνι, Fitz στο μπάνιο, Fitz στο ντους, Fitz με μποξεράκι, Fitz χωρίς μποξεράκι, Fitz με πονηρό ύφος να με αρπάσσει.

.......................................................................................................................................................

Τι λέγαμε?

Fitz να γελά και να λάμπουν και τα μάθκια του

.......................................................................................................................................................

Καιιιιιιι σκουπίζουμε τα σάλια

Ένηγουέη, ελάλε μας και η άλλη που της έκαμε δώρο πρόστυχα εσσώρουχα και μετά που μια βδομάδα εχωρίσαν και πώς και γιατί, και ο άλλος εν ήθελε να μεινίσκουν μαζί τη νύχτα, και να μεν βρέθουνται κάθε νύχτα, και εν μπορούσε να περάσει τη νύχτα σπίτι της, αλλά θέλει τον επειδή καταλαβαίνει την-μα που τους βρίσκεται τούτους και γιατί καταδέχεστε να τους μιλάτε ήταν να της φωνάξω-τους πρίγκηπες της κυπριακής δημοκρατίας. Η 55άρα να γυρίζει τα μάτια της επιδοκιμαστικά, λες και επροσβάλαμεν της τες αισθήσεις της που εμιλούσαμε για γκόμενους ρε κουμπάρε, λες και έπρεπε στα 30 να κάμνουμε τες παρθένες, λες και εν συζητούν οι γυναίκες μεταξύ τους για άντρες. Και στο κάτω κάτω κυρία μου μεν ακούεις αν δεν σαρέσκει.

Και δώστου εμείς να συζητούμε-μπαίνοντας στο θέμα "είμαι αστεφάνωτη στην κύπρο στα 30 μου" η κυρία ήταν έτοιμη να σηκωστεί να μας κάμει κύρηγμα-εδίπλωσε και τα χέρια της και εθώρεν με τέλια ποθκιάντραπα πιον.  Κάτι εγύρισε και είπε και του άντρα της και κείνος εγύρισεν και είδεν μας διερευνητικά, προφανώς αναρωτιέται αν θα του κάμουμε τη χάρη να του κάτσουμε τόσο τσούλλες που είμαστε, επειδή προφανώς να μιλάς για τούτα τα πράματα πρέπει να είσαι ξετσίππωτη.

Στο επόμενο γύρισμα των μαθκιών της άψαν τα λαμπούθκια μου, εγιναν τα νεύρα μου κρόσια, ετεντωθήκαν τα χέρια μου, ο εγκέφαλος μου έκαμνε σήματα εκτάκτου ανάγκης και εφκήκε λίος καπνός που τα ρουθούνια μου.
-"Σολλεπτό" λαλώ στες φίλες μου "και έρκουμε."

Τραβώ το σπαθί, πετάσσουμε πάστο τραπέζι και αρπάσσω την που το κοτσί. Παγώνει που τον φο της και θωρεί με πλαγίως μες τα μμάθκια.

"Ίσως αν ήσουν και λλίο χάππι με την ζωή σου να μεν ασχολήσουν να κρυφακούεις τες δικές μας, και ίσως αν ανάγιωννες κανένα γιο του χαιρκού να μεν ήταν οι παραπάνω βούτυροι που νομίζουν ότι μες τα σhέλια τους έχουν κάτι τόσο ξεχωριστό ώστε να συμπεριφέρουνται σαν τους καζανόβες, και ίσως αν είχες κάποια εμπειρία να μπορούσες να μας πεις 2 κουβέντες συμβουλευτικές. Αλλά είσαι μια αδιάκριτη αθκιασερή με έναν άντρα που προφανώς εκοτ-τήσαν σου τον και εν σε γαμά εδώ και χρόνια"
Πάει να μου πει μα και μου, τραβώ της την γλώσσα της έξω και κόφκω της την. Ο άντρας της πισκαλιά που χαρά. Αντινάσσω του ένα πάτσο και κόφκω του τα αυτιά του. Κείνη εν μιλά πιον κείνος εν ακούει-τέλος επικοινωνίας και κυριολεκτικά.

Πιάννω τηλέφωνο τον Fitz
-Έλα, έχω δαμέ θκυό

Βρέθετε δίπλα μου, πολτοποιεί το κεφάλι του άντρα, εγώ σφάζω την γυναίκα, φιλά με.