24/7/13

Μπύρες στο διάστημα

Επάρκαρε το τράκτο. Επετάκτηκε κάτω και έδωκε μου το χέρι του να κατεβώ. Είδα τον με το μισό μου.
"Μπορώ και μόνη μου" είπα και ετράβησε το πίσω.
Εν είπε τίποτε, επήαμε μέσα, εκάτσαμε, επαραγγείλαμε μπύρες. Εγώ εκράτουν το σπαθί μου.
Άρχισε να μιλά για τον εαυτό του, εζήτησε χαρτομάντηλα και άρχισε να καθαρίζεται που τα αίματα. Εμιλούσεν και έφκαινε που το στόμα του μουσική, εμπαίναν οι νότες του μες τα αυτιά μου, ταξιδεύαν μες τους νευρώνες μου και εμπαίναν στην σωστή τους θέση, σαν τα χαμένα κομμάτια που πάζλ. Εκαθάριζε την φάτσα του που τα αίματα και είδα τα χαρακτηριστικά του.Έστρωσε τον γιακά του πουκαμίσου του. Επέρασε το χέρι του απαλά μες τα μαλλιά του και στηριξε το βάρος του κεφαλιού του στην παλάμη του κοιτώντας με από γωνία καθώς φόρεσα ακόμα μία μάσκα και μίλησα για μένα. Η δυσπιστία του ήταν διάχυτη στο πρόσωπο του. Δεν δέκτηκε εύκολα τίποτε από ότι είπα. Κανένα από τα συνηθισμένα παιχνίδια δεν πέτυχε.
Μιλούσε σταθερά, με χαρακτήρα, κατάφερε να με κάνει να νιώσω αδούλευτη και ανεπαρκής σε κάποια θέματα και βρέθηκα να στηρίζω το πηγούνι μου στην λαβή του σπαθιού καθώς τον έβλεπα να εκφράζεται με το στόμα, την φωνή, τα χέρια, το σώμα, το ύφος, το πρόσωπο."Φώναζε" το κάθε συναίσθημα, την κάθε έκφραση. Άλλαζα μάσκες συνέχεια και τις τσαλάκωνε μία προς μία. Οι μπύρες ελήφκαν η μια μετά την άλλη.
Αστειεύτηκα, εγέλασε και άστραψε η φάτσα του. Έππεσε το σαγόνι μου χαμέ. Περίμενα να τον ξαναδώ να γελά, σιγανά αλλά λαμπερά, με όλο του το πρόσωπο.
Εχάθηκε το πάτωμα, χαθήκαν ούλλοι οι άλλοι. Επίναμε μπύρες στο διάστημα, αποδείξαμε την θεωρεία της σχετικότητας αφού ούτε ξέρω ήνταλως επερνούσε η ώρα.
Ήμουν μια Beatrix σε σύγχιση.

Εξύπνησα στο κρεβάτι μου το πρωί, ούτε ξέρω πώς εβρέθηκα τjιαμέ.

23/7/13

Κι αν σε ρωτάν που τα μαθες πες τους απ'τον Τσαλίκη

Στον αγαπητό μου Χέλμουτ Κώλ (πολλοί θα σου πουν ότι το Κωλ εν τονίζεται αλλά βάλλε που το ένα φκάλλε που το άλλο :P) ένα κλαπ κλαπ που αποδέκτηκε το challenge εξ Panic και εμού του αιδοίου (what what?)

Και επειδή αποδέκτηκες το challenge αγαπητέ το αποδέχομαι και εγώ ρε! Με τα μαύρα και κόκκινα μου χρώματα σου αφιερώνω την δισκογραφία του Τσαλίκη να ακούμε μέχρι να τρέξει το γιαίμα μας αυλάτjι!

Έτσι έχουμε δισκογραφία τσαλίκη ολόκληρη και τα τελευταία χιτς! Άτε καλά αίματα!

17/7/13

Enter "Fitz"

Εκάθουμουν έτσι μια χαρά σε ένα κκαφέ και έπιννα τον καφέ μου. Εσκέφτουμουν πόσο καλά περνώ μόνη μου-και ξέρω ότι οι μισοί που σας εννά πουν ναι σιγά-αλλά αλήθκεια τούτη η ζωή μου εν γεμάτη. Εκαμα τα σχέδια μου. Επήρα τες αποφάσεις μου.

Είπα να το διασκεδάσω το καλοκαίρι, εν πιο ωραία να είσαι σιγκλ το καλοκαίρι, να πάεις όπου σου φωνάξουν, κάθε λλίο άλλο πάρτι. Και τον Αυγουστο να τον φκάλω Λεμεσό. Επεθύμησα να μεν πρέπει να με κόφτει που κανένα, και να ρυθμίζω το πρόγραμμα μου όπως θέλω, και να πνάσει τούτη η συνεχής μάχη μέσα στο μυαλό μου τι θέλω και γιατί εν δένουμαι, και ήντα πρόβλημα έχω. Τίποτε! Εν θα δεθώ ποττέ με κανένα άντρα επειδή εν τους εμπιστεύκουμε. End of story. Εννά εύρω ακόμα ένα ομορφόπαιδο να περνούμε καλά, να κάμνουμε καλό σεξ, να ακούω τες παπαριές που φκαίνουν από το στοματάκι του, αλλά σε κάποια φάση στο μέλλον, ίσως την άλλη φορά να παίξω την "νόρμαλ" λλίο καλύτερα. Όι τωρά όμως, τωρά εννα το διασκεδάσουμε. 

Εκάπνιζα και εσκέφτουμουν, ενθουσιάζουμουν, εθωρούσα έξω που τα παράθυρα τον κόσμο να περνά, άρκεφκα να βολεύκουμε, ο καφές μου ωραίος,

Μετά είδα το τράχτο, έδωκε πας το κκαφέ, μπροστά πίσω εκατάφερε και έσυρε τους τοίχους, έκαμε τα παράθυρα και την τζαμαρία λουβίθκια, εμπήκε στο εσωτερικά, επάτησε τραπέζια και καρέκλες και εσταμάτησεν μπροστά μου απότομα. Άνοιξεν η πόρτα, επηδησε κάτω ένας τύπος ολογαίματος, ήρτε προς εμένα, ετέντωσε το χέρι του σε χειραψία.
"Είμαι ο Fitz"
Έσβησα.
"Θέλεις να πάμε για καμιά μπύρα?" λαλεί μου.
"Έχω επιλογή?" είπα τραβώντας το σπαθί που την θήκη
"Έχεις"
Εσάστισα και έκαμα να χαμηλώσω το σπαθί.
"Πάμε" απαντώ
Εμπήκαμε μες το τράκτο και ξεκινήσαμε
"Είμαι η Beatrix" εφώναξα μες το αυτί του να ακουστώ πάνω που την φασαρία της μηχανής
"Ναι"είπε μου. 



15/7/13

Άτομα τα οποιά ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

13. Άτομα που διούν μες τον δρόμο πεζοί, κόφκουν σου τον δρόμο, σταματάς μπας και κάτσει τους κανένας που κάτω, αφήνεις τους να διασταυρώσουν προς την ασφάλεια τους και περπατούν με τον ΧΑΒΑ τους.

Ταράσσετε ολάν εφκάτε που τον δρόμο με την όρεξη σας πριν σας τσιλλήσω και να το απολάυσω κιόλας-αναισθησία

10/7/13

Εν θωρώ ειδήσεις έσhιει που τον Μάρτη

Ο παπας μου εμεγάλωσε με με τα ιδανικά, με τις αξίες, με το έθνος. Ο παπάς μου εν που άλλη πραγματικότητα, της παλιάς κκελές που λαλούσιν. Εμεγάλωσα έτσι λοιπόν, να αγαπώ τον τόπο μου, να σεβουμε κάποια πράματα, να παλεύκω, να έχω κάποιες αρχές που πορέυομαι, να θαυμάζω τον ηρωισμό έστω κι αν δεν τον καταλάβω και να συγκινούμε με την Ελλάδα, να αγαπώ την Κύπρο, να νιώθω το παρελθόν και τις αδικίες. Εσηκώνετουν η τρίχα μου όποτε έρκουμουν και εθωρούσα την άκρη του νησιού που πας το αεροπλάνο.

Εβουττίσαν μας οι γονιοί μας την πρώτη μέρα που ανοίξαν τα οδοφράγματα, Μεγάλο Σάββατο και επεράσαμε απέναντι. Εν είμαστεν πρόσφυγες, η μάμμα μου είπεν μας "πάμε να δείτε τον τόπο σας". Ήβραμεν ένα ταξιτjή και επλερώσαμε τον και επήρεν μας Μόρφου, Κερύνεια, Μπέλλα Πάϊς και Λευκωσία. Μετά που λλίες μέρες επήαμε Καρπασία και πόξω της Αμμοχώστου. Κείνο το συναίσθημα εν θα το ξεχάσω, που έβλεπα τοπία που ήξερα που τα τετράδια του δημοτικού. Επήα πολλές φορές που κείνο τον καιρό, θέλω να ξέρω, θέλω να θωρώ την πραγματικότητα.

Θυμούμε πάντα οι γονιοί μου εβάλλαν με να θωρώ ειδήσεις. Εν ήταν επιλογή. Έπρεπε να ξέρω τι γίνεται. Εν μου εκρύψαν πολλά πράματα για το παρελθόν, ακριβώς τι εγίνετουν, πώς ήταν πριν το 74, πώς ήταν μετά. Με τον παπά μου εδιαβάζαμε πάντα και εμαλλώναμεν για τα πολιτικά. Αναμείχθηκα με παρατάξεις, όσπου και ενεκάτjιασα και επαρέτησα. Μετά εμεγάλωσα και απέκτησα κρίση. Μετά εστράφηκα Κύπρο. Μετά έβλεπα τι εγίνετουν, εδιάβαζα και καμιά εφημερίδα του εξωτερικού, μετά έγινε το Μαρί, μετά εγίναν οι εκλογές, μετά εγίνε το κούρεμα. 

Εν θωρώ ειδήσεις έσhιει που τον Μάρτη. Προσβάλλουμε να θωρώ ειδήσεις, προσβάλλουμε που τες εξελίξεις, νιώθω ότι εν μπορώ να με περιπαίξουν, να με εμπαίξουν, εν θέλω να διώ έτσι δικαίωμα. Προσβάλλεται ο τρόπος που μεγάλωσα, τα ιδανικά που απέκτησα και οι αρχές μου. Εν με κόφτει. Εν με κόφτει με για το πόρισμα, εν με κόφτει με για τες επιτροπές, εν με κόφτει με αν χρεοκοπήσουμε, εν με κόφτει τι κάμνουν, εγώ επαρέτηθηκα που την ελπίδα. Κρατώ τα ιδανικά μου μες τον νου μου, ζω στον κόσμο μου, μαθαίνω όσα λιγότερα μπορώ, και αν επηρεάζεται η ζωή μου πολλά εννα φύω, μια ζωή ένει. Έτσι κι αλλιώς εν πιο εύκολο να αγαπάς την Κύπρο που μακριά.


So αφιέρωνεν μου τραγούδια ο τύπος με τις τρελλές ιδέες...

....και είπα του και γω "το μόνο τραγούδι που θέλω να μου αφιερώνεις εν το `στα(ο) χώνω` του τσαλίκη"

εγέλασε και εν εκόλωσε, αλόπως εννά τον κρατήσω δοκιμαστικά full time

2/7/13

Καμένο ΙΙ


Σας παρουσιάζουμε το νέο βιντεοκλιπ του Ηλία Βρεττού, με το τραγούδι "Να μείνεις για πάντα". Για όσους από σας επιμένουν να μου το παίζουν ποιότητα και να ακούουν μόνο έντεχνο θα πω δύο λόγια για το τραγούδι. Λέει για έναν γκόμενο που εγνώρισε μιαν τύπισσα και είναι τόσο "σίγουρος" για τον εαυτό του που φοβάτε συνέχεια για το αν θα τον αφήκει και να φύει-πολλήν αυτοπεποίθησην ο τύπος. Βασικά ο τυπος κάθεται και κλαίει άμα λείπει η γκόμενα του, εν μπορεί να υπάρξει μόνος του, εν του αρέσκει να φκαίννει μόνος του, κάπως ονομάζεται τούτο το σύνδρομο, νομίζω "Οξεία αρχιδομαλακιστική ανεπάρκεια". Ένηγουέη λαλεί της καημένης που άνοιξεν η "τύχη" της ότι θέλει την να μείνει για πάντα επειδή διά χρώμα στην ασπρόμαυρη ζωή του-μα δε άγχος και βάρος που φορτώνει την καημένη την κοπελλούα. Επνίγηκα ήδη στην θέση της, επόνησα το στομάχι μου ρε, να "αναπνέεις την αναπνοή μου" μισhιμου, τόσων χρονών άδρωπος εν μπορεί να αναπνέει αν μη τι άλλο μόνος του! Άντρες!



Και μετά μπαίνουμεν στο ψητό. Πρώτο πλάνο γυμνόστηθος Ηλίας Βρεττός κάτω που το τρεχούμενο νερό. Μπορεί να μεν είναι και ο πρώτος γκόμενος, προσωπικά εν μαρέσκει ασπούμε αλλά πρέπει να εκτιμήσεις τη δουλειά που έκαμε για το σφιχτό στομάχι και τα φουσκωμένα μπράτσα. Μπράβο Ηλία-κλαπ κλαπ κλαπ. Στην συνέχεια βλέπουμε και την ράχη-κλαπ κλαπ κλαπ και εκεί. Στο 0:37 ο Ηλίας επανατοποθετεί την φάτσα του, και έχω την απορία εάν το τρίψιμο στο μπάνιο εν χοτ για τους άντρες όσο είναι για τις γυναίκες. For example γυναίκα να τρίφκεται στο τουσh εν σέξυ αν το κάμνει σωστά, εγώ έχει 0:40 λεπτά που θωρώ τον Ηλία που εκαλοδούλεψε και το όλον θέμα αλλά εν παθαίνω τίποτε, κόμα να γλυάσω πάστην καρέκλα και ανυσηχώ αν μου εφάτσhισεν η αποχή. Anw επόμενο πλάνο εν ο Ηλίας με μισάνοικτον στόμα και θέλω να φωνάξω "ochi Elias, to misanikton stoma ine mono yia ginekes, allios den xeris ti tha katalixi mesa". Μετά ο Ηλίας ξεκουράζεται με την πετσέτταν, επειδή εν πολλά λογικό να είσαι σε ένα κοινόχρηστο χώρο όπου κάμνεις τουσh και στη συνέχεια να ξεκουράζεσαι ημίγυμνος. Ο Ηλίας νύφκεται, ο Ηλίας, σάζει μαλλί-κλαπ κλαπ για το μαλλί, 12 Points, ο Ηλίας φορεί πουκάμισο-κλαπ κλαπ για την επιλογή. Ο Ηλίας έχει ανάμιση λεπτό που μας τραγουδά για μια γκόμενα που λατρεύει και ακόμα μόνο τον Ηλία είδαμεν.
Μετά ο Ηλίας ντύνεται φουλ και καταλάβουμεν ότι εν μπάτλερ-επειδή εγώ ξέρω μόνο οι μπάτλερ φορούν παπιγιόν-και εκνευρίζουμε επειδή ασπούμεν αν θα παίξεις ένα βίτεο ας μεν είσαι ο μπάτλερ ρε κουμπάρε, να είσαι ο πλούσιος, να είσαι ιππότης, να είσαι πρίγκηπας, ε όι και μπάτλερ, αλλά οκ ο κάθε σεναριογράφος ότι κατεβάσει η ξερή του. Εγώ έπρεπε να γίνω που τούτους τους σεναριογράφους να σου πω εγώ επιτυχίες. Στη συνέχεια εφμανίζεται η μαστόρισσα του, που έχει που κείνες τες μούττες τες σπαστικές τες αντι-αρχαιοελληνικές-οποιος το έπιασεν επιασεν τον εν το εξηγώ το αστείο. Αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να του έκαμε μείωση μισθού επειδή θωρεί την με μίσος στο 1:46 (έτσι θωρείς την αγάπη της ζωής σου που θέλεις να μείνει για πάντα να αναπνεέι την αναπνοή σου ασπούμε). Και τελικά βάλλει τον να πέξουν πουτούντο σκουόσh που παίζουν ούλλοι οι πλούσιοι και σε παρακαλώ με την τουαλέττα και το σμόκκινγκ επειδή έτσι, επειδή εν σhεσολίρισσα οκ? Πέφτει τjιείνη χαμέ, ένναιν προθυμος να την βοηθήσει αλλά ίντα να κάμει έχει ανάγκη την δουλειά και σhύφκει να την σηκώσει (πάλε μιλούμε για την γκόμενα που δίνει χρώμα στην ασπρόμαυρη ζωή του να ππέφτει χαμέ και ο άλλος με το στανιό του να δεηθεί να βοηθήσει). Μετά παίζουν αλλο λλίο, κουντιούνται, δέρνουνται, ίσως επειδή εν την αφήνει να κερδίσει, εν καταλάβω τι γίνεται, κουντά την πας τον τοίχο λαλείς οπ εννα γίνει η δουλειά αλλά τίποτε. Τελευταία σκηνή ο Ηλίας λαλέι της "Θα τα πούμε στο δικαστήριο" και η υπόθεση καταλήγει όπως της Μαύρης Γαζέλας με την οικονόμο της που έφαεν ξύλο. 

PS. έτσι προτείνω να δείτε και το βιτεοκλιπ της Ππινκ, "try" και άλλες φορές αν θα κοπιάρουν κανένα βίτεο να μεν χάννουν το ππόιντ