29/5/13

Το τσίρκο VII

Ο καθρέφτης έχει γύρω του λάμπες, βάφομαι. Τα μαλλιά μου πίσω, μαζεμένα ψηλά. Κόκκινο κραγιόν, ψεύτικες βλεφαρίδες. Βάζω ρουζ. Φορώ ρούχα με παγιέτες, λευκά. Κτυπά η πόρτα.
Μπαίνω στην μέση της σκηνής περπατώντας στις άκριες των ποδιών μου. Χαμογελώ και εστιάζω χαμηλώνοντας το κεφάλι, κοιτάζοντας γύρω. Ο κόσμος χειροκροτά. Ανοίγω τα χέρια μου και παρουσιάζω το σώμα μου, άφθαρτο. Στο τσίρκο οι τίγρεις υποκλίνονται, οι κλόουν με κοιτάνε σιωπηλοί, κάνουν το show τους αλλά εγώ είμαι στο κέντρο της σκηνής. Δεν ακούω τίποτε. Δεν βλέπω τίποτε εχτός από μάζες, συγκέντρωση ύλης, οι ανθρώποι δεν έχουν ήχο, είναι απλή συγκέντρωση ύλης. Μόρια, άτομα, πυρήνας, ηλεκτρόνια και πολλύ κενό. Κλείνω τα μάτια και στέκομαι στο κέντρο. Ακούω την μουσική στο μυαλό μου, βλέπω την πραγματικότητα, το τσίρκο μου, όπως είναι ακριβώς, όσο όμορφο και άσχημο το κάνω, όλα του μυαλού. Θα ήθελα να πιστέψω σε κάτι, θα ήθελα να πιστέψω στο τσίρκο, αλλά υπάρχουν βρωμιές στα κλουβιά των ζώων, υπάρχει βασανισμός για να εκτελέσουν, υπάρχει θλίψη στους κλόουν, υπάρχει βιασμός και καταπίεση, παραμόρφωση και αίσχυνη, και ο κόσμος χειροκροτεί που τα βλέπει στην σκηνή.
Στέκομαι στη μέση, και είμαι αφθαρτη.

Μην με κάνεις να αφεθώ στην παραίσθηση του όμορφου τσίρκου αν δεν θα την συντηρείς

23/5/13

Καμένο

Σας παρουσιάζουμε το νέο βιντεοκλιπ της Δέσποινας Βανδή, με το τραγούδι "Καταλαβαίνω". Για όσους από σας επιμένουν να μου το παίζουν ποιότητα και να ακούουν μόνο έντεχνο θα πω δύο λόγια για το τραγούδι. Λέει τέσπα για μια γκόμενα που αντιλαμβάνεται ότι θα την παρετήσει ο γκόμενος με τους κοιλιακούς (κχμ κχμ) και μετά καταλαβαίνουμε ότι βρήκε άλλη αυτός ο πούστης. Αυτή το παίρνει απόφαση αλλά νταξει έχει λίγο πένθος. Η Βανδή έχει αυτόν τον λυγμό στην φωνή που το ακούς μες το αυτοκίνητο και χτυπιέσαι πας το τιμόνι. Ναι ρε χτυπιούμε πας το τιμόνι. Έχει πολύ ωραίους συμβολισμούς, πολύ δράμα αλλά και την αξιοπρέπεια να φύει. Το δράμα εν το θωρεί ο μαλακας και αυτό είναι ηθικό δίδαγμα για όλες τις παρανοϊκές που ρεζιλεύκουντε.
Και μετά έγινε το βίντεοκλιπ:



Αρχίζουμε με ένα quote που αντικειμενικά εν πολλά καλό. Μερικά πλάνα να μπούμε στο μουντ.
Μετά βλεπουμε την Βανδη με τον γιο της μες στο αυτοκίνητο. 
Εμφανίζεται η Βανδή που φορεί:
α. πέτσενο με κρόσhια και γουννικο
β. ξεβαμμένο jean short με τελάντες να κρέμμονται
γ. γάντια μάλλενα γκρίζα ποκείνα με τα κομμένα ακροδάκτυλα, all time classic όταν θέλεις να έχεις astegos-style
δ. κλατσόν απροσδιορίστου pattern-μοιάζει με στρατιωτί-που μπορεί να χαρακτηριστεί επιεικώς τραγικο
ε. μπότες που είναι το αποτέλεσμα όταν οι ugg επηδήχτηκαν με αθλητικά και κουνάβι-ναι τριο
στ. ινδιανικο μπλουζάκι στους χρωματισμούς του μωβ-λιλα-πεθαμενί και πουκάτω ένα μωβ κατασhιησμένο-φαντάζομαι από το κουνάβι-με αστερούθκια.
η. κλάτσες με την σημαία της αγγλίας

Η Βανδή κάνει στροφές επιτόπου σε μιαν πεζίνα και είναι εκεί και το παιδί της, που το βλέπουμε σε ημίγυμνη φάση-σαλια-δύο τρεις φορές. 
Η αντλία της πεζίνας εν δουλεύκει και καταλαβαίνω ότι η Βανδή πρέπει να πάρει τον γιο της κάπου-υποθέτω στο αεροδρόμιο για να πάει πίσω στην αγγλία αλλά εν εβάλαν πεζίνα και ο μιτσής εννά χάσει το αεροπλάνο. Αυτός πάνω στην απελπισία του πετάσσει τα ρούχα του και φυρνούμαστεν.
Κάθουντε μες το αυτοκίνητο προσπαθούν να δουν τι θα κάμουν. Ππέφτουν χαμέ τjιοιλιουντε από την απελπισία, ο μιτσής μάσhιεται να φκάλει και το παντελόνι του, με κάποιον τρόπο η μάνα του πείθει τον να ξαναντυθεί. Τελικά η Βανδή αποφασίζει ότι εν αρκετά μεγάλος να το διαχειριστεί μόνος του, anw έχει και δουλειές να κάμει. Ο μιτσής εν ανώριμος και αποφασίζει να μεν πάει αγγλία. Η τύχη του άγνωστη στο μέλλον-εδώ βλέπουμε το πώς οι νέοι έχουν ευνουχιστεί και όπως επίσης οι συνθήκες δεν τους αφήνουν να κάμουν σχέδια για το μέλλον αφού είτε σπουδάσεις είτε όχι δουλειά δεν βρίσκεις, για αυτό και ο μιτσής παρετά τα όνειρα του. Γι αυτό τον βλέπουμε αποκαρδιωμένο να έχει γύρει να ξεκουραστεί πανω στο αυτοκίνητο. 
Τελικά καταλαβαίνουμε ότι η Βανδή εβιάζετουν να πάει στη δουλειά. Η Δέσποινα προφανώς έχει χρονομηχανή και δουλεύκει παρτ τάιμ στο moulin rouge του 1920. Ο ρόλος της είναι μιας πλούσιας-τυφλής που παθαίνει επιλιπτική κρίση. Την ερμηνεύει εμπνευσμένη ισχυρά από τα μαλλιοκουνήματα της Βουγιουκλάκη.

 ΥΓ1. ο σεναριογράφος, ο σκηνοθέτης και ο στυλίστας καταδικαστήκαν σε αποκεφαλισμό με μασέτες, έρχονται οι μάυροι που το λονδίνο για να τους εκτελέσουν.
 ΥΓ2. τουλάχιστον έχει: "Μωρό με tattoos και 6pack και jean, ναι ρε φίλε"
ΥΓ3. το quote στην αρχή τι στον πούστη το εβάλαν? και γω θα ξεκινώ κάθε ποστ με μιαν άσχετη πρόταση έτσι για να το παίζω deep.

22/5/13

Time Out #16 "Εδω Λεμεσός, Εδώ Λεμεσος"

Μιαν καλήν ημέρα, ήταν ζέστη, αρχές του μήνα, είπα να πάω θάλασσα. Πιάννω και δύο φίλες μου, εβάλαμε τα μαγιά μας, εβάλαμε τες καππελλαρίες, και τες γιαλλούμπες, επήαμε που το costa επιάσαμε τα fredos, εμπήκαμε μες το car, εβάλαμε το ράδιο ττάππο και φύγαμε για την "Εδω Λεμεσός, εδώ Λεμεσός".
Καθώς ετραγουδούσαμε δυνατά μες το highway στο έμπα της "Εδω Λεμεσός, εδώ Λεμεσός" βλέπουμε μιαν τεράστια ταπέλλα:
"Έχουμεν Θάλασσα"
Εμείς ήμασταν κάπως "duh dudes, we know that"
Συνεχίσαμε την πρόοδο μας στην αγαπημένη πόλη της Λεμεσού που προφανώς έχει θάλασσα. Σταματήσαμε σε ένα περίπτερο. Ο περιπτεράς αλητοαλάνι λεμεσhιανίτικο. Εχαχανίζαμε  λλίο παραπάνω άρκεψεν εμιλούσεν μας.
"Λευκωσιάτισσες?" ερώτησε μας
"Ναι" απαντήσαμε με ένα στόμα μιαν φωνή.
"Εν πιο ωραία η Λεμεσός" είπε μας. Εμείς ήμασταν κάπως "like we give a shit man"
Εφύαμε. Πάμε στην παραλία, πιάνουμε τες ξαπλώστρες, και την ομπρέλλα, φκάλλουμε με τρόπο τα ρούχα ώστε να είμαστε όσο πιο σέηφ εντ σέξυ.Αλοιφούμαστε ότι κρέμα έχουμε, ξαπλάρουμε με τρόπο να τεντώνετε το δέρμα. Έρκετε το παιδί να πληρώσουμε, διά μας tickets-γράφουν πάνω "Λεμεσός, η πιο ωραία, comes with beach and sea"-φέφκει, πιάννουν μας κουβέντα και καλά οι τύποι δίπλα. Ναι γινεται και μαθαίνουν ότι είμαστε που την Λευκωσία.
"Εν πιο ωραία η Λεμεσός, εσείς εν έχετε θάλασσα".
Έρκετε ένας φίλος μιας που την παρέα, ΛεμεσhIανός, "Εν πιο ωραία η Λεμεσός"
Πάμε να φάμε "Εν πιο ωραία η Λεμεσός, εσείς εν έχετε θάλασσα".
Στο παγωτό "Εν πιο ωραία η Λεμεσός".
Ύστερα εκάτσαμε για ένα καφέ έμαθε ο κόσμος γύρω μας ότι είμαστε Λευκωσιάτισσες, εσηκωστήκαν που τες καρέκλες τους, ζομπιειδές βήμα, με τα χέρια ανυψωμένα, να μας κυνηγούν, εμείς με τες σαγιονάρες να προσπαθούμε να σωθούμε. Να επαναλαμβάνουν ρυθμικά με τα μάτια τους κατάμαυρα:
"Εν πιο ωραία η Λεμεσός, Εν πιο ωραία η Λεμεσός, Εν πιο ωραία η Λεμεσός, Εν πιο ωραία η Λεμεσός, Εν πιο ωραία η Λεμεσός, Εν πιο ωραία η Λεμεσός, Εν πιο ωραία η Λεμεσός, Εν πιο ωραία η Λεμεσός". Εβουρούσαμε μες την Σαριπόλου-ναι η επιτομή της διασκέδασης-και εφτάσαμεν στην πλατεία του Κάστρου. Εσταμάτησα απότομα μόλις εσκέφτηκα "I am Beatrix fucking Kiddo ασπούμεν". Τραβώ την σπάθα-καθαρίζω την που λλίο αντηλιακό και παίρνω θέση μάχης.

Στο καθάρισμα του άιματος μετά με μάνικα επλησιάσαν με οι φίλες μου διστακτικά. 
"Fuck αποκαλύφτηκεν η μυστική μου ταυτότητα". Έσφαξα τες και κείνες για ασφάλεια.-όοοοοοι ρε kidding :P

ΥΓ (a really long one)
Αγαπητοί ΛεμεσhΙανοί dont get me wrong. Αρέσκει μου η πόλη σας πολλά, πάρα πολλά, και πολλοί φίλοι μου εν κατοίκοι της παραλαθάλασσιας αυτής περιοχής. Αλλά πρέπει να περιορίσεις αυτό που σε κάνει να δηλώνεις ότι η πόλη σου εν η πιο ωραία συνέχεια-κχμ κχμ κομπλεξ, εν το είπα εγω-ώστε να μεν μου σπάζεις τα νέυρα μου φορ νόου ρίζον μάι φρεντ. Φιλικά σε ενημερώνω τι περνά που τον νου μου όταν μου παρουσιάζεις τις πιο κάτω τιπικαλ λεμεσhιανίτικες ατάκες. Προς γνώσην και συμμόρφωσην!

"Εν πιο ωραία η Λεμεσός" έστω εν πιο ωραία ρε φίλε η Λεμεσός, τι με κόφτει? Γιατί πρέπει να με απασχολεί ασπούμε γιατί εν πιο ωραία η Λεμεσός, εν με κανούν τα δικά μου, τα προβλήματα του κόσμου, η οικονομική κατάσταση, ασε που πρέπει να πάω οδοντογιατρό, εχώρισα, ο κόσμος βαδίζει προς το χάος, ο κόσμος πεθανίσκει που την πείνα  και εχτές είδα και ντοκιμαντέρ για τις φυσικές καταστροφές που εν έτοιμες να συμβούν όπως το μεγατσουνάμι και το μέγα-ηφαίστειο, πρέπει να με κόφτει ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΑ ΕΝ Η ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΠΟΛΗ?

"Εσείς εν έχετε θάλασσα" ίσως αν έμενα στην κεντρική αφρική ή την κεντρική Ευρώπη πραγματικά το επιχείρημα σου να ήταν valid. Αλλά άμα είσαι στην Κύπρο όπου η απόσταση μέχρι τη θάλασσα εν <30' ε τι να λέμε τώρα. Εγώ στη Λευκωσία κοιμούμε με ανοιχτά παράθυρα τις νύχτες του καλοκαιριού μαλάκα με ανοιχτά τα παράθυρα και μπαίνει ένα αερούι δροσερό, και χτυπά και το γκλιν γκλιν που την ονειροπαγίδα του γείτονα και ταράσσουν τα φύλλα του δέντρου και έτσι με παίρνει ο ύπνος φίλε μου. Και επίσης εγώ στη Λευκωσία πάω στο μπαράκι και κάθουμε πας την καρέκλα και ένναιν βρεμένη, και εν γίνουνται τα μαλλιά μου προχωρημένη άφρο κουπ που την υγρασία. Και αυτό εν επειδή ΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΘΑΛΑΣΣΑ σε απόσταση 15 λεπτών, έχουμεν την σε απόσταση 30 λεπτών-πο πο.

"Εμείς οι Λεμεσhιανοί δεν μπορούμε χωρίς τη θάλασσα" τι εννοείς ρε φίλε ασπούμε? Τελευταία φορά που εκοίταξα δεν επέθανε κανένας που "οξεία θαλασσοέλλειψη". Θαλασσαινεμία si, θαλασσοέλλειψη no! Ή εν ξέρω αν υπάρχει καμιά μετάλλαξη στο γονιδίωμα του ΛεμεσhΙανού που δεν αντέχει χωρίς να αναπνέει κυριολεκτικά νερό during summer time και όταν βρεθεί σε υποφερτά επίπεδα υγρασίας ξαφνικά παθαίνει σαν το ψάρι έξω που το νερό. Τάχα πέφτει η ψυχολογία σου αν δεν βλέπεις την θάλασσα? Επειδή σίουρα ούλλοι έχετε μπαλκόνια που βλέπουν στην θάλασσα έτσι? Μεινίσκετε ούλλοι πας το κύμμα γαμώτο, σκουπίζετε την άμμο που το σαλόνι ένα πράμα. Ή πε μου ότι απλά χρησιμοποιείς την θάλασσα για προσανατολισμό επειδή η εσωτερική σου πυξίδα εν άχρηστη και χάνεσε όταν έρτεις Λευκωσία. Αλλά και πάλε, δεν μπορείς να πεις ότι μπορείς χωρίς την θαλασσα επειδή εννά χαθείς, δεν υπάρχει περίπτωση να πεθάνεις της πείνας αν χαθείς μισή ώρα μες την πόλη πχ. Ε εν το πιάννω ρε φίλε.

"Εν το καταλάβετε εσείς επειδή εν αγαπάτε την πολη σας" ρε κουμπάρε εν μια πόλη, εν τόπος διαμονής, αρέσκει μου, ξέρω τους τόπους της, ξέρω τον κόσμο, ξέρω που να πάω αναλόγως της διάθεσης μου, εν η δουλειά μου, οι φίλοι μου, η οικογένεια μου, οκ. Εν θα αυτομαστιγωθώ γονατισμένη στον κήπο τjιαμέ στο παλιό το γενικό μες το συντριβάνι μιαν Κυριακή να με θωρούν οι μαυρίες για να το αποδείξω. Αγαπώ την πόλη μου, οκ, τι άλλο πρέπει να κάμω? Να γυρίζω να λαλώ ότι εν ωραία? Αφού εν average. Είδες ωραίες πόλεις φίλε μου? Εταξίδεψες πουθενά?

"Είμαστεν η πόλη της διασκέδασης" έλα κάτσε δαμέ να σου πω σολλεπτό. Επειδή έχω εμπειρίες, τούτο που κάμνουμε στην Κύπρο ένναιν διασκέδαση. Ότι και να μου πεις η Λεμεσός εν στην Κύπρο, και ισχύει το ίδιο όπως και στους υπόλοιπους, μπορεί ίσως λιγότερο από τους υπόλοιπους, αλλά αν δεν έκαμες αλλού, που ο κόσμος ξέρει να διασκεδάζει, τότε και μόνο τότε θα θεωρείς το ξενέρωμα που επικρατεί σε όλη τη Κύπρο διασκέδαση.

ΥΓ 2: Τjιαι για να μεν μάσhιεσαι ότι είμαι παλιολευκωσιάτισσα, προς υπεράσπιση μου εγώ έγραψα και αυτό: Ξενερωτίνη-Μια βιβλιογραφική έρευνα της μάστιγας της πρωτεύουσας

18/5/13

Οιστρογόνα Τώρα


Έχω κάποιους προβληματισμούς τους οποίους θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Εν σας αρέσκουν οι προβληματισμοί? Θέλετε γελοία ποστς να γελάτε, και ματωμένα ποστς να την βρίσκετε-u little blood loving readers. Σιλάνς! Σήμερα θα προβληματιστείτε.

Είσαι στρέητ γυναίκα άνω των 25 και σινγκλ? Θέλεις άντρα? Θέλεις να κάνεις νον-στοπ σεξ και κάποιον να σε κρατά την νύχτα αγκαλιά? 

Version 1: Γιατί είσαι παγοκολόνα? Γιατί στέκεσαι σαν το ξυλάγγουρο και κοιτάς αφ'υψηλού? Γιατί συμπεριφέρεσε σαν την Queen of Sheba την Κλεοπάτρα και την Grace Kelly μαζί? Σταμάτα τες δικαιολογίες και χαμογέλα, μίλα ευγενικά, γέλα, χαλάρωσε λίγο, δεν θα πάθεις τίποτε αν μιλήσεις λίγο με τον άγνωστο. Μεν το ψάχνεις, δεν σημαίνει τίποτε, αλλά μπορεί να σημαίνει και τα πάντα. 
Version 2: Μεν γίνεσαι ο απόλυτος κυνηγός, παίξε λίο με τα μμάθκια τα ευλοημένα αλλά μεν του την ππέφτεις σαν νταλικέρης, καρτέρα το φλερτ, καρτέρα την κίνηση, καρτέρα να σε πολιορκήσει, μεν διάς μέσα με τα μούτρα, κρατήθου λλίο,είπαμε απελευθέρωση της γυναίκας, μεν γίνεσαι και άντρας. 

Σταμάτα να μάσhιεσαι ότι εν υπάρχουν άντρες πια, σταμάτα να λαλείς ότι εν μαμμάκηδες, αφού πετσοκόφκεις τους με το υφάκι. 

"Μα Beatrix οι άντρες εννά νομίσουν ότι είμαι τσούλα/εύκολη/πουτάνα/αγάμητη/οτι εννα τους κάτσω την ίδια ώρα"

Όου μάι γκοτ κοπελιά. Είσαι εντελώς βλαμμένη? Έχεις επηρεαστεί από το Cyprus-status? Άλλο δύσκολη και άλλο αγάμητη με αγγούρι εις τον πισινό και την θέρμη της Ανταρκτικής. Άλλο cool και άλλο πέφτουλας. Οι άντρες θέλουν γυναίκες. Θέλουν γυναίκες να τους βάλλουν στην αγκαλιά τους και να κοιμούντε, να τους φροντίζουν και να τις φροντίζουν ο καθένας με τον τρόπο του, θέλουν μια γυναίκα να την κατακτήσουν, μια κυρία που γίνετε ερωμένη στα χέρια του, Που μυρίζει ωραία και εν απαλή, που την "προστατεύει" και τον στηρίζει.

Ο κόσμος γύρω μας βγήκε από τις μήτρες μας. Φτιάχτηκε με το αίμα μας και την αγάπη μας. Τον θρέψαμε να μεγαλώσει στις αγκάλες μας (...........διάφορα άλλα ποιητικά στα τα οποία υστερώ).

Μετά ήρθε το Cosmopolitan

"Μα Beatrix το Cosmopolitan μου έμαθε 10 τρόπους για να τον κάνω να ζηλέψει, πώς να είμαι δύσκολη αλλά εύκολη, πώς να κάνω σεξ, πώς να τουμπώνω να φαίνουμε σέξυ, να δίνω όλα τα σωστά μηνύματα με το μπόντυ λάνγκουέητζ, πώς να τον ελέγχω, 5 πράγματα που δεν πρέπει να πεις στο πρώτο ραντεβού, πότε πρέπει να κοιμηθείς μαζί του, 4 σημάδια ότι σε απατά, πώς να γίνεις η απόλυτη δούλα και κυρά κλπ κλπ"

Άγια ολάν, αν καρτεράς που το Cosmo να σου πει αν σε θέλει/απατά/να είσα δούλα και κυρά πάεις για στάυρωση/βασανιστήριο/αποκεφαλισμό με αγιομένο σουγιά μπας και ξαναφυτρώσουν δυναμικά τακούνια στις γάμπες σου, μπας και ξαναβρεις την γυναικία σου χάρη. Το αίμα σου να ρέει για τις απανταχού καταδικασμένες που ακολουθούν τέτοιους κανόνες. Που έχουν καταποντίσει κάθε πρωτοτυπία, ερωτισμό και συναίσθημα. Ντροπή του θηλυκού φύλου, ανέραστη, ψιλομούττα μυξοπαρθένα ή αχόρταγη αντρογεναίκα πέφτουλα. Στην πυρά στην πυρά στην πυρά με τις ξενέρωτες. 

Και εδώ αγαπητή γυναίκα αναγνώστη φτάνουμε στην κορύφωση της ανάρτησης. Στο ζουμί της υπόθεσης, Διότι η Beatrix η Kiddo, είναι ματωμένο έργο και όχι λόγια. Σήμερα θα σου παρουσιάσω την υπέρτατη αντιδραση σε οποιαδήποτη ξενέρωτη pick-up ατάκα σου ξεφουρνίσει ένας τύπος. Ο νόμος ο απαράβατος. Αναφώνησε μαζί μου το Αλληλούια και το Ωσσανά. Ιδού.

Είδεν σε? Άρεσεν σου, δε τον νάκκον παραπάνω θελκτικά, εν σου άρεσε? Παίξε πελλό. Έρκετε κοντά σύρνει μιαν τσιόφτα? Χαμογέλα. Είτε σου αρέσκει είτε όι, εν προς τιμήν του που είχε τα αρχίδια να έρτει να σου μιλήσει. Να είσαι ο εαυτός σου, αν σου αρέσκει κουβέντιαστο, ότι τσιόφτα κι αν σύρει στην αρχή, εν μπορείς να κρίνεις με μιαν ατάκα, περίμενε να δεις τι θα σου πει, μίλα ρε γαμώτο, χαμογέλα, να είσαι original, ενναιν ντροπή, εν απλά ένας άνθρωπος. Δε πώς πάει και στο τέλος της νύχτας, αν σου πει-μονο αν σου πει-δώσε το τηλέφωνο σου και μετά ότι προκύψει, εν του χρωστάς τίποτε. Δεν σου αρέσκει, μίλα του πάλε, ο άνθρωπος ήρτε ως δαμέ, μεν του γαμήσεις την ψυχολογία. Να είσαι ευγενική και να τον ποκόψεις ευγενικά, μεν τον αποπάρεις, μπορεί με τούτο το ύφος να του δώκεις το θάρρος να μιλήσει σε μιαν άλλη κάποιαν άλλη φορά στην οποία να βρει αυτό το κάτι. Μεν του την ππέσεις πατόκορφα, επειδή ξέρεις τι θα πάρεις! Μεν τον εμπάιξεις και μεν τον προσβάλεις εχτός κι αν εν κανένας γάρος που εν καταλάβει με ευγένιες-συμβαίνουν και αυτά. Κι αν ακόμα δεν σ αρέσκει, ε το εννά φκάλεις το ποτό της νύχτας και να αναπτερωθεί το ηθικό σου. Το ότι εκέρασε σε ένα ποτό και εκόψετε κουβέντες εν σημαίνει αυτομάτως ότι αννοίουν και τα πόθκια σου so ηρέμησε με το attitude. 

Είπα και ελάλησα. Αφήστε τα αρσενικά να σας βρουν, να σας πολιορκήσουν και ίσως να σας κατακτήσουν.

Who knows?

"Ε Beatrix εσύ γιατί είσαι σίνγκλ είπαμε?"

Ε άστα να πάνε.

Είμαι η Beatrix θα είμαι πίσω στο παιχνίδι του mating σε κάποια φάση στο μέλλον.  

Ps: απάντηση στο ποστ του Joyglow μετά από προτροπή του Dreamer

Νιώθω λλίο Cosmopolitan να διώ συμβουλές αλλά εν εμπόρεσα να αντισταθώ!

12/5/13

Που ήντα πάστα εγίνηκα #2 The Queen Bee

Είμαστε στο αυτοκίνητο, οδηγώ λίγο σαν παρανοϊκή, τραγουδώ, χορεύω, προσπαθεί να κρατηθεί, από τότε που οδηγώ κρατιέται στην καρέκλα, σφίγγεται όταν μπαίνει στην θέση του συνοδηγού.
"Μάδερ, ή πρέπει να βρω γκόμενο με μοτόρα ή πρέπει να αγοράσω μοτόρα" σύρνω της.
Χτυπά το μέτωπο της με την παλάμη της.
"Α χριστέ μου χριστέ μου, εν θα δω εγγόνι."
Χαχανίζω.

Έτσι με αντιμετωπίζει πλέον, όταν της είπα ότι εν έχει νόημα να παντρευτώ, ότι φοούμαι να κάμω κοπελλούθκια λόγω των θυσιών που πρέπει να κάμεις, όταν εδιάλεξα όλες τες πορείες της ζωής μου,
"Α χριστέ μου χριστέ μου ίντα κοπελλούι έφκαλα" περηφάνια να καλύπτεται από ανησυχία.

Εν περήφανη, δυνατή, γυναίκα που εκάλυψε όλους τους ρόλους, μάνα και καριερίστα, σύζυγος, νοικοκυρά, μαγείρισσα, κουκλάρα, she can do it all, και εν ένα role model πολλά challenging. Εν η γυναίκα που εστάθηκε απέναντι στους άντρες ως ίση την δεκαετία του 90 και έκαμε καριέρα Εν η μάνα που επερνούσε τα πάνδεινα στην δουλειά και έρκετουν να μας αφιερώσει τα απογεύματα της. 
Ποττέ δεν εμείναμε σπίτι τα Σάββατα να καμουμε δουλειές, πηγαίναμε εκδρομές, μουσεία, ψώνια, βόλτες, στο αυτοκίνητο με το ράδιο ττάππο και τα παράθυρα ανοιχτά να τραγουδούμε δυνατά. Στο σούπερμαρκετ να μυριζούμαστε όλα τα μαλακτικά ρούχων, στα πάργκινγκ να κατεβαίνουμε από το αυτοκίνητο και να κάνουμε τους γορίλλες, να μας παίρνει σε εκκλησίες και τζαμιά, βουνά, θάλασσες. 
Εν τρυφερή και σκληρή την ίδια ώρα, δεν δέχετε την αποτυχία, ούτε την αδυναμία, αν δεν σπρώξεις τον εαυτό σου θα σε σπρώξει αυτή, μερικές φορές τόσο δυνατά που θα πονέσεις, αλλά τελικά θα φκεις που πάνω. Δεν είχα επιλογή να μεν σπουδάσω, δεν είχα επιλογή να μεν έχω χόμπυ, δεν είχα επιλογή να μεν διαβάσω, δεν είχα επιλογή να μεν αποκτήσω ευρεία γνώση, δεν είχα επιλογή να μεν ρίξω μια ματιά σε όλα αυτά τα κοινωνικό-ψυχολογο-φιλοσοφικά βιβλία, δεν είχα επιλογή να παρετήσω τίποτε, δεν είχα επιλογή ωστε τελικά να έρτει να μου δώκει όλες τες επιλογές του κόσμου.
 Εν δίκοπο μαχαίρι να ετοιμάζεις τα παιδιά σου ώστε να μπορούν ή να προσπαθούν να διαχειριστούν την ελευθερία τους-καταλήγεις στο αυτοκίνητο να χτυπιέσαι με "α χριστέ μου χριστέ μου"-αλλά εν δυνατή και εν επεμβαίνει-συχνά-προσπαθεί να μου έχει εμπιστοσύνη, όσες φορές κι αν έφαα τα μούτρα μου, ακόμα έχει μου εμπιστοσύνη. 

Με φωνάζει "ανάποδο παιδί" και ξέρω ότι το αντέχει, ξέρει ότι από αυτήν το πήρα.

Έγραψε μου μια φορά στην κάρτα που εγίνουμουν 20 χρονών:

"Ενώνω τα χέρια και σου δίνω φτερά. μα τα χέρια μου δεν μπορούν να γίνουν τα φτερά σου" 

Το να αγαπάς την μάνα σου εν ψιλοδεδομένο, το να εκτιμάς την μάνα σου σαν μάνα, γυναίκα, και μυαλό όχι και τόσο-εγώ εκτιμώ την.


UPDATE: Να της στέλνεις ότι αγαπάς την και ότι είσαι τυχερή και να σου λαλεί "ελπίζω και συ μια μέρα να νιώσεις την αγάπη μιας κόρης προς την μάνα της"
εν ατέλειωτη :D

8/5/13

Άτομα τα οποιά ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

11. Άντρες που περπατούν μες το δρόμο και τρίφκουν αργά αργά και βασανιστικά τες τjιοιλιές τους, βυζιά τους, ράσhιες τους σηκώνοντας την φανέλα για χρονικό διάστημα πέραν των 2 δευτερολέπτων ώστε να έχουμε πλήρη εικόνα του upper part of their body while touching themselves.

Εν θελω να θωρώ με τα βυζούθκια σου με τες τριχούες σου με την κοιλιούδα σου, κατέβαστην φανέλα κάτω, χώρκατε γαμώτο

6/5/13

Το δωμάτιο

Τα χέρια μου σφιγμένα, στέκουμε μόνη μου στο δωμάτιο. Άσπροι τοίχοι, άσπρο πάτωμα, καθόλου παράθυρα, άσπρο φως. Άσπρα τα ρούχα μου με πνίγουν. Κρατώ το στήθος μου, είμαι ήρεμη και ψυχρή. Αναπνέω ήρεμα, υπολογισμένα. Εισπνέω βαθιά, κλείνω τα μάτια, ανοίγω τα χέρια μου δεξιά αριστερά σε διάταση. Κοιτώ τον τοίχο απέναντι. Εστιάζω χαμηλώνοντας το κεφάλι πάνω σε ένα αόρατο στόχο. Παίρνω φόρα, τρέχω με ταχύτητα, χτυπώ το σώμα μου στον τοίχο, σπάει η μύτη, γδέρνονται τα γόνατα. Αίμα.
Επιστρέφω στο σημείο που ξεκίνησα, χαλαρή και ήρεμη, παίρνω φόρα και χτυπώ το σώμα μου στον τοίχο, ματώνω κι άλλο. Επιστρέφω και ξαναπαίρνω φόρα, χτυπώ το σώμα μου στον τοίχο, ξανά και ξανά, μέχρι να γίνει κόκκινος, μέχρι να στάζει το αίμα μου παντού. Πιέζω τις πληγές μέχρι να νιώσω πόνο. Συνεχίζω, παίρνω φόρα. Ξανά, ξανά, μέχρι να νιώσω κάτι, οτιδήποτε. Λερώνονται όλα με το κόκκινο.
Κάθομαι στην μέση του δωματίου, βλέπω το χάος που προκάλεσα. Γιατί? Γιατί να πρέπει να νιώσω κάτι?

Δεν θα καταλάβεις τι λέω.

Στο μυαλό μου παίζουν τα σενάρια.

3/5/13

"Prove me wrong" ή "Περί κοσμοθεωρίας το ανάγνωσμα πρόσχωμεεεεεεεν"

Σκέψου ότι έχεις απέναντι σου ένα δικό σου άτομο. Μιλάτε, γελάτε, τρώτε, από τις κινήσεις του τον ρωτάς τι έχει, τι συμβαίνει, σου φαίνεται αγχωμένος, παραγγέλνεις κάτι, σου λέει ότι δεν του αρέσει-δεν το ήξερες. Μαθαίνεις τα νέα του, λες τα δικά σου, το σκηνικό γνωστό. Αν σου πω όμως ότι εχτός από αγχωμένος, νιώθει κι άλλα πράγματα, εχτός από αυτά που λέει είναι και αυτά που σκέφτεται, εχτός από αυτά που μοιράζεται είναι και αυτά που κρύβει, εχτός από αυτά που ξέρετε και οι δύο, είναι και αυτά που ξέρει μόνο αυτός, και έτσι διαμορφώνεται η εικόνα στα μάτια του, και η εικόνα στα δικά σου διαφορετική. Πόσο δικός σου είναι πλέον? Να κάθομαι στο τραπέζι να σκέφτομαι αυτά και ξαφνικά το μισό μέτρο που μας χωρίζει να γίνεται άπειρη απόσταση.

Κι αν οι άλλοι είναι απλά προβολές στον κόσμο σου, που ξεκινά η δύναμη τους και που η απαξίωση τους? Από ένα άνθρωπο απέναντι σου βλέπεις ένα ποσοστό από αυτό που πραγματικά είναι. Αυτά που σου προκαλεί. ευχάριστα ή δυσάρεστα, σε ποιό βαθμό είναι ελεγχόμενα? Χωρίς να μιλούμε για ατυχήματα, σε ποιό βαθμό μπορείς να ελέξεις την επίδραση της προβολής κάποιου στον κόσμο σου? Και αν έχει τη δύναμη να σε πληγώσει, που βρήκε τη δύναμη αυτή? Αν εσύ δεν την δώσεις? Αν καταλάβεις ότι δεν είναι όπως τα ξέρεις, αλλά είναι όλα μέσα στο μυαλό σου? Αν σε ενοχλεί κάτι σε κάποιο άτομο στη ζωή σου, ποιάν δύναμη χρειάζεσαι για να το απαξιώσεις? Γιατί του έδωσες τη δύναμη να σε ενοχλεί?

Τι δύναμη συγκεντρώνεται στο μυαλό σου όταν κατανοήσεις ότι εσύ είσαι ο Δημιουργός του "κόσμου"? Το μυαλό σου έχει δημιουργήσει τον κόσμο σου. Το μυαλό τείνει να υπεραπλουστεύει τα γεγονότα:
Το νερό ρέει-η βαρύτητα έλκει το νερό και λόγω υγρής φάσης κινείται με τέτοιο τρόπο στην επιφάνεια.  
 Η ταχύτητα σκοτώνει-η ορμή σκοτώνει λόγω κρούσης όχι η ταχύτητα.
Αν το ίδιο κάνει και με τα μη-χειροπιαστά? Με τα συναισθήματα, με τις αρχές και τις αξίες. Με την δύναμη που έχουμε?

Όταν κλείνω τα μάτια πολλές φορές νιώθω ότι όλα διαστέλλονται απομακρυνόμενα από μένα, μένω στο κέντρο του σύμπαντος και γίνομαι μια τελεία, ενώ όλα τα άλλα απομακρύνονται. Όλοι είμαστε μόνοι.

Prove me wrong, change my mind