26/2/13

Time Out # 14 Η καλή μου πράξη

Γενικά φακκούν μου οι έφηβοι, αγόρια, κορίτσια. Έρκετε μου να τους βάλλω χαμέ και να περνώ που πάνω τους με κείνο το όχημα που κάμνουν ασφαλτοστρώσεις και μετά που γίνουνται αφίσες να τους κρεμμαζω όπως τα πανό για παραδειγματισμό. Ντάξει ένναιν ούλλοι αφόρητοι, ένα 1% μπορεί να είναι και reasonable-το πολλύ.
Στα πλαίσια της δουλειάς μου τυγχαίνει πολλές φορές να βρέθουμε μόνη μου σε εστιατόριο ή φαστ-φουτ για φαί. Ναι μόνη μου, αρέσκει μου, να μεν μου μιλά κανένας.
Ήταν 3 η ώρα, ήμουν ζαλισμένη που το τελευταίο meeting ήβρα κάτι McDonald's μπροστά μου έδωκα μέσα πέρκει δεν φυρτώ της πείνας. Στεκουμε στη σειρά, ακούω κάτι χαχανητά να έρκουνται που μακρυά. Όσον εκοντέφταν εγίνουνταν εκκωφαντικά και σπαστικά. Είμαι busy με το smartphone βεβαίως-παίζω την businesswoman και βασικά σικκηρτώ με ένα email που λαμβάνω που τον boss ο οποίος με ξιτιμάζει-ας όψετε η κρίση. Κοριτσίστικα χαχανητά-περιέργα, εκρηκτικά, ανδρογενή, τριχωτά χαχανητά εφήβων κοριτσιών. Έρκουνται οι μιτσhιές, γυμνασίου φάση, και στέκουνται στην σειρά πίσω μου-όπου αυτό στην Κύπρο μεταφράζετε σε "πάνω στον κώλο μου". Και να χαχανίζουν μάνα μου μάνα μου διαπασών, να παουρίζουν θέε μου. Να ασχολούντε με τα πάντα, να αναδύουν μιαν μυρωθκιά όπως άμαν ήσουν σχολείο ούλλη μερα και μετά εγύριζες, έδρωσες λλίο και εστέγνωσες-χτιτjιον. Τρίσhιες πας την φάτσα τους, μουστακούθκια, παρπεττούες-μάδερς πάρτε τες για αποτρίχωση τα ευλοημένα. Η μια ήταν η αρχηγός με το μαλλί ισhΙωμένο του σιδέρου αποτυχημένα-με τα μαλλούθκια στην αρχή του μετώπου να σγουρέφκουν λλίο-u know what I mean-u know what I mean. Η άλλη ήταν κείνη που έχει γαουροφωνή, εν η κολλητή της αρχηγού και εν πασhιουρτού, με κοτσί στη βάση της κεφαλής και μαγουλάκια ροζ. Λατρεύει την αρχηγό και νομίζει ότι εν θεάρα. Η τρίτη εν η αντίζηλος της αρχηγού, αρκετά ωραία αλλά όχι τόσο ώστε να έχει τσιράκκι-aka την πασhιουρτού. Και να μιλούν να μιλούν να μιλούν, εμένα οι αντοχές μου ππεσμενες. Πιάνω το big mac-ναι όταν θα mcdonaldιασω I go all the way-και πάω να κάτσω όσο πιο μακρυά γίνετε. Οι μιτσhιές εντομεταξύ να περιχαρίζουν με ένα μωρό κάτι εγγλέζων, το μωρό να παθαίνει συγκοπή που τα "αγαπηηηηηηηη μου, μαναααααααα μου, τι ναιιιιιιιιιιι αγαπη μουυυυυυυυυυυυυυυ" οι εγγλέζοι να εκνευρίζουντε.
Και επειδή κάποιες μέρες το χει το αστέρι μου να ζω για να μαι μόνη  εν η τύχη μου κάττα μαύρη ήρταν οι έφηβες (όπου έφηβες εννοούμε τρίσhες, βουτjιες, και ζόλος) και εκάτσαν πίσω μου. Και τάχα είπε η ωραία του Αντρέα στο facebook "γεια σου ρε αμπάλατε" και είπε της ο Αντρέας "είμαι με την ανόρθωση" και να σχολιάζουν πόσο πελλός εν ο Αντρέας. Και έκαμε την μισή του φάτσα μπλε ο Αντρέας-ο ανορθωσιάτης apparently-και έβαλε την στο facebook και εκάμαν του 200 κάτι λάικ. Και να κακαρίζουν-να χαχανίζουν, οι ορμόνες να κτυπούν κόκκινο, οι τρίσhες στες φάτσες τους να μεγαλώνουν και να κρεμμαλλίζουντε στο πάτωμα.
Σηκώνουμε και τραβώ στο σπαθί μου.
"Γαμώ την οιστραδιόλη μου μέσα κάμετε αποτρίxωση, λουθήτε και σκάστε. Έχετε καιρούς να ασχολείστε με τον Αντρέα και τον κάθε Αντρέα take your time"
Είπαν μου "ευχαριστούμε Beatrix" εφιλήσαν μου το χέρι μου και εφύαν για laser.
Ετέλιωσα το big mac μου.

24/2/13

Το τσίρκο V

Κάθομαι σε ένα βράχο. Είμαι στο βουνό, τα μαλλιά μου κοκκινίζουν στο φως του ήλιο. Μακριά μπροστά μου απλώνετε μια πεδιάδα. Πίσω μου το βουνό, ομίχλη στην κορφή του. Γύρω μου ανεμώνες, πολλές, χαμηλό χορτάρι και άσπρες, μως, ροζ και κόκκινες ανεμώνες. Πράσινη πεδιάδα στο βάθος βλέπω το τσίρκο, ανάβουν πυροτεχνήματα και τα ανθρωπάκια τρέχουν γύρω γύρω. Είμαι κουρασμένη, κουρασμένη να ξεφεύγω συνέχεια από αυτό. Έχω έρθει σε ασφαλή απόσταση. Τα ρούχα μου, που ταιριάζουν με τον αναβάτη έχουν φθαρεί από την προσπάθεια διαφυγής μου. Κρατώ το κεφάλι μου στις παλάμες. Νιώθω το στήθος μου να καταπλακώνεται. Και να με πιάνει ασφυξία, λες και τα ρούχα έχουν κολλήσει στο δέρμα μου. Αγγίζω το στέρνο μου και δεν μπορώ να ξεκολλήσω το ύφασμα. Τραβώ ξανά πιο έντονα. Ασφυξία, δεν βγαίνει. Παρανοϊκά και με τα δύο μου χέρια τραβώ το ρούχο όσπου ανοίγει το στέρνο μου, σπάει. Διαχωρίζονται τα κόκκαλα. Και βλέπω την καρδιά μου να χτυπά. Αυτόν τον μυ που κινεί το αίμα μου. Την αγγίζω τρυφερά. Νιώθω τους παλμούς της. Την νιώθω στα ακροδάκτυλα μου να παλλεται. Δεν μπορώ να κινηθώ. 

21/2/13

Time Out #13 Το έγκλημα στον φούρνο



Ένα από αυτά τα μεσημέρια, έπρεπε να φύω που το γραφείο. Ή θα έφεφκα ή θα εξιτιμάζουμουν με κανένα συνάδελφο-best case scenario. Επερνούσα την φάση:
«Θέλω καριέρα μίσhιμου. Γιατί εν βρίσκω έναν πλούσιο μαλακτούλη να τον παντρευτώ, να κάμω και ένα κοπελλούι με κανένα γκόμενο, να γυρίζω τον κόσμο και να γοράζω παπούτσια. Γιατί να μαλακίζουμε στον ιδιωτικό τομεά και να μεν βάλλω τον dad μου πάνω να με κανονίσει πούποτε?»
Οπότε ήβρα την δικαιολογία ότι πάω να γοράσω φαί και την σκαπούλαρα, έστω και για μισή ώρα.
Ήβρα ένα φούρνο. Εμπήκα μέσα να πιάσω φαί. Θωρώ τον παππού του hobbit-aka ένα γέρο κοντό, χοντροδεμένο, κκέλη, με τρίχες να φκαίνουν που την μούττη και τα αυτιά. Εμίλαν στο κινητό και ετσαλαβούτταν ένα ψωμί. Στέκουμε κοντά του και νέφκω του. Σταματά να μιλά και θωρεί με.
«Εννά το πιάσετε το ψωμί?»
«όι, εν ηξέρω, θωρώ» λαλει μου συγχισμένος
«ε τότε μεν του τjίζετε» λέω άγρια του στυλ~είμαι φουλ νευριασμένη και θα τες φάεις κωλόγερε που πασπατεύκεις τα ψουμιά.
Προχωρά στο μπουφέ με τα φαγιά και εγώ αφού πιάννω κάτι να πιω στέκουμε πίσω του.
«Να μου βάλετε λίγες πατατίτσες» λαλεί της κοπελλας μειλίχια. Εκείνη θωρεί τον που της την ππέφτει έντρομη.
Τι νευριάζω με τούντους κωλόγερους που κολλούν στες αλλοδαπές-κάμνω εμετό μες το στόμα μου και ξανακαταπίννω τον-τόσο αηδία.
Έβαλε του η φτωχή και ακούω τον:
«Βάλλε αλλό λλίες μες αντρέπεσε»
«Μα ντεν θα κλείνει το κουτί κύριε»
«Βάλε ολάν και εννά τα κανονίσουμε»
«Να βάλω πιο μεγκάλο κουτίν?»
«Ε μα εννα πιερώσω παραπάνω, βάλε σε τούτο και μεν αντρέπεσε»
Ήταν να του την βιδώσω. Έβαλε η καημένη. Ντριν ντριν το τηλέφωνο του.
«Ναι? Έλα ρε Κωστή, ναι ναι, ύστερα στον καφενέ, ναι ναι» άρκεψε και επαούριζε μες τον φούρνο.  Εμένα τα νεύρα μου ηλεκτρισμένα, παίζει να γίνουμουν η Storm που τους X-men με τόσο ηλεκτρικό φορτίο που εμάζεψα μες τον φούρνο.
Πάει η κοπελλα να του βάλει και δύο φέττες ψωμί-το κάνουν σε όλους στον φούρνο-ακούω τον πατσhιόγερο:
«Ε Κωστή καρτέρα» λέει στο τηλέφωνο «βαλε αλλό θκυό φέττες ψωμί, εν γιώρκι σας το ψουμί» λέει στην κοπέλλα η οποία έσκασε και έβαλε του κι άλλο ψωμί.
Παραγγέλω και γω και κείνος πάει να πληρώσει. Βρίσκω τον μπροστά μου στο ταμείο πάλε. Να μιλά στο τηλέφωνο-τούτοι οι γέροι έχουν πολλά να πουν στο τηλέφωνο από ότι φαίνεται.
Εμάσhιετουν να εύρει ψιλά να δώκει στην ταμία. Εν έβρισκε. Είπε της «πιάστα τούτα και εν έχω άλλα, μεν χαλάσω το εικοσάευρο μου».
Ε εν άντεξα.
Φκάλλω το σπαθί και βάλλω του το πας το στήθος.
«έλα γέρο, πες την αλήθκεια, ψηφίζεις Μαλά»
Και έσφαξα τον.
Πάει και το HACCP του φούρνου.

16/2/13

Νομοσχέδιο: Ο χρόνος είναι χρήμα

Ο χρόνος είναι χρήμα-Αυτό θα ήθελα να γίνει νόμος. Να μπει στο σύνταγμα με τις ανάλογες ποινές εάν παραβιαστεί! Κάθε φορά που πρέπει να περιμένω, κάθε φορά που με στήνουν, κάθε φορά που χάνω ώρα κάνοντας τίποτα λόγω του ότι κάποιος $%^&#%$#% δεν σέβεται τον δικό μου χρόνο σκέφτομαι μια κλεψύδρα, την κλεψύδρα της ζωής μου που ππέφτουν οι κόκκοι και χάνουνται-ΑΣΚΟΠΑ. Οπότε λέω να προτείνω ένα νομοσχέδιο ώστε να εισπράξουν τα κρατικά ταμεία και εμείς οι ίδιοι από την ανευθυνότητα και την γαουροσύνη που μας διέπει.

"Αγαπητοί Νομοθέτες

Με το παρόν σας συστήνω μια ορίτjιναλ δική μου ιδέα η οποία ευελπιστεί στο να επιφέρει κέρδη στο κράτος και στους πολίτες από την παθολογική χρονική καθυστέρηση που διέπει τον λαό μας.

Και είναι πολύ απλή: Όποιος καθυστερεί πρέπει να πληρώνει.

Όταν έχει συμφωνηθεί ένα ραντεβου, προσωπικής, επαγγελματικής ή υπό μορφής υπηρεσιών φύσεως και ένας εκ των παρευρισκομένων έχει καθυστερήσει μη σεβόμενος τον χρόνο των άλλων τότε θα τους αποζημιώνει χρηματικώς. Εννοείται ότι το κόμιστρο θα είμαι φορολογούμενο και έτσι θα εισρεύσει χρήμα και στο κράτος.

Προκύπτουν διάφορα θέματα από αυτή την απλή ιδέα στα οποία θα προσπαθήσω να δώσω λύσεις
1. Καταρχήν θα πρέπει να ορισθεί Επίσημη Κυπριακή Ώρα-ΕΚΩ. Θα πρέπει πολύ απλά να μαζευτούμε όλοι και να συγχρονήσουμε τα ρολόγια και κινητά μας. Κοινώς οποιοςδήποτε χρησιμοποιεί συσκευή μέτρησης του χρόνου στην Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει να είναι συγχρονισμένος με την ΕΚΩ η οποία θα φαίνεται σε όλα τα δημόσια ρολόγια του κράτους-πχ το ρολόι της πλατείας Ελευθερίας-εάν υφίσταται ακόμα ένιξερω. Απόκλιση από την ΕΚΩ θα ισοδυναμεί με τιμωρία όπου θα ακινητοποιείται ο χρονόεγκληματίας και θα περνούμε 100 πλάσματα που μπροστά του να του στρίβουμε τις ρώγες.
2. Θα πρέπει να δημιουργηθεί λογισμικό καταγραφής των ραντεβού. Αυτό θα καταγράφει και θα διατηρεί αρχείο του ραντεβού σε κεντρικό σέρβερ. Υπεύθυνοι για την δημοσιοποίηση του ραντεβού θα είναι οι εμπλεκόμενοι. Κατά την άφιξη στο ραντεβού θα ενημερώνουν επίσης τον σέρβερ και θα αρχίζει η καταγραφή της καθυστέρησης. Εάν στο ραντεβού δεν επιτελέστηκε χρονοκαθυστέρηση το ραντεβού θα σβήνεται αυτόματα. Εάν υπήρξε καθυστέρηση τότε αναλόγως του χρόνου θα υπολογίζεται το κόμιστρο του οποίου το ποσό θα αποστέλλεται υπό μορφή ες εμ ες στους εμπλεκόμενους. Το κόμιστρο θα πληρώνεται την ίδια ώρα.
3. Τέλος κάθε μήνα θα πληρώνεται η φορολογία υπό του κομίστρου χρονοκαθυστέρησης.
4. Εάν είσαι μαλάκας και πάεις πιο νωρίς από την προκαθορισμένη ώρα στο ραντεβού δεν θα λαμβάνεις χρήματα. Το κόμιστρο θα χρεώνεται από την ώρα που έχει προκαθοριστεί.
5. Το κόμιστρο είναι το ίδιο ανά άτομο όσα άτομα κι αν παραβρίσκονται στο ραντεβού. Πχ αν στήσεις 4 άτομα, θα πληρώσεις και στα 4 το ίδιο ποσό και όχι αναλογικά. Εάν 2 εκ των 4 έχουν αργήσει τότε με περίπλοκους υπολογισμούς θα καταλήγει το λογισιμικό αυτόματα στο ποσό που πρέπει να πληρωθεί ανά άτομα από αυτούς που έχουν καθυστερήσει.
6. Προτείνεται να υπάρχει κλίμακα αύξησης του κομίστρου. Εάν κάποιος έχει αργήσει μία δύο φορές σαφώς δεν μπορεί να πληρώνει το ίδιο κόμιστρο ανά λεπτό με τα αρχίδια του κερατά που καθυστερούν πάντα και παντού για να κάνουν θεαματική είσοδο σαν τον Σάκη τον Ρουβά γαμώτο ασπούμε.
7. Αποζημίωση θέλουμε να προσφέρουμε και στα άτομα που τα στήνουν συχνά. Κλιμακες θα υπάρχουν και σε αυτή τη παράμετρο. Θα αρχίζουμε όλοι από την ίδια κλίματα "μ'έχουν στήσει καταλάθος" μέχρι την τοπ κλίμακα "οι άλλοι νομίζουν ότι είμαι γάρος και στήνουν με". Η ττοπ κλίμακα θα λαμβάνει περισσότερα χρήματα για κόμιστρο ως αποζημίωση για την ώρα που χάννουν περιμένοντας.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας που σας έφαα χωρίς να πληρώσω"

Και να σας πω εγώ αν θα καρτερούμε όπως τους μαλάκες τον ένα και τον άλλο να έρτουν.


14/2/13

Έχω-βαρεθεί-τη-ζωη-μου

Έχω-βαρεθεί-τη-ζωη-μου. Εν καλή ζωή, εν σκατά ζωή, τίποτε ουσιώδες, δουλέφκω, δουλέφκω, δουλέφκω, τρώω, πίνω, σεξ, κοιμούμε, για φαί, για ποτό, για καφέ, για χορό, χαχαχα και χεχεχε και δώστου ξανά. 
Έχω-βαρεθεί-τη-ζωή-μου. Και μετά ακούω "ώσπου να κάμεις κανένα κοπελλούι και να δεις" και μετά σκέφτουμε ότι εννά το ίδιο ως το "πίνω" και ούλλα τα άλλα σε μηδαμινές ποσότητες και λέω "μα τι καλά, ανυπομονώ"
Τι θέλω να κάμω? Εν έχει τίποτε να κάμω, τίποτε, εβαρέθηκα. Και τιν ίδια γαμημένη ώρα εν έχω ώρα για τίποτε, όπως τον μαλάκα δουλέφκω δουλέφκω δουλέφκω

Έχω-βαρεθεί-τη-ζωη-μου

 Έχω-βαρεθεί-τη-ζωη-μου

 Έχω-βαρεθεί-τη-ζωη-μου

 Έχω-βαρεθεί-τη-ζωη-μου

 Έχω-βαρεθεί-τη-ζωη-μου

Μα εβάλετε πολλά ωραίους τίτλους για τούτο το παιχνίδι και εγώ εν μπορώ να σκεφτώ τίποτε πανέξυπνο

Την Λουκρεζια εδιάβαζα την. Άρεσκε μου πάντα που αλλάσσει η φωτο αναλόγως με την εποχή! Μερικές φορές γράφει κάτι ποστς και κάμνει κάτι συνειρμούς που φέφκει η φάτσα μου να πουμε! Όπως το ποστ μετους Les Miserables-απίστευτο ποστ, έπαιρνε το ποτjιει έπαιρνε το ποδά και τελικά καταλήγει σε ένα συμπέρασμα biiiiiiiissshhkkkkttt (that's the sound of my brain exploding)! Ο Σικρετ Πίκος Απικος ήταν ευκαιρεία να την διαβάσω πιο διεξοδικά. Να βρω παλιά της ποστς και να δω την εξέλιξη του μπλογκ.

Κάθομαι με το σπαθί μου στο μπαράκι. Περιμένω περιμένω, αρκέφκω και ακονίζω το, νευριάζω να με στήννουν. Είπε θα με αναγνωρίσει που το σπαθί, ένναιν κατι που χώνεται. Θωρώ μιαν κορού, έρκετε απαλά κοντά μου. Τα μαλλιά της ελαφρύ καστανό ίσια, μακριά, απαλό δέρμα. Έχει κάτι κοσμήματα περίεργα, ένα φουστάνι βελούδο μακρύ που κωλοσέρνεται χαμέ.
"Ανάθεμαν τα" σκέφτουμε "εγώ με τα σπαθκιά τούτη με μεσαιωνικά ρούχα εννά φκάλουμε νάμι"
Κάθεται απέναντι μου και συστήνεται. Παραγγέλλουμε, εγώ blood orange ginger cosmo, αυτή ξερή φασκομηλιά με αγιόκλημα. 
Ερχονται τα ποτά και ρωτώ στα ίσhια:

Β: Αν έπρεπε να επιλέξεις μια ταινία-μόνο μια-την οποία θεωρείς εσύ την πιο ωραία ή την πιο σημαντική, ποιά θα ήταν αυτή και γιατί?
(αντινάσσεται αλλά διατηρεί την ηρεμία της) 
L: Μα τί ερωτήσεις εν τούτες. Πρωί πρωί θα με πεθάνεις τη γυναίκα (εν νάκκον συγχισμένη από της φασκομηλιά) Εν το ξέρεις ότι είμαι φιλμ φρικιό τζιαι για μένα εν ΠΟΛΛΑ δύσκολη ερώτηση τούτη;;;;; Έσhιει χάρη που είμαι αρκετά σταθερή πας τα πράματα  που μου αρέσκουν γι’ αυτό επέτυχες περιπτωσάρα...Στα 16 μου, κάπου το Πάσχα του 2003, είδα τον ‘Νονό’ (The Godfather) τζιαι αποφάσισα ράιτ δέαρ εντ δεν ότι τούτη η ταινία (για μένα) είναι η τοπ ταινία όλων των εποχών. Το γιατί; Επειδή, δεν ήταν απλά μια ταινία για γκάνστερς αλλά μια ταινία για να σου δείξει κάποιες χαμένες ηθικές αξίες, είτε επρόκειτο για ηθικές αξίες μέσα στην οικογένεια είτε επρόκειτο για τη διαφθορά των προσωπικών και των επαγγελματικών σχέσεων.Εγώ τουλάχιστον, έτσι την είδα. Τούτη τη ταινία θεωρώ την ως την πιο σημαντική που πολλές άλλες γιατί άφηκε μου (κατά κάποιο τρόπο) στίγμα ανεξίτηλο στη καρδιά μου τζιαι όσες φορές τζιαι να την δω, θα αισθανθώ έτσι όπως είχα αισθανθεί όταν την είδα για πρώτη φορά πριν 10 (ακριβώς) χρόνια.

Νέφκω και προχωρώ ακάθεκτη:
 
Β: Αν έπρεπε να κάνεις την μουσική επένδυση της ζωής σου ποιά τραγούδια θα επέλεγες? Γιατί?
 
 (στυλλομαθκιάζει με το αγιόκλημα δαμε)
L: ΑΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!!!! You’re killing me. Θα μου πάρει 100 ποστς να απαντήσω έτσι ερώτηση. Σίγουρα, θα είσhε μέσα τα εξής τραγούδια η ζωή μου (τζιαι ότι συμπέρασμα θέλεις φκάλε):
Claire de Lune – Claude Debussy, Tchaikovsky – Swan Lake & The Nutcracker, Prokopief – Dance of the Knights (Romeo & Juliet) , Samuel Barber – Adagio for Strings, Albinoni – Adagio in G Minor, songs by Leonard Cohen, songs by Opeth, songs by Pink Floyd, Liza Minelli – Cabaret, Διάφανα Κρίνα – Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινώπορού δείλι, τραγούδια από την Τσανακλίδου και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, The Lion King – The Circle of Life, Wicked – Defying Gravity, Les Miserables – Do you hear the people sing, anything by Astor Piazolla, Evita – Oh what a circus, songs by Simon & Garfunkel, Ella Fitzgerald, Edith Piaf, Eartha Kitt, any music composition from Craig Armstrong, Alan Silvestri, Hans Zimmer, Dario Marianelli, Thomas Newman, Howard Shore & Danny Elfman, Javier Navarrette – Long, long time ago, songs by Radiohead, Archive, Anathema,Queen & Ευανθία Ρεμπούτσικα, Ελένη Τσαλιγοπούλου & Νταλάρας – Εσένα δε σου άξιζε αγάπη, οτιδήποτε από Πουλόπουλο, Μελίνα Μερκούρη – Χάρτινο το Φεγγαράκι, Abba – The winner takes it all & Fernado, Frank Sinatra, The Beatles, Guns’n’Roses, Muse, Michael Buble, Snow Patrol, Sigur Ros, Led Zepellin, Audrey Hepburn/Henri Mancini – Moon River, Julie Garland/ Ray Charles - Somewhere over the Rainbow, Louis Armstrong – What a wonderful world .
Ούφου, να πω τζι’ άλλα οξά εβαρέθηκες με;;;; (ρωτά κάμνοντας αέρα με την βεντάλια της) Γενικά εν πολλά vast τζιαι με ποικιλία το ρεπερτόριο της ζωής μου. Ξέρω ότι εν λίο μακάβριο τούτο που θα πω, αλλά ως τζιαι για τη κηδεία μου έχω σετ playlist. :-p (εγώ έχω το τραγούδι που θα παίξει και ξέρουν το 2 πλάσματα just in case:P)

Q: Εξήγα το ψευδώνυμο σου! Όχι τι σημαίνει, ήβρα το στα ποστς σου, αλλά τι εκπροσωπεί εκτός που το ζώδιο σου. 
A: Το ψευδώνυμο μου. Βασικά εν εκατάλαβα πολλά την ερώτηση, τι σχέση έσhιει το ψευδώνυμο μου με το ζώδιο μου αλλά τέσπα. (κλάφτα χαράλαμπε, άλλα εκατάλαβα)
Όπως θα ξέρεις λοιπόν το ψευδώνυμο μου εν βασισμένο πάνω στην Λουκρέζια Βοργιά ή Βόργια (δε ξέρω ακριβώς που μπαίνει ο τόνος στα ελληνικά, σόρρυ), η οποία ήταν μέλος μιας από τις πιο διεφθαρμένες οικογένειες της Ιταλίας το 15ο αιώνα μ.Χ. Ήταν κάτι σαν την οικογένεια Κορλεόνε για την εποχή τους δηλαδή, τζιαι έτσι μπορείς να καταλάβεις τζιαι το φασhινέισhιον μου πας τη συγκεκριμένη οικογένεια. Για μένα η Λουκρέζια αντιπροσωπεύει την απόλυτη διαφθορά τζιαι αθωότητα συνάμα. Εν λίο οξύμωρον τούτο αλλά εν αλήθκεια. Η τόση αγάπη της για την οικογένεια της εκατάστρεψε της ζωή της, τζιαι αν τζιαι πανέξυπνη (τζιαι αρκετά χαρισματική) νομίζω ότι ίσως ποτέ της δεν εσυγχώρεσε πραγματικά τον εαυτό της για όλα τα «εγκλήματα» τα οποία εδιέπραξε συνειδητά ή ασυνείδητα στη ζωή της. Γενικά το ψευδώνυμο μου, εν η μεγάλη μου αγάπη που έχω προς την Ιταλική και Αγγλική Αναγέννηση, τζιαι η Λουκρέζια για μένα ξεχωρίζει απ’ άλλες τις δόλιες τζιαι δυναμικές γυναίκες της Αναγέννησης. Γι’ αυτό την ξεχωρίζω.
Θα ήθελα το μπλογκ μου να ήταν βασισμένο (για να είμαι ειλικρινής) πάνω στην Virgin Queen, aka Elizabeth I, αλλά εν το ετόλμησα γιατί η Βασίλισσα Ελισάβετ Ι, εν ένα πολλά προσωπικό κομμάτι του εαυτού μου, μιας τζιαι αφιέρωσα την εως τώρα ενίληκη ζωή μου μελετώντας τζιαι αναλύοντας την ζωής τούτης της γυναίκας. Γενικά, αν δεν εκατάλαβες ακόμα, είμαι φουλ παιδί της Αναγέννησης.
Χάππι, οξά; Εν απάντησα τζίνο που ήθελες;;; Ντάμιτ, επροσπάθησα, επροσπάθησα!!! (λέει χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι και εγώ αγριέφκω, αλλά κραθκιούμε μεν μασhιερωθούμε)







 
B:Πιστεύεις στα ζώδια? 
L:  Στα ζώδια όχι τόσο. Στα χαρακτηριστικά των ζωδίων, ναι. Ας πούμε εν πιστέφκω σε τζίνα που θα θιεβάσω σε κανένα τίβι-μανία ή κανένα σίτι-φρι-πρες. Τζίνα για μένα εν της πλάκας. Τα χαρακτηριστικά των ζωδίων όμως, ναι, πολλές φορές μπορώ να σου πω ότι βρίσκω πράματα που I can relate to.
 
Β: Βλέπω και συ λες mother england-γιατί? Αλήθεια θα πας? Αντέχεις μακριά από την Κύπρο και τα συνεπακόλουθα? 
L: Well, για μένα εν Mother England, επειδή που το καιρό που ήμουν μικρή, χωρίς να υπάρχουν ιδιαίτερες επαφές από την οικογένεια μου ή το περιβάλλον μου, ήξερα ότι ήθελα να πάω Αγγλία. Τζιαι όντως μόλις επήα, είπα που μέσα μου “welcome home, Lucrezia”. Έκτοτε, πάντα νιώθω εντελώς χαμένη τζιαι έξω που τα νερά μου στη νήσο, ότι like I never really belonged. Ενώ στην μάδερ Ίνγκλαντ, οτιδήποτε τζιαι να περνούσα, πάντα ένιώθα/νιώθω ότι εν σάννα είμαι σπίτι μου. Φυσικά τζιαι θέλω να πάω!!!!!! Ήντα ερωτήσεις εν τούτες;;;; Αν είχα τα λεφτά (εν το μόνο μου προβληματάκι τούτο), θα επίενα εχτές!!! Τζιαι (μεταξύ μας) δε θα ξαναπατούσα στη νήσο. Ντοντ γκετ μι ρόνγκ, τζιαι η Κύπρος έσhιει τα καλά της, αλλά με την Αγγλία έχω μια πολλά ιδιαίτερη τζιαι δυνατή σύνδεση. Εν μπορώ να το εξηγήσω, τζιαι όταν προσπαθώ οι παραπάνω μες την νήσο λαλούν με σνομπ. Σόου. Αυτά.
 
Β: Βλέπεις Dexter-good good-αλλά υπάρχoυν δύο απόψεις. Η πρώτη είναι "ναι σκοτώνει ανθρώπους που το αξίζουν" και η δεύτερη "μα σκοτώνει ανθρώπους, όποιοι κι αν είναι". Εσύ που κλίνεις? 
L: Το 1ο φυσικά. Κοίτα, ναι το να σκοτώνεις εν εν καλό, όποιος τζι’ αν είναι. Κανένας εν σου δια το χάιερ πάουερ να κρίνεις ποιος αξίζει τζιαι ποιός όι, αλλά ο Ντέξτερ....όκεϊ εν η φάση ότι πραγματικά εν σκοτώνει μόνο κατά τη δική του σωστή κρίση, αλλά πολλές φορές μελετά τζιαι αφού δει ότι μερικές φορές ο νόμος μπορεί να φτάσει ως ένα συγκεκριμένο σημείο, τζίνος απλά τελειώνει τη δουλειά. Γιου νόου γουάτ άι μιν; Μεν με παρεξηγήσεις, δεν λέω ότι εν σωστό ή λάθος, απλά λέω ότι καταλάβω τα γιατί του, τις ανάγκες του τζιαι γι’ αυτό κλίνω προς την πρώτη απόψη.
 
B: Άτε πε μας και το αγαπημένο σου χρώμα, το αγαπημένο σου λουλούδι, 3 λέξεις που σε περιγράφουν και οτι άλλη βλακεία εγράφαμε στα λευκώματα και θέλεις να την μοιραστείς :P 
L: Το αγαπημένο μου χρώμα είναι το πράσινο - της ελπίδας-, ΑΛΛΑ, το χρώμα που φορώ πολλά συχνά εν το κόκκινο - του πάθους.
Το αγαπημένο μου λουλούδι εν ο ασφόδελος, η ματσικόριδο ή γουοτέβερ το λαλούμε, βασικά εν το white daffodil.
Τρεις λέξεις που με περιγράφουν...χμμμ καλές ή κακές;;; Θέλεις να σου πω τζιαι τις θκιο;;;;;  
3 Κακές: (πάντα οι κακιές πρώτα)
  1. Αυταρχική
  2. Ευέξαπτη
  3. Really bad judge of character.
3 Καλές:
  1. Γενναιόδωρη
  2. Χαμογελαστή
  3. Παθιασμένη (μέχρι αηδίας ή μέχρι σπαστικότητας)
Μααααα, εν θυμούμαι τίποτε που τα λευκώματα. Ο λόγος, τζιαι νόου οφενς, εν επειδή την ημέρα που έφυα που το σχολείο ήταν η χάπιεστ ντέι οφ μάι λάιφ που εξίχασα (στην κυριολεξία) τα πάντα τζιαι που το Γυμνάσιο τζιαι που το Λύκειο. Απλά έκαμα τα ούλα μπλακ άουτ. Σόρρυ. But here’s something funny I found online the other day:
“Roses are Red
Violets are Blue
But I wouldn’t know that
Because you never give me
Any roses, you Bastard.”

Τούτο το ποίημα αρέσκει μου πολλά! :-p"
Και έτσι ξαφνικά πίννει το αγιόκλιμα ούλλο. 
"Ετελιώσαμε?" ρωτά 
"Ναι, έρκεσε να πάμε για χορό?"
"Όι, όι σόρρυ I have to go" λέει και φεύγει, έτσι άνετα! 

Κλείνω με ένα από τα πιο ωραία-η ταπεινή μου άποψη (η ποια? ταπεινή ναι καλα)-ποστς της φιλτατης:

ότι είναι θα ρθει αλλιώς θα προσπεράσει

Disclaimer: Νο blood was shed during this interview

9/2/13

The dating process #10 είναι κάτι χαρακτήρες τελειωμένοι αναπτήρες

Είχαμε φκει έξω με ένα φίλο μου και τα λέγαμε. Εμπήκε ένα αγόρι μετρίου αναστήματος έτσι πολλά άντρας φέριπειν να πούμε, πουτjιείνους που περπατούν με ανοιχτά τα πόδια λλίο, επειδή εν πολλά μεγάλα τα αρχίδια τους και εννα τα λύσουν αν περπατήσουν ίσhια. Είδα τον έτσι που μακρυά και καθώς τον επαρατηρούσα-κοινώς έφκαλλα τα μμάθκια μου πάνω του-εκόντεψε μας.
"Οοοοο, φίλε μου" λέει του φίλου μου χτυπώντας τον στον ώμο. Εγώ έμεινα να τον θωρώ καθώς εμιλούσαν. Εκινήτουν ωραία, ωραίο χαμόγελο μονόπαντο, έτσι αληταρκό που με εξητάρει. Εσυστήθηκε μου απλά, είπε αλλό 2-3 κουβέντες και έφυε.
"Μα ποιός εν που τούτος?" ρωτώ τον φίλο μου.
"Νάμπον Beatrix εγυάλλισεν μας?"
Ε εγυάλλισεν μας. Έγινε και ανταλλάξαμε μηνύματα στα κινητά. Μπούρου μπούρου εκανονίσαμε να βρεθούμεν. Επήαμε έξω, ήπιαμε το ποτό μας, επεράσαμε καλά τα βράδυ εκείνο, εκατάλαβε ότι έχω μιαν α παράνοια, είπαμε καληνύχτα έξω που το αυτοκίνητο μου, πηλέ μου δεν με εφίλησε στο μάγουλο.
Δεν εξαναμιλήσαμε. Εν εκόλλησε το πράμα ρε παιδί μου. Ένα ραντεβού ήταν αρκετό, τι να χάνουμε το καιρό μας?
 ....................................................................................................

Μετά που κάτι μήνες, εφκήκαμεν έξω με κάτι φιλαράκια, παρέα μεγάλη, ο φίλος έφερνε τον φίλο και αυτός τον δικό του φίλο και εβρεθήκαμε 30 πλάσματα. Και τσουπ θωρείς τον αρχιδά ήταν στο ίδιο τραπέζι μαζί μου. Εγώ έτσι θέματα εν και έχω-'εχω άλλα θέματα ναι ξέρω το, αλλά που τούτα εν έχω- έκαμα να τον χαιρετήσω και έκαμνε ότι εν με έξερε, απέφευγε το βλέμμα μου κανονικά, μικρότητες. Ασιχτίρισα τον έτσι που μέσα μου και εσυνέχισα να περνώ καλά, εν κανεί που εν έκοψε ο νους του να με θέλει αφόρητα και έχασε την ευκαιρεία της ζωής του να εν μαζί μου (χεχε τι εννοείς είμαι ψώνιο? τι εννοείς ότι μπορεί να μεν είμαι η τέλεια γυναίκα?) ούτε φιλικά δεν μπορεί να με χαιρετήσει και να χάσει την ευκαιρεία να του φερθώ φιλικά και έτσι να μου κοντέψει και να διορθώσει το λάθος που έκαμε την πρώτη φορά επειδή δεν εκατάλαβε ότι εγώ είμαι εξαιρετικό άτομα one in a million λεμε! Τούτοι μιτσhιοί την σήμερον ημέρα εν ξέρουν που παν τα τέσσερα τους, τς τς. αν ήμουν εγώ στη θέση του ήταν να της βάλω σhιέρι της Beatrix ώσπου να πει παπουτσόσυκο. Οκ έχασα σας.

Anyway ο τυπάς εν με εθώρεν, έκαμεν ότι εν υπήρχα. Έρκετε ο κοινός μας φίλος σε μια φάση και εμιλούσαμε, και σύρνει μου "Ναι ξέρω ότι εφκαίνετε με τον αρχιδά" και εγώ ήμουν κάπως "Τι εννοείς?" και "Που ξέρεις έτσι κουβέντα?"και εκείνος ήταν κάπως "Ε η Κύπρος εν μιτσhιά" και εγώ ήμουν κάπως "Ενναιν μιτσhιά η Κύπρος, κάποιος εν αθυρόστομος και πηλέ μου να ελάλε την αλήθκεια". Και όλες οι παραμέτροι δείχνουν ότι ο τυπάς εχουμίστηκεν ότι εφκαίναμε επδ τούτο τον φίλο μου εν τον ήξερα τον καιρό που εφκήκα με το αρχιδάκι του κερατά.
 Σηκώνουμε πάνω και φκάλλω το σπαθί μου. Πάω προς το μέρος του και κάμνω του ττόκκα:
"Γεια σου, είμαι η Beatrix, γνωριζόμαστε απο κάπου?"
Έμεινεν τα ο δικός σου.
"Ε όι, όι, χαίρω πολύ, Αρχιδάς"
"Επειδή μοιάζεις με ένα τύπο που εφκήκα μια φορά"
"Ναι εγώ είμαι"
"Ναι, είχα δίκαιο, ε μια φορά που σε είδα που να θυμούμε, εχει και τόσο καιρό!"

ΥΓ. Ρε κάτι κλάτσες μες στα σώβρακα που κυκλοφορούν εκεί έξω! Αλλό λλίο εννά μάθω ότι ήταν και γκόμενος μου ή ότι έχουμεν κανένα κοπελλούι! Ρε λαλείτε να έχω ποτjιείνη την αρρώστια που κάθε νύχτα ξιάννεις και κάθε πρωί ξυπνάς και εν σάννα και ο νους σου εν λευκή κόλλα που είχε η Drew Barrymore στο 50 first dates και απατώ τον αρχιδα με τον καβαλιέρο?