31/12/13

Ένα πρωτοχρονιάτικο παραμύθι


Ξυπνώ μες την νύχτα. Ας υποθέσουμε ότι ο Φιτζ κοιμάται. Γυρίζω δεξιά αριστερά, οι πυζάμες μου ανακατωθήκαν και μάχουνται να με πνίξουν, έδρωσα που τον πυρετό, και του δικού μου και του Φιτζ. Σηκώνουμαι, κάμνω ένα τσάι, πίνω και 2 αντιπυρετικά , και 10ml Actifed-τοαγαπώτοακτιφέτ.
Πάω να ξαναππέσω, κλείω και το φως επειδή εν μπορεί μίσhιμου να κοιμηθεί με φως, κλείουμε και το φως και καρτερώ να δράσει το ακτιφέτ-τοαγαπώτοακτιφέτ -που ως γνωστόν προκαλεί υπνηλία ή τουλάχιστον μαστούρα. Αρκέφκει να επιδρά, νιώθω λλίο αλαβρή. Και τότε ακούω ένα ττούκκου ττούκκου. Ανακάθουμε. Σπρώχνω τον Φιτζ, μουρμουρίζει «εν εσhιει τίποτε αγάπη μου» και τραβά με κάτω. Ξαναππέφτω, μετά που λλίο ξανακούω, ττάκκα ττάκα, αντινάσσουμε. Θωρώ μιαν υπόλευκη σκιά, σηκώνεται η τρίχα μου μιλούμε κάγκελλο.  Ήταν μια γυναίκα, ψηλή, με τα μαλλιά της να κινούνται σάννα και εν μες το νερό.  κουντώ τον Φιτζ τίποτε, χαβά αρβανίτικο, ένναιν τίποτε και ένναιν τίποτε.
-«άφηστον» λαλεί μου η οπτασία «εν για σένα που ήρτα, έλα δα»
Ναι το πνεύμα της νέας χρονιάς(?!!?) μιλά κυπριακά. Σηκώνουμε σιγά σιγά μεν τον ξυπνήσω. Κοντέφκω της.
-«Νάμπουσhει?»
-«τίποτε ρε, έτο εννά έρτουν το παρελθόν, το μέλλον και το παρόν τωρά που αλλάσσει ο χρόνος, όι όπως κείνον τον άσχετο που μίσhιμου ήρταν τα πνεύματα χριστούγεννα. Αν μιλούμε για χρονικά διαστήματα και γιορτές το πρώτο που σου έρκετε στο μυαλό εν η Πρωτοχρονιά ένναιν? ΕΝΝΑΙΝ?» αγρίεψε
-«έχεις δίκαιο» λέω, «ε και τωρά?»
-«ε τίποτε πρέπει να φύω να έρτει το παρελθόν, τούτη ήταν η δουλειά μου εμένα» λαλεί σικκηρτισμένη λλίο
-«να σε κεράσω τίποτε? Έκαμε κάτι κουραπιέδες η μάμμα του Fitz»
-«όι ρε, άστο»
-«έλα έλα» λαλώ και πάω στην κουζίνα, βάλλω της 3 για το δρόμο και φέφκει.
Κάθουμαι μες την κρυάδα και καρτερώ, τρώω ένας κουραπιέ-τα μελομακάρονα εκαθάρισα τα ήδη-επέτυχε τα ρε. Περνά η ώρα και εν γίνεται τίποτε, σκέφτουμε αν τελικά θωρώ όνειρο και εν τόσο ζωντανό, άρκεψα και παγώνω και τότε θωρώ μιαν ασημένια λάμψη και εμφανίζεται μπροστά μου η ίδια σκιά, έκαμε τα μαλλιά της ένα περίεργο κότσο με φιδάκια που εκάμναν οι νύφες πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια και περίεργο μακιγιάζ στα μάτια, κάτι μπλε αποχρώσεις και ξέρωγω. Εφόρησε και ένα φουστάνι μακρί με λούρες να ανεμίζουν γυρώ της πάλε σάννα και εν μες το νερό για εφφέ μυστήριο.
-«ήρτες πάλε?» ρωτώ με απορία
-«Είιιιιμαιιιιι το πνεύμαααααα του παρελθόοοοοοντοοοοοος» λέει αγνοώντας με.
-«είσαι το πνεύμα της νέας χρονιάς» λέω της
-«όοοοοοοοχιιιιι, είμαι το παρελθόοοοοοοοντοοοοοοος»
-«μα απλά έκαμες κόστο και έβαλες βα..»
-«ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ» φωνάζει «κάποιοι άνθρωποι γαμώτο, εν κανεί που δουλεύκουμε έτσι μέρα έχω την και τούτην είσαι το πνεύμα της νεάς χρονιάς και τα λοιπά και τα λοιπά γαμώτην κρίση μου γαμώ» μουρμούρισε στον εαυτό της
-«Οκ, οκ ,οκ» λέω παραδομένη πέρκει πάμε παρακάτω να δούμε τι στο καλό εννα γίνει.
Μπαίνει ξανά σε μοτ ειμαιπνευμακαιειμαιμυστηριο και συνεχίζει
-«έλα μαζί μου να δούμε το παρελθόοοοοοοοον»
Εν απαντώ, απλά στέκουμε και πιάννει με που το χέρι, απλώνεται απότομα καπνός γυρώ μας και νιώθω κάτι να με τραβά που το αρφάλι-ναι χάρρυ πόττερ διακτινισμός στάιλ γιούυυυχου! Ο χώρος και ο χρόνος δίπλα μας τεντώνονται σαν χορδές-πιστεύω σε αυτές και δεν ξέρω πόσο διάστημα-φυσικό και χρονικό διανύουμε. Ξαφνικά νιώθω στερεό στα πόδια μου και έντονη πίεση στα γόνατα μου που λυγίζουν. Προσγειωθήκαμε.
Βλέπω με, είμαι πίσω που ένα γραφείο , μεγάλο, ξύλινο, πίσω μου ο τοίχος πέτρινος. Είμαι μόνη μου, εν κρυάδα. Εν απόγευμα, ενύχτωσε. Γράφω με μανία. Έχω τα μαλλιά μου κόκκινα. Μες τα μούτρα μου. Είμαι 26 χρονών. Μετά που 2-3 μέρες Λεμεσό και ατέλιωτες συζητήσεις με την Πέγκυ καταλήγω σε συμπεράσματα που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν άμορφα μες τον νου μου. Κοντεύω μου, βλέπω την οθόνη του υπολογιστή στην οποία είμαι απορροφημένη. Έχει ένα κείμενο που ξεκινά με Οκ! Και εδιάβασα το άπειρες φορές. Έγραψα το μια μέρα πριν, τα Φώτα, μετά που στράφηκα που λεμεσό. Εδιόρθωσα το ξανά και ξανά και ξανά. Στον browser μου έχει δίπλα ανοιχτό ένα video με τον Carlin-λέει: Behind every cynic is a disappointed idealist (or a frustrated romantic).
Και έτσι ήταν, έπρεπε το κορίτσι που τον Para-para-paradise να πάει έσσω του και να μπει στη θέση του η μία και μοναδική Beatrix Kiddo. Ήρτεν η ώρα της. Ήρτεν η ώρα να παλέψω για όλα, για την θέση μου, για την ζωή μου, για τα θέλω μου, να εύρω ποια είμαι. No μορ the good girl aka θύμα. Ήρτε η ώρα να πάρω τον πλήρη έλεγχο της ζωής μου, καμία υποχώρηση για κανένα χωρίς λόγο. Δεν περιμένω τίποτε που κανένα και δεν εμπιστεύομαι κανένα. Όλα πρέπει να περάσουν που μένα, μόνο από μένα. Δεν αναμένω τίποτε. Νιώθω απίστευτη ελευθερία. Βάλλω τες σχέσεις μου με τους ανθρώπους σε άλλη προοπτική. Ξέρω τι είναι οι φίλοι. Ξέρω σε τι βάθος έχω την κάθε σχέση. Ταξινομώ τους ανθρώπους της ζωής μου. Δεν κάνω πίσω. Μόνο επίθεση. Σε όλα, θα πάρω αυτό που θέλω, όσο μπορώ, παίζω διπλωματικά. Δεν θα σε σεβαστεί κανείς αν δεν παλέψεις. Με τον σταυρό στο χέρι ποτέ κανείς δεν έκανε κάτι, εχτός που τους σταυροφόρους ίσως. Αλλά δεν έχω στρατό. Χμμμ…ππέφτουν και οι ιδέες μου, καταρρακώνονται τα ιδανικά μου. Αυτή τη στιγμή.  Που άστραψε το δει μου. Έκαμα το μπλογκ, έβαλα το ιντρο, πάτησα «δημοσίευση» και έκλεισα το πι σι.
-«βλέεεεεεεπεις το παρελθόοοοοοοον» λέει μου
-«ναι ξέρω το μάνα μου» λαλώ της, ήθελα να πάω κοντά στην Μπεατρίξ, να της πω, εν χρειάζεται να σκληρήνεις έτσι, και ότι θα εν όλα καλά, να μεν αγχώνεται. Ήξερα ότι έστω κι θα φάει τες φατζιές της εννά νικήσει σε πολλά.
Χωρίς προειδοποίηση τραβά με που το αρφάλι-χορδές και ταλοι(μ)πά(ν) και επιστρέφουμε.
-«κάτσε δαμέ πάω να αλλάξω» λέει χωρίς να προσπαθεί καν να με πλανέψει
 Σε πέντε λεπτά ήταν πίσω.
-«να δούμε το παρόν?»
-«άτε» λέω της.
Ταράσσουν λλίο τα πράματα γυρώ μου. Κάθομαι με τον Φιτζ. Γράφω στο μπλογκ. Είμαστε πας το κρεβάτι, ο σκύλος μου μεταξύ μας, διαβάζει ένα περιοδικό, ακούμε μουσική. Εν όλα ήρεμα, ίσως να μεν είμαι τόσο frustrated πλέον. Ξέρω ότι εν απλά ενας άνθρωπος αλλά μαζί του απλά εν οκ όλες οι άλλες μαλακίες, έφερε πίσω τον ρομαντισμό, όχι απολύτως, αλλά ναι, υπάρχουν έτσι άνθρωποι, υπάρχουν κάπου εκεί έξω, έφερε πίσω το Para-para-paradise κορίτσι αλλά όι το παλιό, αλλά σε αρμονία με την Μπεατρίξ. Αρμονία, μελωδία, τούτο έφερε στη ζωή μου. Και την αίσθηση ότι εν θέλω να είμαι μόνη μου πλέον, θυσιάζω την μοναχικότητα μου για να είμαι μαζί του, και όι απλά εν οκ, θέλω το κιόλας.
-“ξέρω τα τούτα” λέω της
-“οκ, πάμε στο μέλλον λέει”
αρφάλι-χορδές-προσγείωση
Κάθουμε σε μια καρέκλα κουνιστή, καλυμμένη με την κουβερτούλα μου, βλέπω έξω από το παράθυρα, δύει ο ήλιος, έχει σύννεφα τα οποία χρωματίζονται διαφορετικά κάθε στιγμή. Τα κόκκαλα μου πονάνε, ακούω μουσική. Τρίβω το σβέρκο μου, και το χέρι μου μπλέκεται στα μαλλιά μου, λευκά, ολόλευκα, αλλά μακριά-επειδή ξέρουμε ότι ούτε κοντά μου παν ούτε καρέ. Είμαι ήρεμη, γύρω μου φωτογραφίες από άγνωστα άτομα. Δύει ο ήλιος, μαζί του κλείνουν τα μάτια μου. Κοιμάμε.
-«τι είναι? πώς καταλήγω? Καλά?» ρωτώ με αγωνία, καθώς με βλέπω γριά
-«γέρασες»
-«είμαι ευτυχισμένη? Που είναι ο φιτζ? Είμαστε μαζί? Μένουμε μαζί? Ταίζει μου το όνειρο? Ή φεύφκει και νεκρώνω μέσα μου για πάντα? Εγκαθιδρύεται η πιο σκληρή Μπεατρίξ που υπήρξε ποτέ? Έγινα πετυχημένη? Έγινα μαμμά? Έκαμα λεφτά? Εταξίδεψα? Έφυα που Κύπρο ή έμεινα? εφάμε την παλουκιά της κρίσης οξά?»
-«εσύ τι λες?» ρωτά με
-«εγώ λέω κανείς δεν ξέρει το μέλλον τι θα φέρει»
-«και γω το ίδιο λέω» μου μισοχαμογελά
Θωρώ με γριά, και σκέφτουμε, εν έχει σημασία, τι 13, τι 14, τι 50, ο χρόνος κάπως μετριέται, μια κυλά αργά, μια γρήγορα. Το μόνο που με κόφτει είναι κάθε στιγμή να μεν σπαταλιέται. Σοου καλό χρονικό διάστημα που ονομάζεται έτος και ριλάξ!
Κανεις δεν ξέρει ο χρόνος τι θα φέρει
Γεια σου Φιτζ

10 σχόλια:

  1. Καλή Χρονιά Μπεατριξ!
    Ωραίο το παραμύθι !
    Εύχομαι να απολαύσεις κάθε επομενο λεπτο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν σου πω οτι τουτο το ποστ το θεωρω το μακραν καλυτερο που εγραψες ποτε κερδιζω τιποτε?Καλη χρονια beatrix μου...γεματη υγεια και αγαπη.Φιλακια και στους δυο σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. το πνεύμα του μέλλοντος γιατί καλαμαρίζει; στο μέλλον εμετακόμισες;

    Πολλά όμορφο ποστ Βεατρίκη.

    Καλή χρονιά τζιαι μείνει έτσι χαλαρήηηη
    χ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κορη αρεσε μου πολλα τουτο το ποστ. Καλη χρονια να εχουμεν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ωραίος ο νέος τρόπος σκέψης. Γεια σου Βικ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. μα άδε το ακτιφέτ εκτός απο μαστούρα προσφέρει και lucid tripping!
    Καλή χρονιά βεατρίκη τέλεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλή Χρονιά Bea!!! Τέλειο ποστ!!! Ότι ονειρευτείς να σου φέρει το μέλλον!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. I like the way you think!!!! Happy new year Bea μου!!!!!χχχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. like, too :]

    o skyllos sou diavazei periodika?

    ΑπάντησηΔιαγραφή