30/12/12

You and I are gonna live forever

Είχα πει ότι εν θα σε αναφέρω σε τούτο το μπλογκ ποτέ. Επειδή ξέρεις το, και θκιαβάζεις το και εννά ήταν άβολο να σε ξαναδω μετά. Αλλά αξίζει σου.

Ξέρω σε 15 χρόνια, αλλά ήρτες πριν μια διετία και ήβρες με τζιαμέ που τα ισοπέδωσα ούλλα και έκαμες μου hi-5. Σάννα και είπες μου "μα τι ωραία μαύρα και γέριμα τα έκαμες!". Και είδα σε ξανά και ξανά κείνες τες μέρες πιντοτά. Πόσο εμιλήσαμε τούτα τα χρόνια, ώρες ατέλιωτες να σκαλίζουμε τον νου μας. Να τρυπώνεις μες τα δωματιούθκια, μες τες γωνιές να τα φκάλλεις ούλλα στην φόρα. Να ανακαλύπτεις ούλλες τες Beatrix που έχει τjιμέσα. Να πιέζεις να είμαι ο εαυτός μου, και να είμαι όσο μπορώ. Να ρωτάς γιατί, να αμφισβητάς ότι λαλώ, να θέλεις εξηγήσεις, επεξηγήσεις και να μεν δέχεσε το να μεν απαντώ. Να ανακαλύπτεις τες τελετές μου, και τα βάθρα μου, και τες κλίμακες, και τες ζυγαριές και τα προσωπεία και τες μάσκες και κείνη την άλλη την πλευρά. Που την είδες πρώτη φορά κείνη τη νύχτα που ήπιαμε ούλλα τα τσιγάρα του κόσμου και ακούαμε μουσική ππέσοντας. Που φαίνεται για δευτερόλεπτα και μετά χώνεται. Κάθε νύχτα μαζί σου ήταν σχεδόν πάντα εξαντλητική που το πόσο έπρεπε να σκέφτουμε και να πιέζω τον εαυτό μου. 

Είμαι απόμακρη, και έχω τες προφυλάξεις μου, και κρατώ τες αποστάσεις μου και εν αφήνουμε, ούτε διώ ευκαιρείες. Επειδή τjιείνοι που εννά αντέξουν τούτα ούλλα και εννά καταφέρουν να αγγίξουν το χέρι μου λείπουν μου άμα φεύφκουν. Λείπουν μου συνέχεια, και αγαπώ τους και έχουν πολλή επιρροή και δύναμη πάνω μου.  

Εν είσαι απλά φίλος μου, είσαι κάτι άλλο. Εσύ και γω ξέρουμε, εν έχει λόγια. 

Και τωρά φέφκεις. Επειδή τούτος ο τόπος εν λλίος, εν σε φορούν οι τόποι. Τίποτε ένναιν αρκετό, τίποτε ένναιν δεδομένο, τι έχει πάρακατω, που μπορείς να φτάσεις, γιατί, γιατί γιατί , συνέχεια αμφισβητείς, ούλλα, τα πάντα, συνέχεια θέλεις την νέα πρόκληση, να εύρεις όσπου εν οι δυναμεις σου, να εύρεις τα όρια σου αν έχεις. εν σου κάμνει τούτη η ζωή. Εν είσαι για τούτη τη ζωή, εν είσαι για τα δεδομένα και τα βολέματα. Και φέυκεις και αφήνεις μια τρύπα, τεράστια. Εν ξέρω τι να κάμω.

Είμαι χαρούμενη για σένα. Φοούμε έτσι όπως φεύκεις, χωρίς τίποτε στο τίποτε, αλλά είσαι παντοδύναμος.

Φεύκεις 31/12 να σε έυρει αλλού ο νέος χρόνος, και μετά λαλείς ότι έχω εγώ τελετές. 

Είπα σου μια που τες αμέτρητες νύχτες στην Plato's ότι τούτο το τραγούδι εν για σένα και μένα. Και όποτε το ακούω θυμούμε σε, και όποτε θα το ακούω θα σε θυμούμε. Κάθε στίχος ταιριάζει!


Τούτο το ποστ εγράφτηκε σε διάφορες φάσεις. Έσβησα τα δακρύβρεχτα-drama queen shit! Απλά εν έχει πολλή δομή, εν όπως μου έρκουνταν και όπως τα πετσόκοψα!

Συγνώμη που σε αποχαιρέτησα έτσι, ξέρω είμαι ψυχρή και αυτιστική και αμπάλατη. Αλλά αφού ξέρεις με. 

Είσαι η πιο αγνή και ειλικρινής μου σχέση! :)

Καλή συνέχεια soul mind-mate!

C u soon!
xxx

29/12/12

Άτομα τα οποιά ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους


6. Άνδρες που ξεκινούν το κόλλημα τους με την φράση "Γειά, είμαι ο Χ και είμαι γιατρός".

Like I give a shit αν είσαι γιατρός δικηγόρος ή accountant.
Σαννα και εννά σου κάτσω επδ είσαι γιατρός!

Θέλω η απάντηση να ήταν:
"-Γεια σου γιατρέ πόση την έχεις?"



25/12/12

Καλες Διακοπές Πρασινάδα-σορρυ γκάις no christmas for me :)

Και έτσι για να το κάμω επιτέλους και άρκησα!

Πρασινάδα it was a lovely game we played! Θα σου περνά πολλά αν γίνεις καθηγήτρια!
Σου εύχομαι καλή υπομονή στην Κύπρο και καλούς συμβιβασμούς. Τες παραπάνω ώρες αξίζουν οι θυσίες για τον τόπο σου!

Καλές Διακοπές

Τούτο εν ένα βίντεο που έβλεπα συχνά όταν ήμουν εχτός και έπιαννε με το home sick, επίσης έδειξα το ούτε και γω σε πόσους ξένους πρήζοντας τους.
Και διώ σου το δώρο να το θωρείς άμαν σικκηρτάς!




19/12/12

Αίμα, δάκρυα και ο .....Secret Santa

Κάθομαι εδώ στα σκοτεινά. Ακονίζω το σπαθί μου, αργά και με προσοχή περνώ το χέρι μου από την αιχμηρή λεπίδα. Ακονίζω ξανά και ξανά, όλο και πιο γρήγορα και τότε, δόνηση. Δόνηση την νιώθω στην κοιλιακή χώρα. Βάζω το χέρι στην τσέπη του φούτερ μου-just ignore the fact ότι εν έχω φούτερ-και νιώθω αυτό το ορθογώνιο μαυριδερό πράγμα. Τραβώ απαλά στην αρχή και μετά πιο δυνατά βρίζοντας από μέσα μου. Και τότε πετάγεται έξω από την τσέπη μου και το βλέπω στο φως να στριφογυρίζει στο πάτωμα
"Γαμώτο, αν ξαναππέσει χαμέ θα μου σπάσει" σκέφτηκα στον εαυτό μου.
Το αρπάζω πριν σταματήσει να δονείται. Απαντώ το μαυριδερό γυαλιστερό τηλέφωνο.
"Χαλλόουυυυυυυυ κόρη Beatrix, έσhιεις δουλειά?"
"Έλα" λέω υποχθόνια, γέρνω το κεφάλι μου και κρέμμουνται τα μαλλιά μου μες τα μούτρα μου-enter "I`m a fucking warrior" mode.
"Είσαι busy οξά να σου πω?"
Αναστενάζω για να δείξω ότι είμαι busy και καλά, και λέω:
"Πε μου"
"Έχουμεν ένα πουλλί δαμέ, επιάμεν το πόξω που το αεροδρόμιο, ήταν πολλά υπερκινιτικό και που τον ενθουσιασμό έδωκεν μες το λάστιχα μας και θέλουμεν να το φάμε, έλα να μας το κόψεις με το σπαθί σου"
Επεράσαν 1000 πράματα που τον νου μου, πόθεν στα πόθεν ένα πουλλί να εν χαρούμενο και ενθουσιασμένο? Τι γυρεύκει στο αεροδρόμιο? Γιατί εν μπορούν να το κόψουν μόνοι τους? Τι συνταγή ήβραν να το μαειρέψουν? Αλλά για χάρη της ιστορίας, εδέκτηκα τα ούλλα.
Μπήκα στο beatrixmobile και κατευθύνθηκα προς το σπίτι τους. Άνοιξα την πόρτα και στάθηκα καθώς ο αέρας παράσερνε το μαλλιά μου και η φιγούρα μου έκοβε τις ακτίνες του φωτός που όρμησαν μέσα. Η λάμα του σπαθιού μου λαμποκόπησε καθώς προχώρησα και είδα το πουλλί ππεσούμενο πάνω στο τραπέζι.
Μόλις τον είδα, εκοπήκαν τα πόθκια μου, τα νευρικά μου κύτταρα εμουδιάσαν, οι μύες μου εσφίξαν και από το λαρύγγι  μου βγήκε μια κλωστή φωνή.
"Πού τον ήβρετε τούτον?" εφώναξα και έγυρα πάνω του. Ήταν ολογιαίματος, παντού αίμα.
"Περτίτjι?Περτίτjι?Περτίτjι?Περτίτjι μου μιτσόστομοοοοοοοοοοοοο?" εφώναζα καθώς τον εσουζούλιζα πέρκει συνέλθει. Τίποτε...
Εκράτουν τον σφιχτά, ένιωθα τον παλμό του να χαμηλώνει και εν ήξερα τι να κάμω. Οι άλλοι μες το σπίτι εμάχουνταν όι να τον καμουν σούππα, όι στην κατσαρόλα με δάφνη, όι πας τα κάρβουνα.
Σηκώνουμε ίσhια πάνω και λαλώ:
"Αν δεν σκάσετε ούλλοι εννά σας σφάξω"
Έκατσα τjιαμέ δίπλα του και έτσι επαρακάλεσα που μέσα μου να μπόρω να κάμω κάτι να τον σώσω. Μεν σου πω εγέμωσε το ένα μου το μμάτι δάκρυα.
Και ξαφνικά ακούω ένα κρακ. Αντινάσσουμε και θωρώ γυρώ μου. Μες την γωνιά είδα ένα πλάσμα. Κοντέφκω και ππιριλλώνουν τα μάθκια μου. Εν το πιστεύκω, εν γίνεται, εν δυνατόν?
"Χαρρυ?"
"Geia sou Beatrix" είπε ορμώντας στο Περτίτjι μιλώντας τσhιάρλικα ελληνικά "den ehumen ora, tha prepi na ton iatrepso, mu echi dosi ena filtro i Ermioni pu tha kami to Pertitjin perdiki"
Εσήκωσε του το κεφάλι του άνοιξε του το στόμα του και εσhιόνωσεν του μέσα ένα υγρό που εμύριζε μανιταρίλα με σουβλακίλα και ελαφρά ποδαρίλα. Το Περτιτjι εστυλλομάθκιασε και άρκεψε να βέχχει. Ανασηκώθηκε και άνοιξεν τα μμάθκια του. Και έμεινεν με το στόμαν ανοιχτό, που την μια εγώ που την άλλη ο Harry Potter.
Ποτjιεί ποδά εξηγήσαμεν του Πέρτικου, τι έγινε, ο Πέρτικος εμάννεψε πας τον κεραυνό του Harry.
O Harry έπρεπε να φύει, έδωκε details του Πέρτικου όταν θα πάει πίσω Αγγλία να κανονίσουν να βρεθούν και με την Ερμιόνη και τον Ρον είπε μας "Chareka gia tin gnorimia" και εξαφανίστηκεν με ένα κρακ!

Οπότε Περτίτjι μου μα δε ίντα δώρα σου έκαμα. 1ον έσωσα σου την ζωή σου-όι παίζουμεν! Και 2ον, εγνώρισες τον Harry Potter! Οπότε αγαπητό μου Περτίτjι είμαι ο Secret Santa σου-χε χε χε!

Επίσης τελευταίο και 3ον δώρο-σαν τα δώρα του χριστού ένα πράμα που ήταν 3, από τους 3 μαγους-ε ρε μάνα μου-έχεις ένα Free Rescue Cart από την θεία σου την Beatrix. Άμα έχεις κανένα problem που δεν λύνεται-φώναξε με να το κόψω! Επδ ότι δεν λύνεται, κόβεται!




ΥΓ. Περτικούδιν ξέρω και καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να βρέθεσε μόνος σου σε μια ξένη χώρα. Αλλά τούτα τα πράματα πρέπει να καταλάβεις ότι εν ευλογία. Ας πούμεν πεθυμάς το σπίτι σου επειδή οι γονείς σου εστείλαν σε να σπουδάσεις, να μορφωθείς και εννά μου πεις "Ατε ρε Beatrix, πλέον οι σπουδές εν και είναι εισητήριο για την επιτυχία". Όι Πέρτικε ένναιν εισητήριο. Αλλά εσύ παίρνεις και άλλη μόρφωση εκεί στα ξένα. Μεγαλώνεις, αναλαβάνεις ευθύνες, πίσσει ο νους σου, και ειδικά στην Αγγλία, οργανώνεσε, μαθαίνεις να λειτουργείς με ένα τρόπο διαφορετικό που τον traditional κυπριακό. Θωρείς άλλους ανθρώπους, άλλους τόπους, απόλαυσε τες σπουδές σου Περτίτjι, επειδή τελιώνουν, μεν κάμεις ένα χρόνο να συνηθίσεις, και μετά που μαθαίνεις να περνάς καλά να εν καιρός που θα στραφείς.

12/12/12

Δεν βρίσκω τίτλο που να ταιριάζει

Κάθομαι εδώ στα σκοτεινά. Σταυροπόδι στο πάτωμα. Δίπλα μου μια λάμπα και με φωτίζει. Γύρω μου, τίποτε, σκοτάδι. Άγνωστο. Είμαι σκυφτή και τα χέρια μου είναι αφημένα στα γόνατα μου. Αρχίζω να κινούμε μπρος πίσω ελαφρά, αναμνήσεις κατακλύζουν το μυαλό μου. Κινούμαι πιο έντονα, μπρος πίσω μπρος πίσω μπρος πίσω και τότε με ορμή τινάζω το κεφάλι πίσω. Τεντώνεται η σπονδυλική μου στήλη αφύσικα και οι ώμοι ορθώνουν. Βάζω το αριστερό μου χέρι στο στόμα και πιέζω την γλώσσα μου κάτω. Σκάβω το στόμα μου και τραβώ από την άκρη του λάρυγγα την κλωστή. Ανοίγει ο οισοφάγος και την τραβώ, μαύρη κλωστή που μπλέκεται στα δάκτυλα μου και σχηματίζει λέξεις. Ηρεμώ.
Και μετά χαμογελώ, σκέφτομαι και γελώ, γελώ δυνατά και δεν υπάρχει αντίλαλος στο σκοτάδι, η λάμπα τρεμοπαίζει. Καθώς γελώ γέρνω πίσω και μπήγω το αριστερό μου χέρι στο στόμα. Ανοίγει ο οισοφάγος και τραβώ την κλωστή η οποία πάλλεται στο σκοτάδι και κινείται απαλά, επιπλέει, την βλέπω να χορεύει στο φως της λάμπας. Ηρεμώ. 
Μετά τα μάτια μου ασπρίζουν, το στόμα μου μισοανοίγει και υπάρχει το φως χωρίς την λάμπα, υπάρχει το επίπεδο που κάθομαι πάνω χωρίς το πάτωμα, υπάρχω? υπάρχω, υπάρχεις, υπάρχει. Περνώ τα δάκτυλα μου στα μαλλιά και τα τραβώ στα μάγουλα και στον λαιμό, σφίγγει το στήθος. Αναπνέω βαθιά, ακανόνιστα. Το κεφάλι μου σαν από μόνο του γέρνει πίσω, το χέρι μου μπαίνει στο στόμα και ψάχνει, γδέρνει τον ουρανίσκο, τα νύχια μου ματώνουν τον λαιμό, ψάχνω, ψαχνω στην αρχή του οισοφάγου, και βρίσκω την άκρη. Τραβώ και νιώθω να τραβώ τους πνεύμονες μου, η ανάσα μου κόβεται και βγάζω άναρθρους ήχους. Τραβώ και ξεριζώνω την κλωστή, βγαίνει ματωμένη. Την πετάω κάτω. Τα μάτια μου γίνονται καστανά. Ηρεμώ.

Ανοίγω το laptop.

7/12/12

Άτομα τα οποιά ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

5. Άτομα 20 χρονών και πάνω που τραγουδούν το "Χριστούγεννα χριστούγεννα ευτυχισμένα, δεν γίνονται δεν γίνονται χωρίς εσένα" και εννοούν το.
Dude by now έπρεπε να αντιληφθείς ότι:
1. its just a holiday και
2. πρέπει να περνάς και μόνος/η σου καλά!

1/12/12

Time Out #11 Για κοίτα με στα "μάτια" λοιπόν κι εξηγήσου-στα μάτια λέμε

Στην δουλειά έχουμε dress code. Ακόμα και η εμφάνιση εν μάρκετινγκ για τον boss μας. Μπορώ να πω εκ πείρας ότι έχει δίκαιο. Οπότε είμαι αναγκασμένη να είμαι ντυμένη κοκέττα και σε τακούνια όση ώρα είμαι δουλειά-άλλο που δεν θέλω δηλαδή, καταπιέζουμε φρικτά λέμε! Αλλά υπάρχει το όριο, ο κανόνας, άλλο κοκέττα άλλο ΣΕΞΥ! Οπότε αποφεύγουμε ντεκολτέ, κολλητά, κοντά και ότι μπορεί να προκαλέσει, είμαστε σεμνοί το δίχως άλλο.

Πιάννει με ο boss τηλέφωνο.
"Beatrix ακύρωσε ότι έχεις για την Τετάρτη, πάεις σεμινάριο"
Ναι με τον boss έχουμε αυτή τη σχέση, εν πάνα πνίεσαι, εν πάνα υποσχέθηκες deadlines, εν πάνα έχεις 300 projects πας την τjιεφαλή σου-he obviously doesnt give a fuck! And when he says jump what else can you do?

Οπότε και έρκετε η μέρα που θα πήγαινα στο σεμινάριο. Καταπληκτικό το σεμινάριο τι να λέμε. Βουρούμε τα σεμινάρια, όπου τα περισσότερα είναι μπόρινγκ αλλά ουσιώδη στο να κάμεις κκονέκτιονς και να δικτυωθείς. Πάω που λαλείτε στον χώρο του σεμιναρίου. Μπαίνω μέσα, ττοκκάρω ποτjιεί ποδά, κάθουμε σε μια θέση, αρκέφκει το πίρρι πίρρι. Κάθουνται και οι άλλοι. Ξεκινούμε να μιλούμε ένας ένας. Έρκετε η σειρά μου. Πολύ απλά λέω "Είμαι η Beatrix Kiddo, από την εταιρεία μπλα μπλα, κάνω αυτό, ειδικευόμαστε σε αυτά". Κάμνω hi-5 του εαυτού μου για την άνεση μου τούτη που απέκτησα, no αγχος, no problem, αν θέλεις σηκώνουμε και κάμνω και την παρουσίαση άμα λάχει. Τι εννοείς εν θα ξέρω το θέμα? Γιατί έχει πολλούς που ξέρουν το θέμα μες τούτο τον τόπο? Και μπορώ να σε κάμω να πιστέψεις ότι ξέρω το θέμα. Ok I m done με τον αυτοθαυμασμό.
Δίπλα μου κάθετε ένας κοντούδης, ησυχούδης, ξέρετε το θέμα μου με το ύψος, αν δεν μου έχει 10 πόντους διαφορά εν μπορώ να τον δω σαν άντρα. Εν κάτι σαν παρουσία, ένα άτομο, ενδιαφέρον ή όχι, πάντως σίουρα εν τον βλέπω σαν άντρα. Ενηγουέη, έγυρα εγώ μπροστά, και με την άκρη του μμαθκιού μου θωρώ τον που χάσκει προς το μέρος μου. Γύρνω πίσω, σταυρώνω τα χέρια μου και γυρίζω κάπως προς το μέρος του. Ισhια αντελλοσhιάζεται και θωρεί μπροστά του. Εν έδωκα σημασία και συνέχισα να παρακαλουθώ τον ομιλητή. Ύστερα έπρεπε να μιλήσουμε τέσσερις τέσσερις, σαν workout. Και ο δικός σου να με θωρεί σαν τον σβουμ, κάτω από τον λαιμό, κάτω από τους ώμους, πάνω από την κοιλιά! Ναι, κατευθείαν στα βυζιά! Γυρίζω και δω να δω αν έχω τίποτε. Αν εσhιώνοσα τίποτε και εν επήρα είδηση. Τίποτε με τάτσα με σταξhια! Όλα στη θέση τους, δεν εφκήκε κανένα βυζί πόψω και να είμαι εκτεθιμένη, η μπλούζα δεν είναι si-throu! Καταλαβαίνει ότι καταλαβαίνω και αντινάσσεται. Μιλούμε, οι υπόλοιποι της ομάδας εν οκ, ο δικός σου εν μπορεί να πάρει τα μμάθκια του. Θωρεί με μάτια-βυζιά με εναλλαγές κάθε χιλιοστό του δευτερολέπτου.
"Τέλεια" σκέφτουμαι "που να ρυάσω τι έχει να γίνει".
Απέκτησα και τούτην την έννοια, μεν κρυώσω και ο κοντος εν θα συνάετε με τίποτε. Να μιλώ και να με θωρεί, να κινούμε και να καρφώνεται, σάννα και εν εξαναείδεν ο νηστικός ρε κουμπάρε. Δε τα ρε φίλε μου, αλλά κάμε το λλίο με τρόπο, έχε λλίο τακτ, ένναιν ανάγκη να σβήννεις. Βάλλω και γω τα χέρια μου μπροστά και θωρεί με και γυρίζει που την άλλη.
Αποφασίσαν όλοι της ομάδας να μιλήσω εγώ να παρουσιάσω τις σκέψεις που εκάμαμε-άντρες λαλεί σου μετά. Σηκώνουμε που λαλείτε να πω αυτα που συζητήσαμε ώστε να γίνει διάλογος τjιαι ξέρω γω κουβέντες και θωρώ τον που τα θωρεί που κάτω. Εδεθήκαν τα μηνίγγια μου μπαντάνα αλά καράτε κιντ! Τραβώ το σπαθί και καρφώνω το μεταξύ των ποθκιών του κοντά κοντά στα σκέλια του.
"Παίζει να έχει καιρό να τραβήσεις καμιά μαλακία?" λαλώ του.
"Εεε σόρρυ"
"Αλλού αυτά" λέω και
α. φκάλλω του τα μάθκια του με την άκρια του σπαθιού
β. ευνουχίζω τον
γ. διώ του 20ευρώ να πάει να ψουμνίσει καμιά κινεζούα πέρκει πνάσει

Άτε έχω σας και alternative endings! Διαλέχτε και πάρετε!