29/9/12

I`m a bitter bitch-The Playlist of "I Just Broke Up"

( Post inspired by Automolimeni! )

Το λοιπόν, όταν εχώρισα επέρασα που πολλές φάσεις-ήταν μια καταπληκτική κατάσταση η πιο ωραία περίοδος της ζωής μου-not. Οπότε για να αντισταθμίσω το γεγονός ότι εξυπνούσα και μόλις εθυμούμουν τι είχε γίνει επαρακαλούσα να με ξαναπάρει ο ύπνος έπρεπε να bump myself up! Εν είχε με καλοσύνες, με παναγία μου εχώρισα, με τίποτε, όποτε επήεννε να με πιάσει το κλαψομούνικο (η λέξη είναι ευγενική χορηγία της Βανίλιας) έβαλλα το I `m a bitter bitch playlist.
Και αγαπητοί μου συνμπλόγκερς που μπορεί να χρειάζεστε a bit of bumping as well, here it is:

"The ultimate collection!" Φιλέλευθερος

"Μοναδική συλλογή, για όλες τις ραγισμένες καρδούλες που κυκλοφορούν εκεί έξω" Ελίτα

"Το ένα καλύτερο από το άλλο" Σελίδες

Είχαμε διάφορα themes στην μουσική που ελειτούργησε θεραπευτικά μπορώ να πω:


All time classic
1. All time classic darling: I will survive
2. All time classic remastered: Hit the road Jack 

 Hardcore Statements
3. Personal Favorite: I don`t love you
4. Loud and clear: Gone forever
5. Don`t give a fuck anymore: I don`t care
6. Feeling a bit helpless? Listen to this: The Kill
7. Can`t believe I wasted my time on you: Over you
8. My breakup`s soundtrack :P: Far from anything
9. I`m sorry what? you wanna come back?: I learned from the best
10. Classic: You give love a bad name
11. Loving this: Forget you  
12. Such a bad word: Fuck you 
13. True story: Let it die  
14. Finally free: Attack  


Relieving Beatrix
15. You think I`m crazy? Stone cold sober
16. See you cry: Smile 
17. Listen to this, listen to this, listen to this: I love myself  
18. Stronger, stronger: Fighter
19. Thanks God: Since you ve been gone  
20. Me?: Not me, not I


 
 
 


25/9/12

Ευθύνεται η Γρούτα για την ανάρτηση τούτη

Βάλλω στην άκρη την σπάθα, κάθουμε στο σκαμνί μπροστά που τον καθρέφτη. Κλείνω τα μάτια μου, παρακαλώ, παρακαλώ μες τον νου μου. Η ευχή μου είναι μία και είναι ξεκάθαρη. Ανοίγω τα μάτια και περιμένω. Αρχίζω και την σχηματίζω με τα χείλη μου, ψυθιριστά, μία, μία η λέξη από το στόμα μου.
"Έλα, έλα, έλα, θέλω βοήθεια, έλα, έλα".
Και τότε άστραψε μέσα στο δωμάτιο, έκλεισα τα μάτια και έβαλα τα χέρια μου να προστατευτώ ενστικτωδώς. Και την είδα απέναντι μου, γλυκιά και ροδαλή, εμύριζε φρεσκοψημένα μπισκόττα. 
"Εφώναξες με Beatrix?"
"Νούννννννννααααααααααααα" είπα και εβούττησα πάνω της, προσπαθώντας να μεν τσαλακκώσω τα νεραϊδένια φτερά της. 
"Ε σιγά κόρη μου, σιγά" έκαμνε ότι εν ήθελε αγκαλιά.
"Ευτυχώς που ήρτες Νούνννννννααααααα μου"
"Μα τι έγινε και εφύρτηκες?" θωρεί με μισοχαμογελώντας.
"Εν έχω τίποτε να φορήσω, έπιασα βραβείο, θέλω να φορήσω κάτι ουάο, κάτι να blow their minds, πώς να εμφανιστώ έτσι στο red carpet"
"Ναι η αλήθκεια είσαι ολογιαίματη, εν ήβρες ακόμα απορρυπαντικό να φκάλλει το αίμα?"
"Όι, εν ξέρω, εν απελπισία, και εν μπορώ συνέχεια να τα παίρνω στο καθαριστήριο, εν πολλά λεφτά"
"Έχει και κρίση....ένηγουέη, μα ήντα βραβείο?"
"Ε, έδωκε μου το η Γρούτα? έ το"

"Η ποιά?"
"Η Γρούτα, έχει blog"
"Λάλε καλα?!"
"Γιες, μόνο σε μένα το έδωκε επειδή είμαι ουάο και ανπέζαπλ" (εν έχουμε τον πινόκιο σε τούτο το στόρυ σο εν μεγαλώνει η μύτη μου) "ε και πρέπει να το παραλάβω και να φκάλω λόγο"
"Έχεις τίποτε στο μυαλό σου?"
"Εννοείται, τούτο, το απόλυτο φόρεμα"
Με μια κίνηση του ραβδιού εβρέθηκα να το φορώ, μες σην άμαξα, καμπόσους υπηρέτες, εναν πρίγκηπα, κάτι άλογα. Άσε είπαμεν να αφήκουμεν το σπαθί και εφκάλαμε και το σhιοινί και το παλλούκι.
Εκάθουμουν και επερίμενα να φωνάξουν το όνομα μου, έκαμα την εκπληκτη όταν το άκουσα εφκήκα τjιπάνω.

"Η συγκίνηση μου είναι μεγάλη. Όταν ήμουν παιδί και είχα φανταστικό φίλο (1) πάντα μου έλεγε ότι θα πετυχω την καταξίωση στην ζωή μου. Γράφοντας στο μπλογκ ξεμπλοκκάρω την παράνοια μες τον νου μου (2). Έχει που τα χτες που επαναλαμβάνω τον λόγο τούτο ακόμα και στο παραμιλητό στον ύπνο μου (3). Και τωρά που ήρτεν η ώρα να τον πω εννοείται εξίασα επειδή έχω μνήμη χρυσόψαρου (4). Εννοείται πως τα χέρια μου εν πάντα γεμάτα τελειούες και σταυρούθκια για να θυμηθώ ότι κάτι πρέπει να κάμω (5). Θέλω να ευχαριστήσω την Γρούτα που μου έδωσε την ευκαιρεία να φορέσω τούτο το φουστάνι που το έχω καμό  που την πρώτη φορά που το είδα (6) Και τελικά θέλω να ευχαριστήσω τον σκύλο μου που εν ένα λέσhι τους σhιύλλους, μάγκας και αναίσθητος (7)."
Βουρητή έφυα, πριν μεταμορφωθώ από ανεράδα με το φουστάνι σε εκδικήτρια ολογιαίματη με το σπαθί. 

Και παραδίδω την σκυτάλη/βραβείο:
Ινα, Αενιμα, Βανίλια, ΤΤ, Μαρσέλλα, Μαθητούδι, Mr. White, Μαριλού, Αφρικανος, Κολόνα

όποιοι θέλουν αποδεχουντε το!

Υποχρεώσεις του βραβείου:

Α. Να αναφέρω τον μπλογκερ που μου το χάρισε
Β. Να αναφέρω 7 τυχαία πράγματα για τον εαυτό μου
Γ. Να χαρίσω το βραβείο σε 10 μπλογκερς

19/9/12

Time Out #5 Πάνελ οργανοληπτικού έλεγχου ΓΑΜΩΤΟ ΡΕ!

Έχει ένα εστιατόριο μες την Ονασαγόρου, σκέφτουμε το και γεμώνει το στόμα μου σάλια, εν και κόφτει με να σας το πω, το "Σούξου Μούξου". Έχει ένα καρυδομελινταζοκεφτέsomething που εν όλα τα λεφτά, μπορώ να πάω απλά για να φάω τον κεφτέ αυτό. (Ok Beatrix build our expectations high so we ll be disappointed at the end). 
Anyway εγώ είμαι πολλά του φαγιού και της όλης ιεροτελεστίας, πάω να φάω έξω, δοκιμάζω νέα πράματα, συζητώ με τους άλλους, πίνω, γελώ, πρήζουμε που το φαί και πάω για ύπνο. 
So εκανόνισα με παλιούς φίλους να πάμε να φάμε μετά τις συζύγους (τους). Πάμε, εκάτσαμε έξω. 
"Μα γιατί εν έχει φως?"
"Μα εν καλαμαράες τούτοι ούλλοι δαμέ? Εφάαν τους τόπους ρε κουμπάρε"
"Μα τι εν τούτα στο μενού, μα τι σημαίνει τούτο?"
"Μα εγώ εν τρώω χοίρο, κουνέλι, κοτόπουλο, βοδινό, αρνί, ρίφι, ούτε και καγκουρό"
"Εν μπορώ να φάω τηγανητά"
"Κάμνω δίαιτα" (μάνα μου τα κόκκαλα μόνο με σβανά φέφκουν)
"Πονώ λλίο και το στομάχι μου"
"Τι σημαίνει το όνομα?"
"Όι, όι μόνο νερό θέλω"
"Μα έπρεπε να κάτσουμε μέσα, είμαστε μες το πεζόδρομο όποιος ρέσσει θωρεί μας"
Και αρχίσαν οι ιδιοτροπίες, εγώ εν μπορώ τα πολλά πολλά, άτε να έχεις 1-2 παρατηρήσεις οκ, ποτέ δεν είναι όλα τέλεια, αλλά ασπούμε πονείς το στομάχι σου αγαπητή γκόμενα/αρραβωνιαστικιά/σύζυγε του φίλου μου μείνε σπίτι, δεν θα σου τον φάμε. Όσο και ανέχουμε σε όταν είσαι οκ ασπούμε, άμα είσαι και άρρωστη δεν είμαι υπέυθυνη για τις πράξεις μου. Εγυάλλισεν το μμάτι μου, so επαραγγείλαμε μεζέδες, και ο καθένας να φάει ότι θέλει. 
Αρχίσαν να έρχονται τα πιάτα. Ένα, ένα καταφθάναν στο τραπέζι-εγώ εντομεταξύ να προσπαθώ να ενημερώσω ότι ο καρυδομελινταζοκεφτέsomething εν πολλά περίεργη γεύση/μπορεί να την πειράξει στο στομάχι/μπορεί να έχει αλλεργεία στα καρύδια whatever πέρκει εν φάσιν να μείνουν ΟΥΛΛΟΙ για μένα, θέλω τους ΟΥΛΛΟΥΣ ΟΥΛΛΟΥΣ ΟΥΛΛΟΥΣ ΜΠΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑ.
Και μάνα μου, μάνα μου και αρκέψαμεν την λεπτομερή ανάλυση στα πιάτα.
"Μα σάννα και κοκκαλιει νάκκον ο μαϊτανός?"
"Έφυε του λλίο η κάνελα" πλαταγιάζοντας την γλώσσα.
"Επρεπε να εν πολλά τραγανό το φύλλο κρούστας, έτσι εν μου αρέσκει"
"Καλή ιδέα τούτος ο θόλος με τα κολοκυθάκια, ναι, βάλλω του 8 που τα 10" αρκέψαμε τες βαθμολογίες.
Ότι συζήτηση αρκέφκαμε εκόφκετουν που την κριτική επιτροπή. Τα νευρικά κύτταρα στον εγκέφαλο μου που διαχειρίζονται τις φιλίες μου εβουρούσαν να συγκρατήσουν τα άλλα, κείνα που με εκτονώνουν που τα νεύρα. Ένιωθα τα πάνω που τα φρύδια μου να παίζουν μπουνιές. 
"Γιααααααξ, φύε το που δαμέ βρωμεί αρνίλα" 
"Πε μου εννα το φάεις, έχει μύλλες, έχει μύλλες, έτες έτες τjιαμέ, γιααααααααααξ έφαες το"
"Να βάλω λλίο κρασούι, μα εννά πονήσω την κεφαλή μου, πονώ και το στομάχι μου"
Σε μια φάση φέφκει μια αξινόστραφη ενός νευρικού κυττάρου πας το μμάτι μου, και εδάκρυσα. Κάμνω να το σκουπίσω εκοκκίνησε η πετσέτα-"Γαμώτο" σκέφτουμε "επροκαλέσουν μου εγκεφαλική αιμορραγία, πρέπει να πιω κανένα πποστάν".
Πάω τουαλέττα να σκουπίσω τα γιαίματα, να βάλω λίγο κονσίλερ, να διορθώσω το μακιγιάζ και όσπου να κατεβώ ήρτεν η πανακότα.
Τρώμε και την πανακότα και αφού εγλύψαμε τα πιάτα γυρίζει και λαλεί.
"Μα σάννα και ήταν πολλά γλυκιά, αν είναι δυνατόν να μεν ξέρουν να κάμουν μιαν πανακότα."
Ε, άνθρωπος είμαι και γω, επήραν και άψαν τα νευρικά μου κύτταρα της εκτόνωσης, δεν εκρατιούνταν με τίποτε. 
Σηκώνουμε πάνω, τραβώ το σπάθι και μπήω της το στο στομάχι, πάτω πας το τραπέζι και κοντέφκω της μες τα μούτρα.
"Ασπούμεν, εσύ δεν ξέρεις να βράσεις μακαρούνια και έχεις και άποψη?"
Ετράβησα το σπαθί μου έξω, εσκούπισα το πας την πετσέττα, επλέρωσα τον λογιαριασμό και έφυα. 

ΥΓ. εννοείται ότι εδοκιμάσαν όλοι από τον καρυδομελινταζοκεφτέsomething, τσκ, τσκ, τσκ!
 

15/9/12

Facebooking #1

"Η Πάφος εν η πολιτιστική πρωτεύουσα, ε η Λευκωσία εν η μόνη διχοτομημένη πρωτεύουσα ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, top that!"

14/9/12

Που ήντα πάστα εγίνηκα #1 The A-Female

Ήταν άρρωστη, άμαν αρρωστά κρεβατώνεται δύο βδομάδες. Έχει βρογχικά, όποτε αρρωστά εν αναπνέει. Δώστου φάρμακα, αναπνοές, αντιβιώσεις, εν θέλω να αρρωστά. Εγέρασε, εν το ξέρει, εν το καταλάβει, εν το παραδέχεται αλλά εμεγάλωσε, και όποτε αρρωστά εν χειρότερα. Πρέπει να περιοριστεί σπίτι, βαρκέται, πρέπει να κάμει υπομονή να της περάσει, βαρκέται, εν σιουρκάζεται, θέλει να πάει τους γυρούς της, να πιει τους καφέδες της, να μαειρέψει πέντε έξι φαγιά και καμιά τσιππόπιττα, να διατάξει τον κόσμο να κινείται όπως θέλει.
Επήα να την δω, αν θέλει τίποτε να της κάμω. Μπαίνω και περνώ τες 12498303840923844 γλάστρες με γαρδένιες, τα γιασεμιά, όλα τα λουλουδικά. Το σπίτι ολόασπρο, βάψε βάψε να εν καθαρά, τα παναθύρκα μπλε σκούρα εθκινόφρονα, ένα σπιτούι μες τες πολυκατοικίες. Όταν κάμνει ψωμιά μυρίζει η γειτονιά και έρκουνται οι αλλοδαποί και οι νέοι καταστηματάρχες να φάσιν και να πιουν καφέ. Μπαίνω μέσα και θωρώ το ρολόι το πανάρχαιο-λέγετε και vintage-και τον παππού μου πάνω που το γκάζι,  έβαλε κοτόπουλο να βράσει να κάμουμεν την σούπα. Δίπλα στην πόρτα έβαλα το σπαθί μου στην σπαθο-θήκη με όλα τα δικά της, σπαθιά, μασhιαιρούθκια, ππάλες, τσhιακκούθκια.
Πάω μέσα στο δωμάτιο, εν στο κρεβάτι, καταπλακωμένη που τες κουβέρτες, μισό μέτρο γεναικούα. Με τα μαλλία της να εν μια ελαφριά μπλε-μωβ κατάσταση, έκαμε λάθος στο χρωμοσαμπουάν. Καμπόσα χαρτομάντηλα δίπλα της και το φάρμακο για το άσθμα. Τα στέφανα μέσα σε μια ξύλινη καρδιά πάνω που το κεφαλάρι του κρεβατιού.
"Άγια, Άγια!" φωνάζω της.
"Ήρτες μάνα μου"
"Μα τι έπαθες, έδερε σε ο παππούς μου και εκρεβατώθηκες?" πειράζω την
Γυρίζει και ανοίει τα μάθκια της και θωρεί με σοβαρά
"Εν επλάστηκε ο άντρας που εννα με δέρει εμένα"

10/9/12

Προτάσεις αντιμετώπισης της κοινωνικής εξάρτησης στο match making/αδιακρισίας

Τα πιο κάτω παραδείγματα έχουν χρησιμοποιηθεί με επιτυχία

Υπόμνημα:
ΑΑ: Άκυρος άνθρωπος
ΕΑ: Εργένης άνθρωπος (mostly applied to women)
ΓΕΑ: Γονιός εργένη ανθρώπου

ΑΑ: Μα έτσι κοπέλλα/κοπέλλι ήνταλως και είσαι μόνη/ος σου?
ΕΑ: Τι να σου πω, νομίζω βρωμούν οι μασχάλες μου.

ΑΑ: Ξέρω ένα παιδί να σου γνωρίσω, πολλά καλό.
ΕΑ: Καλοί πολλοί, πόσην την έχει?

ΑΑ: Μα πε μας τίποτε για σένα, ο Τριφύλλιος εν κλητήρας στην Κοινότητα Αρεδιού
ΕΑ: Πονω την κοιλιά μου έχει ούλλη μέρα κάμνω διάρροια.

ΑΑ: Μα πε μας τίποτε για σένα, ο Τριφύλλιος εν κλητήρας στην Κοινότητα Αρεδιού
ΕΑ: Μια φορά που επήα να γοράσω σερβιέττες, εγώ πιάνω κείνες με τα φτερά, εν ξέρω εσείς τι χρησιμοποιήτε, όποιοι χρησιμοποιήτε that is, αλλά εγώ βάλλω κείνες με τα φτερά επειδή εν μηνίσκουν οι άλλες, και αν φύει που την θέση της γίνεσαι ολογιαίματη, άσε που ξιμαρίζεις καρέκλες, αυτοκίνητα, άσε ρεζιλίκια, γι` αυτό βάλλω κείνες με τα φτερά. Ένηγουέη, μια φορά που επήα να αγοράσω σερβιέτες, εν είχε με τα φτερά στο σάιζ που ήθελα, ούτε τες πολλά μεγάλες, ούτε τες μικρές, το νόρμαλ σάιζ, και τι να σου πω, εγύρισεν μου άσχημα πελλέ μου.

ΑΑ: Μα πε μας τίποτε για σένα, ο Τριφύλλιος εν κλητήρας στην Κοινότητα Αρεδιού
ΕΑ:Νομίζω μόλις είδα περίοδο (σηκώνεσε και γυρίζεις τον κώλο σου) φαίνεται τίποτε?

ΑΑ: Μα πε μας τίποτε για σένα, ο Τριφύλλιος εν κλητήρας στην Κοινότητα Αρεδιού
ΕΑ: Εκαθυστέρησα στο ραντεβού μου για ΠΑΠ τεστ.

ΑΑ: Μα τι έχεις σήμερα και εν μιλάς (σε γκόμενο που την ππέφτει ευθαρσώς και ηλιθίως)
ΕΑ: Καρκίνο

ΑΑ: Εσύ ελεύθερη?
ΕΑ: Ναι
ΑΑ: Εν πειράζει μάνα μου
ΕΑ: Εν πειράζει ναι, εννά το αντέξω, δαμέ άντεξα ότι έχω μη-ιάσιμη αρρώστια.

ΑΑ: Εσύ ελεύθερη?
ΕΑ: Ναι, αποφυλακίστηκα πριν κανένα χρόνο

ΑΑ: Εσύ ελεύθερη?
ΕΑ: Ναι
ΑΑ: Ε υπομονή, κάποιος εννά βρεθεί
ΕΑ: Κάποιος εννά στραβωθεί πάνω μου η αλήθκεια

ΑΑ: Εσύ ελεύθερη?
ΕΑ: Ναι
ΑΑ: Ε υπομονή, κάποιος εννά βρεθεί
ΕΑ: Λάλε καλά?!

ΑΑ: Εσύ ελεύθερη?
ΕΑ: Ναι
ΑΑ: Ε υπομονή, κάποιος εννά βρεθεί
ΕΑ: Όι λαομό

ΓΕΑ: Άλλοι παντρέφκουν, άλλοι κρατούν εγγόνια, εμείς...
ΕΑ: Θέλεις εγγόνι?
ΓΕΑ: Ε ναι
ΕΑ: Δώσμου 9 μήνες, πόυσhια πάω.

ΑΑ: Η Beatrix εν καλή κορού, όμορφη, έξυπνη, περιουσία, προίκα, νοικοκυρά, κοινωνική.
ΕΑ: Η γλώσσα μου εν μεγάλη, φτύννω άμα μιλώ, ου σόρρυ (σκουπίζοντας το φτύμμα)

ΑΑ: Η Beatrix εν καλή κορού, όμορφη, έξυπνη, περιουσία, προίκα, νοικοκυρά, κοινωνική.
ΕΑ: (Ρέξιμο)

ΑΑ: Η Beatrix εν καλή κορού, όμορφη, έξυπνη, περιουσία, προίκα, νοικοκυρά, κοινωνική.
ΕΑ: Μα ποιά ενμπουντούτη η Beatrix ολάν? Ούλλη την ώρα φωνάζουν μου το όνομα της





5/9/12

Μίτωση

Στέκουμε μπροστά από τον καθρέφτη, ισιώνω το φουστάνι μου, συγυρίζω τις πιέτες μου. Τραβώ μια τούφα μαλλιά κόκκινα και την μπήγω μέσα στην πλέξη, την στερεώνω. Κοιτώ τα μάτια μου μέσα, μέσα βαθιά, τραβάω με τις παλάμες μου προς τα έξω το δέρμα γύρω τους. Κοιτώ το πρόσωπο μου έντονα, μέχρι που διπλασιάζεται, και μετά το σώμα, τα χέρια και τα πόδια. Και γίνομαι δύο.
Η μια ξεκινά και χορεύει, στο δωμάτιο πηγαινοέρχετε και χαμογελά, η άλλη κάθεται και την κοιτάζει. Χτυπά το τηλέφωνο τρέχουν να απαντήσουν και οι δύο, τραβούν τα χέρια η μια της άλλης να προλάβουν. Ακούνε και οι δύο, η μια χαίρεται και η άλλη τρέμει, η μια τρέχει να πάει, η άλλη κάθεται στο σπίτι, κοιτάει έξω από το παράθυρο.

Τρέχει, με το φόρεμα της να ανεμίζει, βγαίνει έξω στον αέρα, τα μαλλιά της μπλέκονται, χάνει τα παπούτσια της, χάνεται σε δάση, λαβύρινθους, δρόμους της πόλης, βλέπει κάστρα, βλέπει πύργους και συντρίμια, πηδά από γκρεμούς, τα πόδια της γδέρνονται, κάθεται να ξαποστάσει σε ένα βράχο, την τραβούν μαύρα χέρια, την αρπάζουν από το λαιμό, τα μάτια της πανικόβλητα γεμίζουν αίμα.
Στέκεται, ακίνητη και κοιτάει έξω, τον άνεμο που φυσά, τα δέντρα που λυγίζουν στην δύναμή του, τα λουλούδια που ανθίζουν, τον ήλιο που καίει, τις βροχές, τους ανθρώπους, το δάκτυλο της χαϊδεύει το ύφασμα του φουστανιού, σκέφτετε πώς θα ένιωθε ένα άλλο δέρμα στο δικό της, την αφή. Νιωθει την ζωή στο στήθος της να γερνά, προσπαθεί να κινήσει τα πόδια της, αλλά έχουν γίνει ένα με το πάτωμα, το χέρι της ενωμένο στο περβάζι, πανικοβάλλεται, η καρδιά της χτυπά πιο δυνατά, πονάει αφάνταστα στο στήθος και ακούει ένα βουητό, με το ελέυθερο της χέρι, αγγίζει το αυτί της και νιώθει το αίμα ζεστό. 

Νιώθουν το γουργούρισμα που βγαίνει από τους πνεύμονες και οι δύο γίνονται ένα, ξαπλωμένη σε εμβρυική στάση, στο κενό, κλείνω μάτια και αυτιά.

3/9/12

Time Out #4 Τοπική Αγοραφοβία

Ουδείς μπορεί να διαλέξει την οικογένεια του, και ουδείς μπορεί να επιλέξει να μην σχετίζεται με την οικογένεια του επειδή δεν πολυταιριάζουν τα lifestyles, αφού περνούμεν καλά! Έπιασε με περιχαρής η ξαδέρφη να πάμε όλες οι ξαδέρφες να γλεντήσουμε..............στην Blinkers-μεν πεις τίποτε α!
Εσάστηκα, εστρολιάστηκα, άνοιξα τες κάσhιες με τα παπούτσια και βρήκα κάτι κίτρινα σάνταλα-θεϊκά-που έφερα που το Λάντον, ενθουσιασμός η  Beatix-μιλώ στο τρίτο πρόσωπο σαν τον ΠτΔ-πάει μου το κίτρινο. Έφτασα μόνη μου στο κέντρο διασκεδάσεως, έχω ένα θέμα με τον έλεγχο της εξόδου μου, θέλω να νιώθω ότι φεύκω όποτε θέλω, οπότε πάω μόνη μου, φεύκω μόνη μου.
Ανοίγουν μου την πόρτα κάτι παιδιά με τα μπράτσα, κοντοκουρεμένα με την σφιχτή την φανελούδα του στιλ-δε τους μύες μου κόρη. Μόλις άνοιξεν η πόρτα έδωκε έξω ένα ττόζιν τσιγαρίλας. Και εγώ καπνίζω αλλά το θεωρώ ένδειξη μεγαλειώδους γαουροσύνης να ππουφφουρίζεις μες ένα κλειστό χώρο. Εντομεταξύ να παίζει κατά την είσοδο μου ένα άσμα που μου έκανε τρομερή εντύπωση, ειδικά το ινδιάνικο όργανο στο 0:43 που ακούετε στο background it was the something else I tell you.


Βρήκα την παρέα μου, όλες έτοιμες για τρελό γλέντι, εφορούσαν typical φουστανούθκια, στενά, κοντά, μονόχρωμα, μαλλούρες να ανεμίζουν και τάκκουνους της Lady Gaga, ήντα να κάμουμεν, εγώ αγαπώ τες και αποδέχουμε τες όπως ένει. Εβάλαν μου ποτό, εκάμαμε cheers και αρκέψαμε χορό. Κάτι κόμματοι εσούζουνταν πας τα τραπέζια, εθώρες τα βρατjιά τους. Είχε μια, εμπερδεύτηκε η φτωχή και ενόμιζε ότι εχόρευκε στο καμπαρέ. Να της ππέφτει και καλά το παντελόνι, που είτε ούλλα τα ρούχα της ήταν άπλυτα και έπιασε το παντελόνι της εν αδερφής της της πασhιαντρούλλας, είτε έκαμε πρόσφατα εγχείρηση δακτυλίδι και επειδή ήταν ακριβή εν έχει λεφτά να πιάσει καινούρια ρούχα, αλλιώς εν εξηγείτε το γιατί εφόρεν 15 σάιζες πιο μεγάλο παντελόνι, εχτός κι αν έπρεπε να ππέφτει για να φαίνεται το πρόστυχο, το μαύρο το εσώρουχό της. Είχε μια παρέα κορούδες περίπου 18 χρονών πρέπει να κατεβήκαν που τίποτε χωρκά πας τα βουνά-sorry για τους βουνίσιους-o χριστός και η παναγία και οι δωδεκα αποστόλοι, που στανάθεμα τα ήβρασιν, μαύρα, παγιεττέ, εφαίνουνταν οι τjιοιλιές τους, οι ζαμπάρτες τους, οι κουτάλες τους, άσε. Είχε και κάτι "μωρά" που εκάθουνταν πας το stage-όποιος επήε blinkers ξέρει, εθωρούσαν με και εκάμνανμουν Άη Κκόντακτ-εν ξέρω πότε γιορτάζει. Αληταρια και άγιος ο θεός. Εν και είμαι και καμιά high class Λευκωσιατισσα, τρώω και το κεφαλάκι μου και την τσαμαρέλλα και ξέρω νάμπονη κουέλλα και ήνταλως να κάμνω χαλλούμια και ψωμιά αλλά έτσι χωρκατο-shock εν εξανάπαθα.
Μετά εχορέψαμεν καμπόσο, οι χώρκατοι επισκαλιούσαν μας και εγλύφαν τα σhιείλη τους, εγώ εξερνούσα εσωτερικά. Ύστερα εμπήκαν ποτjιείνα τα τραγούδια που με πόνο τραγουδάς αντινάσσοντας το χέρι σου στον ουρανό σχεδόν ιεροσυλικά ρωτώντας τον θεο, τον χριστό, τους δώδεκα αποστόλους και τον Άη Κκόντακτ τι έχεις φταίξει στην ζωή και εκεράτωσε σε η Μαρικκού που τα Λεύκαρα που ήταν πουτάνα στην ψυχή.
Και μετά άρκεψε και επιδρούσε η βότκα. Εμπήκαν τα ζεϊπέκκικα, οι χωριατοπαίδες ακρέψαν και εστριφογυρίζαν αλήτικα με το τσιαρούιν στην άκρια του χειλιού, αλάνικα που λέμε. Και ο ένας ο μαλάκας αντινάσσει μιαν του ποτηρκού μου και ππέφτει το ποτήρι με την βότκα-κρανμπερι χαμέ και σπάζει ΠΑΣ ΤΟ ΣΑΝΤΑΛΟ ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ. Εδεθήκαν τα μηνίγγια μου french braid, ετρέμαν τα χέρια μου να ανοιξω το τσαντάκι να φκάλω το αναδιπλωμένο μου σπαθί.  Έγινε χτιτjιόν, είδα τον μες τα μάθκια επετάχτηκε η φλέβα πας το μέτωπο μου και επήα τουαλέτες να σώσω το παπούτσι. Έρκουμε πίσω, ήρτε ολόγελος να μου πει αν εκαθάρισε, και ΕΝ ΚΑΝΕΊ ΠΟΥ ΜΕ ΕΞΙΜΑΡΙΣΕ ΕΚΟΛΛΑΝ ΜΟΥ ΚΙΟΛΑΣ, μιλούμε ο άνθρωπος εν έχει συναίσθηση του κινδύνου. Μετά ήρταν και οι άλλοι οι χωρκατοφίλοι του, ετραβούσαν μας να χορέψουμε, εγώ με πετρωμένο χαμόγελο ελάλουν όι. Τράβα, τράβα, τράβα έπαθα τοπική αγοραφοβία, εγυρίζαν ούλλα μπροστά μου, επιάστηκε η ανάσα μου, ακούω την ξαδέρφη μου να λαλεί:
"Καλά κολλάς μου με το πουκάμισο σου ανοιχτό? Εχει chance να σου κάτσω?" (σόι πάει το βασίλειο)
Τα χρώματα εχαθήκαν, εβουίζαν τα αυτιά μου, προσπάθησα να τραβήσω το σπαθί μου αλλά ετράβαν με ο χώρκατος να χορέψουμε.
Και είπα μέσα μου "ΌΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΧΙ, θα ζήσω! δεν θα αφήσω τα κόκκαλα μου στην blinkers."
Εγώ και τα σάνταλα μου είμαστε και οι δύο σώοι και αβλαβείς-μόνο τσικνώνουμεν τσιάρα.