24/8/12

Επίσημη παρέμβαση για την προώθηση του Stereotyping



Είμαι σε άδεια! Που σημαίνει κοιμούμε, πάω θάλασσες τες καθημερινές, μένω Λευκωσία τα Σαββατοκυρίακα και βολτάρω, τρώω παγωτά, πίνω χυμούς, καφέδες και βολτάρω!
Είναι Αυγουστος και όσοι δεν εκαταφέραν να πιάσουν μια θέση στα ΑΕΙ, ΤΕΙ και UCY και δεν την κάνουν σε Πανεπιστήμια στην Αγγλια πρέπει να δουν τι θα κάμουν. Και σε αυτούς απευθύνονται οι διαφημιστικές καμπάνιες των Κολλεγίων/Ιδιωτικών Πανεπιστημίων.

"Αγαπητοί κύριοι Διαφημιστές των Ιδιωτικών Πανεπιστημίων και Κολλεγίων Κύπρου

Έχω με ενδιαφέρον εντρυφήσει στις καμπάνιες που στήσατε για λογαριασμό των πελατών σας. Πέρασα χρόνο να ερευνώ τις ιστοσελίδες των εν λόγω πελατών και είδα διαφημίσεις παντού, στον έντυπο τύπο, τηλεοράσεις, και σε αφίσες στους δρόμους. Πετυχημένος είναι και ο κύβος στο Mall of Cyprus-τα συγχαρητήρια μου σε εκείνον που το σκέφτηκε.

Θα ήθελα να τονίσω ότι είναι πολύ ορθός ο τρόπος που χειριστήκατε τα προφίλ των μοντέλων που χρησιμοποιήθηκαν στις καμπάνιες. Typical ξανθή κορού σγουρομάλλισα μόνο αισθητικός θα μπορούσε να σπουδάσει. Ενώ στρογγυλοπρόσωπη κορούδα σοβαρή με το μαλλί της το σκούρο το ίσιο εννοείται πάει για δικηγόρος. Σγουρό μαλλί και βλεμματάκι σπινθηροβόλο της αγελάδας, με αγαθούλη πρόσωπο για IT, επίσης αγόρι του στιλ ήμουν λλιο ωραίος στο σχολείο και τωρά πρέπει κάτι να κάμω οπότε πάμε για διοίκηση επιχειρήσεων. Και φυσικά γραμματειακές σπουδές ισοδυναμούν με κορού μέτριας εξωτερικής εμφάνισης που φορεί σκουρόχρωμα ρούχα.
Εννοείται ότι με αυτόν τον τρόπο διατηρείται η ισορροπία στον κόσμο και στην κοινωνία. Συγχαρητήρια.

Προτείνω, εχτός από τα προαπαιτούμενα για κάθε σπουδή σε θέμα μόρφωσης, να τεθούν και κριτήρια εξωτερικής εμφάνισης, τύπου σώματος και κορμοστασιάς ώστε μην τυχόν καμιά ξανθή σκεφτεί ότι μπορεί να εν έξυπνη και καταλήξει με κανένα νόμπελ και τρέχα γύρευε

Με Τιμη
Beatrix Kiddo"

21/8/12

Time Out #3 Ο Ηρώδης στο ΙΚΕΑ


Είχαμε (ιμμίσh) την ιδέα να πάμε στο ΙΚΕΑ να φάμε μεσημεριανό, ετράβησε η όρεξη μας κείνα τα στιλ μπιφτέκια (χωρίς κρέας) από λαχανικά που σερβίρουν με τον σολωμό. Η ώρα μία ΝΤΑΝ είμασταν στο εστιατόριο.
Είχε μια σειρά από περίπου 1345879242813203 άτομα που επεριμέναν να πιάσουν το πιάτο τους και να πληρώσουν, βαβούρα, τα τραπέζια ήταν όλα χτιτjιον, και φυσικά άμαν φτάσεις και μπεις μες το ΙΚΕΑ εν έχει easy way out-πρέπει να δώκεις τον γυρό όλο.
"Οκ" είπα "πάμε στο Mall"
"Άτεεεεε ελιμπίστηκα τα" είπε η παρέα.
Έκατσα σε ένα τραπέζι να φυλάω τες καρέκλες από τα αρπαχτικά γύρω μου και επήαν οι άλλοι να φερουν το φαγητό. Οικογένειες εμπαίνναν, εφκαίνναν. Παιδιά όλων των ηλικιών, με όλα τα ντεσιμπέλ εύκαιρα. Μανάδες στα όρια, πατεράδες με αγριεμένα μάτια, ππέφτει πολλύ ξύλο στο ΙΚΕΑ.
Δίπλα μου εκάτσαν μια οικογένεια με τρεις γιούδες. Πέρκει να είχασιν 1 χρόνο διαφορά ο καθένας, μικρές τάξεις του δημοτικού. Η μάμμα έβαλε τους να κάτσουν, ο ένας ήταν χωρίς φανέλα, ο άλλος ήταν άτακτος, η μάμμα τους συνέχεια ελάλεν του "κάτσε", "φάε", "μεν τα πετάσσεις χαμέ", "θέλεις τα κεφτεδάκια σου?", "το κέτσαπ, σhιωνόννεις το κέτσαπ γιε μου". Απέναντι εκάθετουν μια άλλη οικογένεια, δύο παιδάκια. Ο ένας, δύο χρονών με το ζόρι, επέτασσε τα παιχνίδια του, έπιννε νερό και έφτυννε τους το, ο παπάς με το κουστούμι εγέλαν, η μάμμα ήταν στα όρια της, υποθέτω έχει τους ούλλη μέρα. Δύο ζευγάρια συνταξιούχοι εμάχουνταν να εύρουν τραπέζι, ερωτήσαν τον κόσμο όόοόλο αν θέλουν τες καρέκλες τους, εθυμώνουνταν που όλοι τες εθέλαν. Είδαν με που εκάθουμουν μόνη μου.
"Θέλεις τες καρέκλες?" είπε μου η μια φουτουνιασμένη
"Ναι, θέλω τες"
"Όλες?"
"Ναι όλες"
"Εν κρατημένες δηλαδή"
"Θεωρείται ότι σας λέω ψέματα?"
"Όι, όι" είπε μου νευριασμένα.
Εσηκώστηκα σε μια φάση να δω που στο καλό ήταν η παρέα, επέρασε πάνω που μισή ώρα που εκάθουμουν και εθώρουν γυρώ μου, τα αυτιά μου εβουίζαν, και εν έχω πολλή αντοχή με τα ανήλικα εάν δεν έχουμε συγγένεια. Όσπου να γυρίσω θωρώ μια γεναίκα να τραβά τες καρέκλες μου.
"Συγνώμη θέλω τες καρέκλες"
"Όλες?"
"Ναι, όλες"
"Ενόμισα έφυες"
"Ήταν να αφήσω τες τσάντες και να φύω?" λέω με τσιριχτή φωνή.
Ένας μιτσής επήεννε και έρκετουν με ένα χυμό κόκκινο. Ο μιτσής απέναντι έσυρε το νερό του και άνοιξε το μπιμπερό χαμέ έκαμεν μια λάντα, επερνούσαν που πάνω οι άλλοι, εγίνε ο τόπος χτιτjιον, ήρτεν η καθαρίστρια μες τα νεύρα. Ο άλλος ο μιτσής έβαλλε κέτσαπ πάνω στον τίτσιρο αδερφό του, η μάμμα εν εθώρεν. Εσηκώστηκεν η μάμμα μόλις τους είδε, ο παπάς εφώναζε, "τι έκαμες τjιαμέ?", η μάμμα άρπαξε τον που το χέρι, αντίναξεν του ένα πάτσο, έπιασεν τον άλλο να πάει να τον πλύννει, ο μιτσής με τον χυμό εβούραν, όπως επέρναν, εκούντησε τον η μάμμα του τίτσιρου, επάτησε μες τα σφουγγαρισμένα, έππεσε χαμέ, εσπούρτισε ο χυμός μες τα χέρια του, και επίτισε πάνω στο φουστάνι μου το άσπρο, άρκεψε έκλαιε. Επετάχτηκε η φλέβα μου, τραβώ το σπαθί μου και σηκώνουμε ίσhια πάνω.
"BEATRIX" εφώναξε μου η παρέα έγκαιρα, που ήρτε με τους δίσκους.
Εγύρισα και είδα τους, και εκάλμαρα.
Γονατίζω αργά στον μιτσή, στηριζόμενη στο σπαθί μου, που με εθώρεν έντρομος.
"Ξέρεις τον Ηρώδη?" λαλώ του και άρκεψε να κλαίει.
Αρπάξαν τον και εφύαν.

16/8/12

Κι αν είμαι εγωκεντρική?

"Το χειρουργείο θα πάρει κάτι ώρες" είπε μου ο γιατρός σπρώχνοντας τα γυαλιά του πάνω.
Εγώ νευρική εκάθουμουν στην καρέκλα, έτριβα τα δάκτυλα μου το ένα μέσα στο άλλο, το πόδι μου ανεβοκατέβαινε νευρικά.
"Δεν έχω άλλη επιλογή" είπα με ένα μικρό ερωτηματικό στο τέλος, ανεπαίσθητα.
"Ο διαχωρισμός είναι απαραίτητος, άρχισαν και προσβάλλονται τα ζωτικά σου όργανα, είναι κοντά στους πνεύμονες, θα σταματήσεις να αναπνέεις σε λίγο"
"Ορθά, ναι, τα ξαναείπαμε" έσκυψα το κεφάλι, έγυρα πίσω στην καρέκλα και άκουσα τις λεπτομέρειες, την αποθεραπεία.
Ήρθε η μέρα και ήταν λες και έβλεπα την ζωή κάποιας άλλης, απόσταση από τον εαυτό μου, μπήκα στο χειρουργείο. Ξύπνησα την επόμενη μέρα και όλα ήταν μαύρα, ένιωθα μισή, έχασα τα πόδια, τα χέρια, ανάπνεα με δυσκολία. Ξεκίνησα την αποθεραπεία μολις εμπορούσα να κινηθώ. Ώρες ολόκληρες, μέρες, μήνες, έμαθα να αναπνέω χωρίς να πνίγομαι. Ο διαχωρισμός ήταν επιτυχής, τα όργανα άρχισαν να θρέφουν και να λειτουργούν κανονικά, το μυαλό άρχισε να αναπτύσεται μετά τον καυστηριασμό των νευρώνων του παρασιτικού εξογκώματος. Οι μυες γραμμώθηκαν και μπορούσαν να πάω για χορό.

 Άρχισα να βλέπω γύρω μου, με την νέα μου όραση, ανθρώπους ζευγαρωμένους. Άνθρωπους που απομυζούσαν ο ένας τον άλλο, άνθρωποι που από τον ισχυρό δεσμό έχαναν κομμάτια από τα σώματα τους, άνθρωποι ενωμένοι, κοινά πόδια και χέρια, ενωμένα κεφάλια. Ζευγάρια που ο ένας δυνατός ρουφούσε το αίμα του άλλου, σέρνοντας τον εδώ και εκεί. Ένα στόμα, μια φωνή, ένας χαρακτήρας. Το παρελθόν μου. Και ύστερα είδα και τους μόνους τους, ακρωτηριασμένα σώματα, άλλοι με ναρθηκες, άλλοι με πατερίτσες, κάποιοι στους αναπνευστήρες, να περνάς, και να αρπάζονται από πάνω σου, λες και θέλουν να σωθούν, να σωθούν από τι? Από την ζωή τους. Να τρέχουν να ενωθούν στραβά, με τις πληγές τους να τρέχουν πύον, να τις πιέζουν να σμίξουν, και να μένουν ουλές και αποστήματα από παράτερα ενωμένα σώματα.

Έχω αλλεργεία στα νοσοκομεία, και στους μισούς ανθρώπους. Είμαι ολόκληρη.

ΥΓ. το μισό ποστ προέκυψε μετά από μια εξαντλητική συζήτηση

12/8/12

The dating process #8 (Dont) kiiiiiis me beneath the milky twilight

Intro: 16 χρονών απομόνωσε με ο πρώην άντρας της ζωής μου,  ήμασταν 2 μιτσhιοί που εκρατούσαν σhιερκές και εκάτσαμε σε κάτι σκαλιά. Εθώρεν με μες τα μμάθκια και γυρίζει και λαλεί μου "κάτι έσhιεις δαμέ" (δαμέ=κάτω που το στόμα) και έτσι εσυνέβηκε το πρώτο μας φιλί.

Few months ago:

Με την φίλη μου την Πέγκυ εσεριανίζαμε σε διάφορα μπαράκια στην Πρωτεύουσα και μιαν καλήν ημέρα που τάχα μου και καλά εν έχει άλλους τόπους είπαμε να πάμε και στην Εδω Λεμεσός! Εδω Λεμεσός! Εγώ έχω καλή σχέση με τη Λεμεσό, αρέσκει μου πολλά έστω αν και μόλις γνωρίσεις Λεμεσhιανό/η το πρώτο πράμα εν να σου πουν ότι εν έχει θαλασσα στη Λευκωσία (ΛΑΛΕ ΚΑΛΑ?!) και ότι η πιο ωραία πόλη εν η δική τους! Μετά εν νόρμαλ άνθρωποι και πολλά φαν!

#8 (Dont) kiiiiiis me  beneath the milky twilight

Και έτσι εβρεθήκαμε με τα ψηλοτάκκουνα μας μες το club. Και σούστου και να σουστείς, πιέ να πιούμεν, γέλα και να γελάσεις. Μες το club εντωμεταξύ πανικός, όι να σβήνουν τα φώτα και να αφτουν κάτι πυρσοί-health and safety panic attack-όι να φκαίνει ο μπαρμαν-ΓΙΑΜ να χορεύκει πας το μπαρ, όι να ταράσσουν κάτι φώτα, όι έρκετουν το αλικόπτερο και εκατεβαίναν οι γκόμενες της coacola-οκ επαράκαμα το.
Ένηγουέη ήρτε ένα παιδί ψηλό ψηλό ψηλό, εππέφταν τα βλέματα του στιλ "θωρείς με που σε θωρώ" εγώ επετάριζα τα μμάθκια μου αθώα "θωρώ σε που με θωρείς αλλά εν και είμαι και καμιά νηστική ασπούμεν" (και καλά-έππεσεν τ'αρφάλιν μας). Στα πολλά πολλά ήρτεν ο θαραλλέος. "Μα είσαι Λευκωσιάτισσα?" (αρέσκουμεν τους πολλά-είμαστε σαν κάτι εξωτικό άι θίνκ). "Χάρηκα για την γνωριμία, πρέπει να φύω, ελπίζω να τα ξαναπούμε" επέταξα την μπηχτή που εσκέφτηκε η Πέγκυ. "Ε αν μου δώσεις το τηλέφωνο σου εννά τα ξαναπούμε".
Εφκήκαμε μια, δυο, τρεις, τέσσερις φορές, φάε και να φάεις επουζίασαμεν. Μια νύχτα μοιραία επήρεν με στο αυτοκίνητο μου, εκόντεψε μου έτσι μες τα μούτρα, εγώ έπαιζα πελλό ότι εν νόρμαλ να εν μες τα μούτρα σου ένα άτομο, ασπούμε συμβαίνει συχνά. Εγελούσαμε και εμιλούσαμε και λαλεί μου:
"Μα κάτι έσhιεις δαμέ" και έγυρε μπροστά
ΝΤΟΟΟΟΟΟΟΟΙΝΓΚ
"Μα πού?" λαλώ μες την αναισθησία, "την προηγούμενη φορά που κάτι είχα τjιαμέ έκατσα 10 χρόνια" εξεστόμισα. Εφύρτηκα που την μαλακία που έσυρα, ο φτωχός εθώρεν με που εχαχάνιζα και το καλύτερο που εσκέφτηκε ηταν να υποκριθεί ότι εν έγινε τίποτε. Εβούττισε μες το στόμα μου εγώ να γελώ, κείνος να επιμένει, να πνίουμε, να τον κουντώ, κείνος να με σφίγγει, εμένα να με πιάνει νευρικό γέλιο, η γλώσσα του να καθαρίζει τα δόντια μου, εμένα να τρέχουν τα μμάθκια μου και τελικά να υποκύπτει και να παρετά.

Ε εν τον εξαναείδα!

ΥΓ. έχει θάλασσα η Λευκωσία, Μακένζυ και Πρωταρά. τι εννοείς ένναιν Λευκωσία?

9/8/12

The dating process #7 My sorry state

Μέσα στον πανικό που γίνεται στην δουλειά έλαβα πριν καιρό μια πρόσκληση στο facebook από ένα φιλαράκι για πάρτι. Και ήρθε η νύχτα και βρεθήκαμε στο πάρτι! Εγώ απηυδησμένη από το φόρτο εργασίας και το διάβασμα που είχα, χόρευα σαν παρανοϊκή! Χόρευα και έπινα, γελούσα, μιλούσα, έδινα παραγγελιές στον dj, καταπληκτίκ πάρτι!
Την άλλη μέρα λαμβάνω ένα μήνυμα αν είμαι αυτή που φορούσε αυτό και αυτό στο πάρτι, αν ναι να πάμε για ένα ποτό. Από έναν άγνωστο.
"Γιατί δεν μου μίλησες στο πάρτι?" ρωτώ.
"Ε εχόρευες συνέχεια, δε τες pics, είμαι δίπλα σου" απάντησε!
Και όντως ήταν δίπλα μου. Εγώ πρέπει να έπαθα το γνωστό: αποκοπή που το περιβάλλον cause Im having too much fun ρε!
Και εφκήκαμε, και έπιαννε με, έπιαννε τι εννοούσα, και άγχωνεν με, αλλά δεν είχε physical attraction. Μετά είπε μου το φάτσα φόρα, αρέσκεις μου, τραβάς με, είδα σε και άρεσες μου αλλά τωρά που σε γνώρισα θέλω σε ακόμα παραπάνω. Και είπε μου θέλω να σου μιλώ συνέχεια, και είπα του θέλω χώρο και χρόνο. Και είπε μου οκ, αποδεκτό και σεβαστό! Και έκαμεν το, και άφηκεν με να του στείλω εγώ, έστω κι αν άρκησα. Και εχάρηκε, και την άλλη φορά που εφκήκαμε εμιλούσαμεν ως το πρωί. Και εσυμπάθησα τον, με ούλλες τες παραξενιές του, που εν ταιρκάζουν με τες δικές μου. Και άρχισε να γίνεται γλυκός και να στέλλει όμορφα μηνύματα και να εκτιμά την ειλικρίνια μου και την ωμότητα μου.Και να ξέρει τι θέλω να ακούω.Και να θωρώ το όνομα του στο κινητό μου ή στα notifications και να χαμογελώ!
Εμιλούσαμε μια μέρα-σήμερα-στο chat και είπα του ότι θα είμαι out of town με την Πέγκυ, και είπε μου ότι θέλει να την γνωρίσει, και είπε μου θα εν ωραίο για τους δύο μας να τα πάω καλά με τους φίλους σου. Επιάστηκε η ανάσα μου, εκτύπησε η καρδία μου, ένιωσα τον παλμό μου στο στήθος μου, πάνικ αττάκ.
Εν θέλω να την γνωρίσει, εν θέλω να τα πάει καλά με τους φίλους μου.

Is this commitment phobia gamoto gamoto?


4/8/12

Το τσίρκο

Έχει μια μεγάλη σκηνή τσίρκου, και δυνατό φως έρκετε που το άνοιγμα της εισόδου. Όλα γυρώ που την σκηνή εν σκοτεινά και μαύρα, δεν μπορώ να δω τίποτε. Προχωρώ αργά προς το φως, κρατώ το εισητήριο μου στο χέρι, πρώτη θέση, με όλα τα κομφόρ. Κοντεύω και θωρώ ακροβάτες και πετούν στα σχοινιά, κλόουνς που κουτσουφλούν και πέφτουν ο ένας πας τον άλλο, ζώα που μαστιγώνονται για να εκτελούν τρικς και να γελά το πλήθος, Φωτιές να κινούνται μες το χώρο, πολύχρωμες κορδέλες, ο κόσμος χειροκροτά, χαρτοπόλεμος μπλέκεται στα μαλλιά τους. Και περπατώ γυρώ γυρώ περιμετρικά. Ο κόσμος σηκώνεται και συμμετέχει στο show, εν όλα ένα τσίρκο, οι ανθρώποι χαμογελούν αναίσθητα, δείχνουν τες κορίνες τους και πόσο μπορούν να τες πετάξουν ψηλά, δέρνουν τα ζώα όσπου να τους κάμουν χειραψίες. Βλέπω πρόσωπα που ξέρω. Δείχνουν μου που μακριά μου τες στολές τους τες γυαλιστές, τες κορδέλες τους τες χρωματιστές. Γλιστρώ καταλάθος και αντιλαμβάνομαι ότι ισορροπώ ανεπαίσθητα στην άκρη του κόσμου. Φωνάζω και η φωνή μου δεν αντηχά στο τίποτε που έχει στα δεξιά μου.
Αριστερά το τσίρκο. Και έρκετε ο ακροβάτης, με την φάτσα του την όμορφη και τες κορδέλες, και τα κόλπα του και χαμογελά και μιλά μιλά μιλά μιλά και τι στο καλό φκαίνει που το στόμα του δεν καταλάβω θεό τι στο καλό μιλά. Χαμογελά και αστράφτει ο τόπος, πιάνει μου το χέρι μου και νέφκει μου "Έλα, έλα, έλα. Έλα στο τσίρκο μας!"