29/6/12

Κινηματογραφώντας

Έχω τα χέρια μου απλωμένα και οι άκριες των δακτύλων μου περνούν απαλά πάνω από τα φιλμ. Λωρίδες ατέλιωτες χαμέ, πας τους πάγκους, μέσα σε κιβώτια, κομμάθκια παντού, μπλεγμένα, χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Στο δωμάτιο μιαν έχει φως, μιαν έχει σκοτάδι, μιαν κόκκινο, μιαν  ψυχρό μπλε, μιαν μια μίξη που φώτα που κινούνται. Πιάνω μια λωρίδα που την μέση και θωρώ την σκηνή και χαμογελώ, ακολουθώ τες σκηνές όσπου να φτάσω στην άκρη και προσπαθώ να την τυλίξω. Πιάνω την άλλη και εν μπερδεμένη. Νεκατώνω τα κιβώτια, αδειάζω τους πάγκους για να συγυρίσω τούτο το χάος. Η ώρα περνά και οι λωρίδες πολλυνίσκουν, φτάνουν ως τα πόδια μου και εν μαλακές, φρέσκες, προσέχω να μεν μπει φως του ήλιου και κάψει τες, καταστρέψει τες. Κάμνω ατέλιωτα κυλινδράκια από φιλμ και στοιβάζω τα αλλά εν λήφκουν. Πρέπει να δουλέφκω πιο γρήγορα. Όταν καθαρίζει λίγο θωρώ μια μηχανή προβολής στην άκρια να δουλέφκει.
"Πρέπει να έβρω την αληθινή ταινία"
Συγυρίζω συγυρίζω συγυρίζω και μένουν δύο ταινίες. Η μια μες τα πόθκια μου εν κοντή, με κομμένη ζαβά στην άκρια, θωρώ την εξέλιξη και χαμογελώ. Τραβώ την να δω τι γίνεται στην συνέχεια και πάει πάνω πάνω πάνω μες τα μαλλιά μου και σχηματίζεται πίσω στο σβέρκο μου, σταματώ να το σκέφτουμε και σταματά και το φιλμ.
Η άλλη εν τζιείνη που εν ενωμένη με την μηχανή και φκαίνει που τον ομφαλό μου. Κοντέφκω και θωρώ με απέναντι στην προβολή.
Εχει μπροστά ένα βουναλάκι που φιλμ νεκατωμένο.
1 βουναλάκι που το σώμα, εκατομμυρια κυλινδράκια που τον νου.

27/6/12

The dating process #3.3 "Γουάτ α γουίκιτ γκέημ"

Γενικά υποτίθεται οι σχέσεις έχουν ένα standard τρόπο να εξελίσσουνται! Γνωριμία, φλερτάκι, μηνυματάκια, συναντήσεις, φιλί, σαλιαρίσματα, pre-sex πράξεις, sex, έρωτας ή όχι, αγάπη ή όχι, συντροφικότητα ή όχι. Μετά το sex όλα είναι ρευστά. Αλλά μέχρι να φτάσεις στο sex έχεις δεθεί με το άλλο άτομο και μπορεί να δεχθείς την ανεπάρκεια του στο θέμα ή την ανισυμβατικότητα σας για τον έρωτα που μπορεί ήδη να νιώθεις!

Ο Daniel είναι ειδική περίπτωση!

Ο Daniel με είδε μες τα μάτια και ελυθήκαν τα πόδια μου. Εχαμογελούσε πονηρά και εφύρνουμουν, και όσα αρνήθηκα σε οποιοδήποτε άλλο τα έκανε δικά του. Την μέρα που με είδε είχε κάτι μικρά μόρια στον αέρα που επετούσαν που πάνω του και που πάνω μου και εφτάναν στους πρωτεϊνικούς υποδοχείς στα ρουθούνια μας κάνοντας εκρηκτικές δεσμεύσεις. Ήταν αναπόφευκτο και θέμα χρόνου.
Και μετά εβρεθήκαμε μόνοι μας, πολλές φορές, και εχτός που τα μόρια στην ατμόσφαιρα αρκέψαν και επετούσαν και λέξεις, άλλες σκληρές, άλλες γλυκιές, άλλες αστείες. Και τα χαχανητά εσηκώναν τους γείτονες, οι ώρες επερνούσαν και εν καταλάβαινα ότι έπρεπε να φύουμε.
Eίπα ότι εννα φύω αν αρκέψω να δένουμε. Έτσι κι αλλιώς ήταν κατι χαλαρό.
Επιασα τον ένα τηλέφωνο και είπα:
"Μπορεί να μεν είσαι τίποτε, μπορεί να είσαι κάποιος που περνώ καλά, μπορεί να είσαι ο άντρας της ζωής μου, που την στιγμή που με περιορίζεις και εν με αφήνεις να το ανακαλύψω εν μπορώ άλλο να σε βλέπω"
Εμιλήσαμε το και εκαταλήξαμε στο "έκαμες μου καλό". Και είπα του c u around.
Και έκλεισα το.

Κτυπά το τηλέφωνο σε τρεις μέρες, και τι κάνω και πως είμαι και να βρεθούμε-φιλικά, και μπλα μπλα μπλα. Και να βρεθούμαστε φιλικά και να μιλούμε φιλικά, τόση φιλία τέλοσπάντων που την ήβραμε!

Ανάθεμα κι αν καταλάβω τι συνάψεις γίνουνται μες το μυαλό του Daniel A!



Προηγούνται:
#3
#3.2 


21/6/12

The dating process #6 "Up" (for fuck's sake)

Είχα πει σε προηγούμενο ποστ ότι όταν νιώσεις single τα βλέπεις όλα. Τώρα τι σημαίνει νιώθω single? Σημαίνει ότι εν νιώθεις ενοχές αν σου πει κάποιος κανένα κομπλιμέντο, γελάς, χαχανίζεις και συνεχίζεις την μέρα σου (πολλές οι παρενέργειες από την πολύχρονη σχέση) Στην Κύπρο το να σου πει κομπλιμέντο, να γελάσεις και να χαχανίσεις οι άντρες βλέπουν το διαφορετικά, θεωρούν που την στιγμή που εκάμαν το βήμα να σου πουν το κομπλιμέντο ετέλιωσε, είσαι ένα βήμα πριν την διάταση των προσαγωγών. Ένηγουεη, μεν το αναλύσουμε το θέμα.

#6 Up (for fuck's sake)


Τον #6 ήξερα τον καιρό. Ήξερα τον που ένα καφέ που επήεννα συχνά. Ήξερα την αδερφή του, ήξερα ένα φίλο του. Εμήνισκε το βλέμμα του λλίο παραπάνω πάνω μου που το κανονικό. Εδιάτασσε τον μπαρίστα να με κεράσει τον καφέ. Εφάτσαρε ξένος, όχι κύπριος (αλλά τελικά εφκήκε τέλια κυπραίος).
Κουβέντα την μια ποιά είμαι, κουβέντα την άλλη τι κάμνω, κουβέντα στην κουβέντα "μα έτσι κοπέλλα εν φορεί δακτυλίδι?"
"Εν σήμα κατατεθέν το δακτυλίδι?" ρωτώ το ζοντόβολο.
"Ε, αν δεν φορείς είτε είσαι μόνη σου είτε γυρέφκεσε"
Επροσβαλτήκαν οι αισθήσεις μου και ερουθούνισα θυμωσιάρικα.
"Καλά, καλά τjιερνώσου το τjιαι τούτο μεν θυμώνεις" είπε και αμέσως άλλαξε η φάτσα του.
Ήβρε και το τηλέφωνο μου μέσω της δουλείας, πιιιιιι έβαλα σου τα φτερά εγώ και επέτουν ποτζιεί ποδά μες το δωμάτιο, η Peggy εφώναζε "κάτσε κάτω κόρη μου"
Κλασσική ως είμαι, θέλω να με φλερτάρει ο άλλος, να μου πει να πάμε έξω, να μου στείλει μήνυμα, και να του ανάψω το φως.
Έστειλε, έκατσα λλίο που το φτεροκόπημα να απαντήσω. Να βρεθούμε και πότε θα ξαναπάω Λεμεσό, θα πάει με την δουλειά λλίες μέρες αν είμαι και γω να κανονίσουμε, και δώστου να φακκώ γυρούς με τα φτερούθκια.
"Καλά 10 λεπτά απόσταση εν ανάγκη να βρεθείτε Λεμεσό" είπε η Peggy αλλά τα αυτιά μου εβουλλωσαν που την εναλλαγή πιέσεως κατά τις πτήσεις μου και εν άκουσα καλά.
Αννοίω και το facebook μου και θωρώ και το friend request, accept, accept, accept.
Θωρώ το profile του και αρκέφκω να κοιτώ τες λεπτομέρειες. Είχε μια λέξη έτσι κάτω που τον εργοδότη, πάνω που το about. Σολλεπτό, σολλεπτό, σολλεπτό να δω
married
MARRIED
MARRIED
MARRIED
Και είχε το και ποσταρισμένο κανονικά, να το θωρώ, και στέλλει μου τσουπ! μήνυμα, τελικά αν θα κανονίσουμε Λεμεσό. Εν απάντησα. Έστειλε μου άλλες δύο φορές έπαιξα πελλό. Είδα την αρφή του τυχαία "Μα έγινε τίποτε με τον #6" ρωτά, "Όι, Όι" λαλώ της, άτε τι να της πεις. "Εν του μιλάς είπε μου και λαλώ μπας και επαρεξηγηθήκετε, θέλαμε να σου πούμε και για συνεργασία, αλλά εν του απαντάς".
Ασσιχτίρισα έτσι που μέσα μου, να χάσουμε και τα επαγγελματικά για τες μαλακίες του παντρεμένου?
"Πε του εν έχει πρόβλημα, όποτε θέλει να με πιάσει για συνεργασία"
Σε κάτι ώρες στέλλει ο παρέας
"Hey!"
"Hey whats up?" απαντώ.
"my everything is up ;)" στέλλει μου και επήε η συνεργασία του κώλου. 

18/6/12

Ένα κομμάτι "αγκαλιάς"

Ήταν μια νύχτα ζεστή και υγρή. Τα μαλλιά μου εκολλούσαν στο μέτωπο μου. Φώτα γυρώ μου και μουσικές. Κόσμος μπροστά μου να κινείται χωρίς αίσθηση, χωρίς περιορισμούς, χαμόγελα. Όλοι άνθρωποι της ζωής μου. Όλοι άνθρωποι παρέα μου, τέμνονται για λίγες στιγμές οι καμπύλες της ζωής μας, μερικές φορές 2, μερικές φορές 3 ή 4, μερικές φορές 30 γραμμές μαζί, τέμνονται ή εφάπτονται.
Εστέκουμουν πάνω στο σκαλί και όπως πολλές άλλες φορές, μπορώ να αποστασιοποιηθώ από το περιβάλλον μου, από το παρόν μου. Να φκω που την κατάσταση, να σβήσει η μουσική, να γίνω ξένη, να γίνω κάποια που παρατηρεί. Εθώρουν τους που εγελούσαν, που εμιλούσαν, που με θωρούσαν, που εχορέφκαν, που αγκαλιάζουνταν και εφιλιούνταν. Εθώρουν τους που εκινούνταν μες στο χώρο, οι λάμπες εφωτίζαν τους απαλά. Εγυαλλίζαν ούλλοι που την υγρασία και την πυρά. Εθώρουν τους που ελάμπαν, που είχαν ούλλοι μιαν αύρα χρυσή. Εχάρηκα που ήρταν, που εφέραν την διάθεση τους, που εφέραν τούτη την αγάπη(?!) τούτο το συναίσθημα, που εμπήκαν στον κόπο να ρτουν, που εμπήκαν στον κόπο να οργανωθούν, που εμπήκαν στον κόπο να γράψουν 3 γραμμές που σημαίνουν "Μείνε στην ζωή μας". Που έστω κι αν η ζωή μας τέμνεται ή εφάπτεται λίγες στιγμές σε βάθος χρόνου, κείνες οι στιγμές εν αρκετές για να ξεφύγω, για να πνάσει το μυαλό μου και να νιώσω άνθρωπος.
Αφού αποδεκτείς την μοναξιά σου, εν όμορφο να σου δείχνουν ότι έστω και έτσι οι ανθρώποι αγαπούν σε, έστω κι αν είναι όπως ξέρουν. 'Εστω κι αν δεν μπαίνουν μέσα σου, μες τον νου σου, μες το είναι σου, διούν σου ένα κομμάτι "αγκαλιάς".

11/6/12

Οι περιπέτειες των Beatrix και Peggy #2 Η Νύχτα των πολλαπλών οργασμών

Η Peggy είναι στην ζωή μου on-off! Είναι μια λογική και κυνική νέα γυναίκα που είδε και την άσχημη πλευρά της ζωης και βγήκε νικήτρια. Η Peggy αγαπά και αγαπιέται βαθιά, θέλει καιρό, αλλά όταν την κερδίσεις μένει στην ζωή σου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Η Peggy κάνει κάτι ευφάνταστο στο εξωτερικό και δεν μπορεί να επιστρέψει στο νησί. Η Peggy φορά αστεία ρούχα και τεράστια γυαλιά, έχει ατίθασα μαλιά, γελά δυνατά και πηγαία και είναι μία απόλαυση.
Όταν η Peggy και εγώ βρεθούμε τότε λέμε τα σώψυχα μας, κλαίμε και γελάμε την ίδια ώρα, κάνουμε τα αστεία, σοβαρά και τα σοβαρά αστεία.

#2 Η Νύχτα των πολλαπλών οργασμών

Η Peggy και εγώ έχουμε παράξενους φίλους. Κάποιοι από αυτούς μας κάλεσαν σε ένα γκέη μπαράκι στην πρωτεύουσα. Εγώ είχα ξαναπάει, η Peggy ποτέ αλλά ενθουσιάστηκε στην ιδέα. Φορέσαμε απλά ρούχα, και φλατ παπούτσια και πήγαμε να βρούμε την υπόλοιπη παρέα. Μετά από φιλιά και αγκαλιές και κομπλιμέντα (oh there is nothing better than gay friends) κατά την είσοδο μας στο μπαράκι, καθίσαμε στο μπαρ. Ένας toy-boy μπαρμαν κουνιοτανε στον ρυθμό και μας κοιτούσε που χαζολογούσαμε. Ήρθε στο δεκάλεπτο να παραγγείλουμε.
"Εγώ θέλω κάτι κόκκινο" λέω
"Εγώ θέλω τον οργασμό στο μενού" λέει η Peggy γελώντας.
Η υπόλοιπη παρέα ήθελαν όλοι κάτι μεγάλο. Ο μπάρμαν-κουλ τύπος-άρχισε να κάνει πλάκα. Μας έφερε όλους εκείνα που ζητήσαμε. Το κάτι κόκκινο ήταν καλό, ο οργασμός καταπληκτικ! και τα κάτι μεγάλα ήταν μέτρια, αφού τελικά δεν είναι ΜΟΝΟ το μέγεθος που μετράει! Μετά το τέλος του ποτού μας η υπόλοιπη παρέα μας τραβολογούσε να πάμε clubbing στην Λάρνακα αλλά εμείς είπαμε σθεναρά όχι. Η Peggy ζήτησε ακόμα ένα οργασμό και εγώ κάτι μπλε. Ο μπαρμαν μας μιλούσε και ήταν τόσο απελευθερωτικό το να μιλάς και να γελάς χωρίς να υπάρχει ίχνος φλερτ, να μην προσέχεις τι θα πεις και τι θα κάνεις. Η Peggy παράγγειλε ακόμα ένα οργασμό και τα μάθκια της αρκέψαν να γλαρώνουν. Ο μπάρμαν βγήκε από το μπαρ και χόρευε μαζί της. Όταν πια δεν συμμαζευόταν έκρινα πως ήταν ώρα να φύγουμε. Την πλησίασα και της είπα ότι είναι αργά. Μου είπε πως μαγαπά, και μου είπε πως με εκτιμά και πως είμαι η καλύτερη σε όλο το κόσμο. Και άρπαξε τον μπάρμαν και τον φίλησε. Αυτός γελούσε και καθώς βγαίναμε του φώναξε:
"Ευχαριστώ για τους πολλαπλούς οργασμούς".

9/6/12

Ακόμα ένας γύρος γύρω από τον Ήλιο

Γενικά να εν τα γενέθλια σου εν και σημαίνει τίποτε ουσιώδες, σημαίνει έκαμες ακόμα ένα γυρό γύρω που τον Ήλιο, γυρό που ένα αστέρι πάνω σε ένα πλανήτη. Σημαίνει ολοκλήρωσες αλλό 365(+1) μέρες, όπου μέρα ένα ανθρωπίνως φτιαχτό μέτρο καταγραφής του χρόνου, μονάδα μέτρησης. Και ούτε καν τόσο επιτυχημένο μέτρο καταγραφής του χρόνου αφού κάθε 4 χρόνια πρέπει να το διορθώνουμε με την προσθήκη μιας μέρας. Οπότε ναι, επέρασε αλλό ένα τέτοιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Αν πρέπει να χωρίσω την ζωή μου σε χρονικά διαστήματα τότε μπορώ να πω, ότι τούτο το τελευταίο χρονικό διάστημα, από τις 9/6/2011 μέχρι σήμερα ήταν το καλύτερο χρονικό διάστημα που έζησα, EVER.
Άλλαξα την ζωή μου από την γη μέχρι τον ουρανό.
Ξεκίνησα την διαδρομή πετάγοντας τα βαρίδια που με κρατούσαν στον βυθό και ύστερα έμαθα να ζω στην απουσία τους, και να αντεχω τον εαυτό μου. Η διαδρομή είχε ανέβα και κατέβα αλλά μετά από κάθε ναδίρ είχε πιο ψηλό ζενίθ και κατάλαβα τι είναι να είσαι πραγματικά χαρούμενη κάποιες στιγμές.  Βρέθηκα μόνη μου στην άκρη του γκρεμού και το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να αγναντεύω την θέα, και ενιωσα ευτυχισμένη, να μην μου λείπει κάτι, να μπορώ να πω ότι έχω πραγματικά βρει τον εαυτό μου, αυτόν που χαράμιζα τόσα χρόνια.
Στην άκρη του γκρεμού δεν υπήρχε πισωγύρισμα. Οπότε άνοιξα τα χέρια και πετάξα. Μερικές φορές χαμηλά μερικές φορές υπερβολικά ψηλά, αλλά πετούσα στο αέρα. Και είδα πράματα και θάματα, και γνώρισα κόσμο που εν ήξερα ότι υπήρχε, και κάθισα και μιλησα και εμαθα, και ταξιδεψα, και εγδέρα το μέσα μου για να το αλλάξω, να προκαλώ τον εαυτό μου σε κάθε ανασήκωμα τον φτερών μου. Και εμέθυσα που το πόσο ρομαντικό ατέλιωτο μπορεί να εν τούτο το ταξίδι.
Και έτσι τερματίζοντας τούτο το χρονικό διάστημα μπορώ να πω ότι είμαι ικανοποιημενη και γεμάτη από έναν χρόνο που εν ήταν εύκολος αλλά τελικά ήταν υπέροχος!  Το ταξίδι συνεχίζεται με νέες ανακαλύψεις!
Πάμε για ακόμα 365 μέρες γύρω που τον Ήλιο
Ready!
Set (targets)!
Go!

7/6/12

The dating process #5 "Tα λέμε?"

Όταν είχε περάσει λίγος καιρός από τον χωρισμό μου με τον πρώην άντρα της ζωής μου μάζεψα σιγά σιγά τα διάφορα κομμάτια του σώματος μου και άρχισα να τα ράβω πίσω στο σώμα μου. Αργά αργά έμπηγα το βελόνι και ξανατοποθετούσα τα χέρια, τα πόδια, τα διάφορα μέρη της καρδιάς. Σαν παζλ προσπαθούσα να δω που μπαίνει το κάθε ένα. Κατά την διάρκεια της διαδικασίας αυτής πίστευα ότι τα πήγαινα καλά, οπότε και γνώρισα έναν άντρα. Ψηλό, μελαχρινό, υστερικά γοητευτικό (κατ`εμέ) που με έκανε να γελώ. Βρεθήκαμε πολλές φορές στο ίδιο τραπέζι και τον παρακολουθούσα που με παρακολουθούσε και που προσπαθούσε να βρεθεί κοντά μου, να μου πει μιαν ατάκα να γελάσω. Έγινε και ανταλλάξαμε τηλέφωνα και βρεθήκαμε τυχαία σε ένα τραπέζι οι δυο μας όταν όλοι οι άλλοι δεν μπορούσαν να έρθουν για καφέ.
Καθόμουνα και έραβα τα μέρη του σώματος μου και με διάκοπτε για να μου πει μιαν ιστορία να γελάσω, να μου πει κάτι γλυκό, να μου πει μιαν απάντηση στα σχόλια μου, να το πάρει στο πονηρό, να δείξει ότι είναι εκεί άμα θέλω. Εγώ άφησα το ράψιμο και άρχισα να γελώ στα αστεία του, και να ακούω τις ιστορίες του, τα στιχάκια του. Αλλά το βελόνι με τσιμπούσε και είπα ότι πρέπει να συνεχίσω το ράψιμο.
Μια νύχτα αμέλησα το χόμπι μου, άφησα βελόνια και κλωστές σπίτι και βγήκα έξω μαζί του. Περπατούσαμε και γελούσαμε και μας βρήκε το πρωί σε δρομάκια να μιλούμε. Και τότε σοβάρεψε και με ακινητοποίησε μπροστά του. Με κοίταξε στα μάτια, με τράβηξε κοντά γελώντας και μου έγνεψε να τον φιλήσω.
"Όχι" είπα με τρόμο.
"Έλα ρε χαζό" είπε χαμογελώντας αμήχανα.
"Όχι" επανέλαβα.
Και με άρπαξε, βρέθηκαν τα χείλη του στα δικά μου. Και μετά απομακρύνθηκε.
"Πρέπει να πάμε" είπα, και καθώς περπατούσαμε άνοιγαν μία, μία οι ραφές που με τόσο κόπο τοποθέτησα τους τελευταίους μήνες. Έσπασα στα 1000 και 2 κομμάτια μου. Τα μάζευα κρυφά και τα έβαζα στην τσάντα μου μέχρι να φτάσω στο αυτοκίνητο μου.
Τις επόμενες μέρες με βομβάρδιζε με μηνύματα και λογάκια. Εγώ κοίταζα την σακούλα, το βελόνι και την κλωστή και του ζητούσα χρόνο. Δώσε χρόνο, δώσε χρόνο, δώσε χώρο, άσε με να έρθω κοντά σου, δώσε χρόνο. Και αυτός προγραμμάτιζε διακοπές και βαλεντίνους, έστελνε καλημέρες και καληνύχτες και όνειρα γλυκά.
Και τότε του είπα ότι το ράψιμο μου παίρνει πολλύ χρόνο.

5 μήνες πέρασαν

Και μου έστειλε αυτο: 

Τα λέμε

Και του είπα συγνώμη, αλλά ήμουν αληθινή.
Και μου είπε ήταν άδικος αλλά και εγώ σκληρή.
"Ποτέ δεν με κατάλαβες" είπα.

4/6/12

Ανθρωπολογικά

Πίσω που τα μάτια μου, στην άλλη πλευρά των βολβών μου έχω κι άλλα μάτια. Άσπρα, που αντανακλούν το συνήθες φως. Μερικές φορές τα μάτια μου γυρίζουν. Τα καστανά παν που πίσω και φκαίνουν τα άσπρα μπροστά. Χαμηλώνει το κεφάλι μου και τα φρύδια μου κυρτώνουν εστιάζοντας, και θωρώ τα πάντα σε στόχο. Και περπατώ απαλά και υπολογισμένα μες τον κόσμο. Και ακούω τα λόγια που μου λαλούν, και ότι τους απασχολεί είναι τίποτε. Δεν με νοιάζει τι γίνεται, ποιός είσαι, δεν με νοιάζει το αστείο που λαλείς, δεν με νοιάζει αν πονείς. Και η φωνή γίνεται ήχος χωρίς νόημα και παρακολουθώ τες εκφράσεις χωρίς να θέλω να τες καταλάβω. Όλα γίνουνται παρατήρηση και καταγραφή, μέσα σε τούτο το ψυχρό πείραμα, θωρώ τους που γελούν, και θωρώ τους που αχώνουνται και κλίνω το κεφάλι με περιέργια, θωρώ τους που αφήνουνται και διούν μες στους έρωτες και τα πάθη, φιγούρες γυρώ μου και παρακολουθώ έξω που το σκηνικό, σαν ανθρωπολόγος. Ψυχρά και υπολογιστικά κινούμε μες τον χώρο, βλέποντας τους μάταια να γυρεύκουν κάτι ή και τίποτε και να ξεχνούν πόσο τίποτε είναι κείνα ούλλα που θέλουν, και να νομίζουν ότι μπορούν να με αγγίξουν, ότι μπορεί να με ξέρουν?! Να μιλούν για σχέσεις, για οικογένειες, για το σήμερα, για το χτες, για το έθνος, για την ομάδα, για την Κύπρο, για τους ξένους, για την δουλειά, για κείνο που είπε, για κείνο που έκαμε, για κείνο που δεν έκαμε, για κείνο που πραγματικά θέλει να κάμει, πόσα έχουν, πόσα θέλουν να έχουν, που θα πρέπει να θέλουν να έχουν, για σπίθκια, αυτοκίνητα, γάμους, παναΰρκα, για όλα, και για τίποτε, τίποτε, τίποτε, εν ούλλα τίποτε. Εν μπορείς να καταλάβεις ότι εν ούλλα τίποτε? Άνευ σημασίας? Εν μπορείς να καταλάβεις ότι εν έχω ώρα για τίποτε? Και ύστερα οι εικόνες περνούν αδιάφορα μπροστά μου και ο νους μου αρκέφκει και κάμνει περίεργους θορύβους που το overload. Που το πόσο εχτός μπορώ να είμαι, πόσο ξένη, πόσο κενά μπορούν να είναι τούτα ούλλα, και μέσα μου αναδεύεται κάποιος άλλος και αρκέφκει να τεντώνεται το δέρμα μου και μετά ξανάρκουνται τα μάθκια μου τα καστανά και γελώ στο αστείο σου.