22/4/12

Time Out #1 Γιάννης Κότσιρας Live

#1-Γιάννης Κότσιρας Live


 Τον Κότσιρα τον λατρεύω από τότε που κυκλοφόρησε το τσιγάρο, ήμουν 12 χρονών και τραγουδούσα "Στο τσιγάρο που κρατώ,στον ένα μου Θεό,να μη δώσει να ξημερωθώ. Στο κορμί αυτό το αγγελικό, στο στόμα που φιλώ, έτσι μια ζωή θα σ' αγαπώ" και δώστου κλάμα και καημό. Σαν κείνους τους μιτσhιούς που φκαίνουν και χορέφκουν ζεϊπέκκικο-θεέ μου τη δεύτερη φορα που θα ρθω για να ζήσω μπλα μπλα μπλα-και ακόμα εν αρκέψαν την πρώτη (φορά). Ένηγουέη είχα θέμα, και όταν ήρτε τότε στην Κύπρο έπρησα την μάμμα μου να με πάρει, και επήρε με, και εβίωσα που κοντά την ενέργεια που φκάλλει τούτος ο άνθρωπος. Οπότε μόλις άκουσα ότι ε-ε-ερκεται πάλε εκινητοποιήθηκα. Άρκεψα τα τηλέφωνα αν θέλει κανένας να` ρτει. Εννοείται που το άγχος μεν πω το όνομα λάθος ερώτησα τους παραπάνω αν θέλουν να έρτουν στον κότσιρο, εννοείται, εννοείται.


Και ήρθε η ώρα και εβρέθηκα 4 μέτρα μακριά να κάθουμε και να αφήνουμε στην μουσική και να έχω ένα ύφος αποβλακωμένο. Και η ηρεμία και η γλυκύτητα του μουσικού να εκλύεται που πάνω του σαν υγρό που κατακλύζει τα πάντα και να κάθουμε τζιαμέ και να δέχουμε τούτη την ενέργεια του. Και να νιώθω την πληρότητα που νιώθω μόνο άμα ακούω ζωντανή μουσική που ανθρώπους που πραγματικά αγαπούν τούτο που κάμνουν και νιώθουν το και μεταδίδουν το.
"....τζιαι να μου λαλεί ότι έκαμα κυτταρίτιδα, λες και κείνη εν έσhιει ασπούμε, εννά το σκεφτώ πολλά αν θα της ξαναπώ να πάμε ψώνια..."
Γενικά έχω θέμα, άμα πάω να ακούσω μουσική, να παρακολουθήσω ένα θέατρο, ένα σινεμά ή γενικά οτιδήποτε έχει να κάμει με κάποιον άνθρωπο που στέκεται και προσπαθεί να σου δώσει ένα κομμάτι που την ψυχή του, ΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΜΙΛΟΥΝ, ΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ ΓΕΝΙΚΑ. Αλλά οκ κάμνω υπομονή.
"...εφκήκαμε και εν μου επλήρωσε τον λογαριασμό, εμοιράσαμεν τον, εγώ να σου πω την αλήθκεια εξενέρωσα, εν εσhιει άντρες σωστούς πλέον..."
Νιώθω ότι είναι έλλειψη σεβασμού πρώτα προς τον καλλιτέχνη, και μετά προς τους υπόλοιπους που θέλουν να ακούσουν και εν επήαν απλά σε ένα μέρος, επήαν για να πάρουν κάτι που κείνον τον άνθρωπο που στέκεται πας την σκηνή. Γυρίζω ευγενικά και λαλώ της πιο κοντινής μου, σε απόσταση περίπου 30cm η τjιεφαλή της που την δική μου ότι θέλουμε να ακούσουμε και αν γίνεται να φκάλουν φάουσα. Και απολογείται. Και στα 15 sec ξαναρκέφκουν γαμώ τον καπιλέ της γαμώ. Υπομονή, υπομονή, υπομονή. Ξαναλαλώ τους, και γυρίζει και λαλεί μου
"Μα εν και γίνεται να μεν μιλούμε καθόλου" ΓΙΑΤΙ ΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ? ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΣ? ΓΙΑΤΙΙΙΙΙ?
"Είπετε μας ήδη μια φορά και εζητήσαμε συγνώμη" ΠΟΥ ΕΝ ΗΤΑΝ ΜΙΣΟ ΣΗΙΕΣΙΜΟ, ΗΤΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ.
"Τραβάτε λλίο πιο μπροστα και εν θα μας ακούτε" ΠΡΩΤΟΝ ΕΝ ΕΣΗΙΕΙ ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΝΑ ΠΑΜΕ, ΑΝ ΕΠΡΟΣΕΞΕΣ ΗΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΣΑΡΔΕΛΕΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΝ Η ΣΕΙΡΗΝΑ Η ΦΩΝΗ ΣΟΥ ΑΚΟΥΕΤΕ ΣΕ 10 ΜΙΛΙΑ ΑΠΟΣΤΑΣΗ.
Εσυνεχίσαν απτόητες να λαλούν κοντόφθαλμες, ανούσιες μαλακίες ενώ ο Κότσιρας έλαμπε μπροστά μας.
Ετέλιωσε ο άνθρωπος, έφυε που την σκηνή και ακούω την μια "Να φωνάξουμε κι`άλλο κι`άλλο κι`άλλο". Και αρκέψαν τα τσόκκαρα παλαμάκια και εζητούσαν κι άλλο.
Και εσηκώστηκα, ετράβησα το σπαθί μου που το είχα κρεμμασμένο στην πλάτη μου. Εγύρισα και αποκεφάλισα τες και τες τέσσερις, επητολοούσαν τα γαίματα.







19/4/12

The Dating Process #3-"Man Interrupted"

Όταν ήμουν καινούρια στον χώρο του χορού και των πάρτι μια φίλη μου-βετεράνος-με κάλεσε να πάω για πρώτη φορά μαζί της για salsa. Εγώ μέσα στην όλη αναισθητοποίηση και έλλειψη του συναισθήματος ντροπής που με έχει καταλάβει τον τελευταίο χρόνο είπα ναι. Και βρέθηκα σε ένα υπόγειο, με πολλά χρώματα και φώτα, κάπου σε μια κύρια οδό μιας άλλης πολής.

#3-"Man Interrupted"

Μπαίνοντας μέσα όλοι χαιρετούσαν την φίλη μου, έτσι κι αλλιώς όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Εγώ ήμουν το καινούριο φρούτο-κατά προτίμηση καλοκαιρινό-και με περιεργάζονταν από μακριά. Εκείνη τη νύχτα πέρασα πολλή ώρα να κουμπώ στους τοίχους αφού κανένας δεν ερχόταν να με χορέψει. Στο τέλος η φίλη μου με λυπήθηκε και "κρυφά" ζήτησε από ένα φίλο της να χορέψει μαζί μου. Ο "ήρωας" αυτός ήρθε προς το μέρος μου χόρεψε μαζί μου ένα χορό-που του απόφερε κάλλους και πληγές στα πόδια από το τσαλαπάτημα-και χορέυει μαζί μου κάθε φορά που με βλέπει.
Ε μετάάάά είχα επιτυχία και οι καβαλιέροι πηγαινοέρχονταν για μια μίνι απολέπιση στα πόδια-ή και σημάδια ανάλογα με κείνα του Ιησού που είδε ο Θωμάς για να πιστέψει-όπου τα αντιμετώπιζαν με χαμόγελα και πειράγματα. Και μετά μπαίνει μέσα ο Daniel Craig-ή και κάποιος που του φέρνει. Επροχώρησε μέσα και χαιρετούσε κόσμο ποτζιεί ποδά, ττόκκα και χτυπήματα στην πλάτη, και εσυνέχισε να κινείται μες τον χώρο και μετά γύρισε πάνω μου και με είδε που εχασκιάστηκα και αντινάχτηκα επειδή παίζει να έτρεχε και λλίο σάλιο που το στόμα μου. Εγύρισα που την άλλη και έπαιζα πελλό.
Μετά που καμπόση ώρα ήρτε και εστάθηκε μπροστά μου και είπε μου:
"Να χορέψουμε ένα?"
"Ναι οκ" είπα και επροχώρησα προσεχτικά μεν γλιστρήσω που την σαλιολίμνη που σχηματίστηκε γύρω μου.
Χορεύαμε και αφέθηκα, με στριφογύριζε και τα μάθκια μου εγίναν στρογγυλά. Και εμίλαν μου και απαντούσα και χαμογελούσα σαν μαστουρωμένη, και μετά ετέλιωσε το τραγούδι! Και εσταματήσαμε να χορεύουμε.
"Είμαι ο Daniel" είπε.
"Χαίρω πολύ, Beatrix" είπα "έχεις δυνατό lead, μπορώ να πω ότι κατάφερα να χορέψω μαζί σου".
"A! Θενκς" είπε χαμογελώντας "και συ ακολουθάς καλά, επικοινωνούμε" είπε και έσφιξε μου το μπράτσο μου και ήρτε ένας άλλος-γαμώτο γαμώτο-να χορέψουμε και ήταν τότε που ντρέπουμουν να πω όχι και είπα οκ και εχορέφκαμε και όσπου να τελιώσει ο χορός ο Daniel εφόρησε σακκάκι και καθώς επήεννα πίσω στην θέση μου έγνεψε μου και εχαμογέλασε και έφυε.

 Χμμμ!




14/4/12

Κάθε άνθρωπος και μια διαφορετική πραγματικότητα


Ήμουν 17 χρονών όταν γνώρισα έναν καθηγητή ο οποίος ήταν η απαρχή για μια σκέψη που όσο μεγάλωνα μεγάλωνε κι αυτή μέσα στο μυαλό μου. Μεγάλωνε και εμπλουτιζόταν μέχρι που έγινε αλήθεια.
Μαθαίναμε τις μεταλλάξεις, τα χρωματοσώματα και το DNA όταν μιλήσαμε για  την αχρωματοψία. Και μας εξήγησε ότι κάποιοι δεν βλέπουν το μπλε, κάποιοι δεν βλέπουν το κόκκινο, το πράσινο ή το κίτρινο, ή κάποιοι δεν βλέπουν κάποια από αυτά, ή κάποιοι δεν βλέπουν κανένα.  Το ερώτημα μου ήταν πρακτικής φύσεως:
«Ε πώς βλέπουν τα φώτα?»
«Ποια φώτα?»
«Τροχαίας»
«Απλά επειδή δεν τα βλέπουν όπως εσύ δεν σημαίνει ότι δεν τα βλέπουν»
Κάτι ράγισε μέσα στο ρομαντικό κεφάλι μου τότε.
Μετά έμαθα κι άλλα πράγματα. Έμαθα ότι τα χρώματα δεν υπάρχουν, ότι όλα είναι ακτινοβολίες, έμαθα ότι ο ουρανός δεν είναι μπλε, είναι η σκέδαση Rayleight, έμαθα ότι ο χρόνος δεν υπάρχει, όπως τον ξέρουμε, είναι ανθρώπινη επινόηση. Έμαθα ότι το σήμερα γίνεται χτες και ότι τίποτε δεν είναι σταθερό. Έμαθα ότι όλα είναι σχετικά, έμαθα ότι μεγαλώνουμε θεωρώντας κάποια πράγματα δεδομένα, κάποια πράγματα ταμπού και κάποια πράγματα νόμους, αλλά είναι όλα σχετικά, σχετικά του ποίος είσαι, σχετικά του πού είσαι και την περίοδο που είσαι.

3/4/12

The Dating Process#2-"Σήκω χόρεψε κουκλί μου να σε δω να ΜΗΝ σε χαρώ"

"Είμαι single και το κέφι μου θα κάνω και θα πάω και σε ένα πάρτι παραπάνω" τραγουδώ και πορεύομαι. Πάντα είχα έφεση στο χορό και έτσι μπήκα μετά τις σπουδές σε ένα dancing club οπου μαθαίνω να χορεύω salsa etc. Έτσι με τις συν-χορεύτριες και τους συν-χορευτές μου πάμε συχνά σε πάρτι όπου χορεύουμε μέχρι το πρωί. Εκεί γνωρίζεις κόσμο άνετο αλλά και κόσμο γουοτέβερ. Σε ένα τέτοιο πάρτι γνώρισα ένα γουοτέβερ αγόρι.

#2 "Σήκω χόρεψε κουκλί μου να σε δω να ΜΗΝ σε χαρώ"

Φόρεσα τα παπούτσια του χορού και άνετα ρούχα και πήγα με την παρέα σε ένα club όπου μαζεύτηκαν και άλλοι της συνομοταξίας μας ώστε να ξεδώσουμε. Οι άντρες λίγοι, οι γυναίκες πολλές οπότε είναι φύσιν αδύνατο να χορεύουμε όλες συνέχεια-αν είσαι άνδρας και ενδιαφέρεσε για χορό contact me, υπάρχει έλλειψη στον χώρο. Στεκόμουνα και περίμενα υπομονετικά να έρτει το γυρί μου ξανά, χόρευα μόνη μου επιτόπου-κώλος δεξια, κώλος αριστερά-όταν τον πρόσεξα που με πρόσεχε. Σκούρος και σκοτεινός με το μαλλί του το καρέ και το γένι στιλ Μαρκοράς. Έπινε και με έβλεπε στο μέσα από το ποτήρι του. Στην πολλή την ώρα ήρθε δίπλα μου και μου είπε:
"Τι shot θέλεις?"
"Φέρε ότι υπολογίζεις ότι θέλω" είπα, να δω τι παίζει.
Χαμογέλασε πονηρά και χάθηκε προς το μπαρ. Έφερε κάτι μπλε και γλυκό και πιπεράτο και το ήπιαμε.
Συστηθήκαμε και μετά το όνομα του ανέφερε "τυχαία" ότι είναι επιχειρηματίας, και έχει τους πελάτες και τρέχει και η επιχείρηση και η αντιπροσωπία και πο πο τι δύσκολα που είναι όταν έχεις δουλειά δική σου. Και μετά πρόσεξα ότι φορούσε σακκάκι, μέσα στο club, όταν εγώ ίδρωνα και έσταζα, και μου έδειξε και το κινητό και έριξε και τα κλειδιά του αυτοκινητού-στυλ έχω πολλά και πετάσσω τα πας τους 4 τροχούς. Και μετά άρχισε να λέει μπλα μπλα μπλα μπλα και μπλου. Και αν θέλω κάτι άλλο να πιω.
"Χορεύουμε?" ρωτώ μπας και σταματήσει το ακατάσχετο πόρδισμα νεοπλουτισμού που τον κατείχε. 
"Μα εγώ δεν χορεύω" απαντά "δεν μου αρέσει καθόλου"
"Αααααα" λέω ξερά "Ε τι κάνεις εδώ?"ρωτώ με ειλικρίνια.
"Είσαστε ωραίες γεναίτζιες εσείς του λάττιν" είπε και αλληθώρισα.
Προσπαθώντας να εστιάσω ξανά-έντρομη αν είναι η αρχή εγκεφαλικού-ρωτώ αθώα:
"Ε μάθε να χορεύεις τότε, αφού έρκεσε που έρκεσε να περνάς και καλά"
"Μα που τούτα τα πουσhτίσιμα? Είμαστεν ok. Το πολλύ κανένα ζεϊπέκκικο"
Εζάωσε και η μουτσούνα μου μετά που τούτο, εν άντεξα την τόση αντρίλλα μαζεμένη, το στόμα μου που την μια μερκά έγινε κλωστρό και η μύτη μου έγυρε που την άλλη.
Και μετά έριξε και το αποτελειωτικό:
"Έτσι κι αλλιώς εμένα εν και αρέσκει μου η φιλενάδα μου να χορεύκει που τούτα".
Άλλαξε το δι μου και εκατάλαβε το ότι ετέλειωσε το  παιχνίδι, είπαμε ρε φίλε ήρτες να ψουμνίσεις καμιά πόψε, μεν το διαφημίζεις κιόλας. Πριν το πάθω το εγκεφαλικό ήρτε ένας φίλος μου που χορεύκει "που τούτα τα πουσhτίσιμα" και έσωσε με.  Έκαμε μου τόσες φιγούρες που ίσhιωσε και η φάτσα μου-ναν καλά το παιδί εγλίτωσε με.
Το μοιραίο αγόρι άλλαξε στόχο και εξεκίνησε που την αρχή.

 Αφιερωμένο το σχετικό link σε όλους που χορεύουν που τούτα τα πουσhτίσιμα!