14/4/12

Κάθε άνθρωπος και μια διαφορετική πραγματικότητα


Ήμουν 17 χρονών όταν γνώρισα έναν καθηγητή ο οποίος ήταν η απαρχή για μια σκέψη που όσο μεγάλωνα μεγάλωνε κι αυτή μέσα στο μυαλό μου. Μεγάλωνε και εμπλουτιζόταν μέχρι που έγινε αλήθεια.
Μαθαίναμε τις μεταλλάξεις, τα χρωματοσώματα και το DNA όταν μιλήσαμε για  την αχρωματοψία. Και μας εξήγησε ότι κάποιοι δεν βλέπουν το μπλε, κάποιοι δεν βλέπουν το κόκκινο, το πράσινο ή το κίτρινο, ή κάποιοι δεν βλέπουν κάποια από αυτά, ή κάποιοι δεν βλέπουν κανένα.  Το ερώτημα μου ήταν πρακτικής φύσεως:
«Ε πώς βλέπουν τα φώτα?»
«Ποια φώτα?»
«Τροχαίας»
«Απλά επειδή δεν τα βλέπουν όπως εσύ δεν σημαίνει ότι δεν τα βλέπουν»
Κάτι ράγισε μέσα στο ρομαντικό κεφάλι μου τότε.
Μετά έμαθα κι άλλα πράγματα. Έμαθα ότι τα χρώματα δεν υπάρχουν, ότι όλα είναι ακτινοβολίες, έμαθα ότι ο ουρανός δεν είναι μπλε, είναι η σκέδαση Rayleight, έμαθα ότι ο χρόνος δεν υπάρχει, όπως τον ξέρουμε, είναι ανθρώπινη επινόηση. Έμαθα ότι το σήμερα γίνεται χτες και ότι τίποτε δεν είναι σταθερό. Έμαθα ότι όλα είναι σχετικά, έμαθα ότι μεγαλώνουμε θεωρώντας κάποια πράγματα δεδομένα, κάποια πράγματα ταμπού και κάποια πράγματα νόμους, αλλά είναι όλα σχετικά, σχετικά του ποίος είσαι, σχετικά του πού είσαι και την περίοδο που είσαι.
Και αυτό μεγάλωσε μέσα στο κεφάλι μου, το Point of view του κάθε ανθρώπου.  Και το παρατηρούσα ότι συμβαίνει παντού και πάντα. Εγώ βλέπω μπλε και ο άλλος βλέπει μαύρο, εγώ βλέπω κόκκινο και ο άλλος βλέπει πορτοκαλί. Χρώματα μπερδεύονται, λέξεις παρερμηνεύονται, λογικές και συμπεριφορές που θεωρούνται δεδομένες και αυτονόητες μπορεί να σημαίνουν κάτι εντελώς διαφορετικό.
Και τότε άρχισα να βλέπω τον κάθε ένα σαν μονάδα, ένα άνθρωπο μέσα μια νοητή φούσκα όπου ζει με τους κανόνες του, τις αξίες του και τις λογικές του. Κάθε άνθρωπος και ένας διαφορετικός κόσμος, που οι άλλοι παν και έρχονται σαν κομπάρσοι, μεταβάλλουν κάποια πράγματα, αλλάζουν μικρές παραμέτρους αλλά πάντα ο πρωταγωνιστής είναι στο κέντρο, αυτός που ζει στον κόσμο του. Ένα ξεχωριστό σύμπαν για κάθε έναν από εμάς, όπου όσο κι αν παλεύουμε για συντροφικότητα πάντα ο κάθε ένας θα έχει την δική του φούσκα. 

Κάθε άνθρωπος και μια διαφορετική πραγματικότητα.

12 σχόλια:

  1. Τα προβλήματα προκύπτουν όταν άνθρωποι με διαφορετικές πραγματικότητες πρέπει να βρουν τρόπο να ζήσουν στην ίδια. Μήπως να το πάρω απόφαση ότι δεν γίνετε τελικά; Καλη σου μέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. άσχημη παγίδα, πρέπει να είσαι διαθετιμένη να αλλάξεις πολλές παραμέτρους για να βρεις τον τρόπο. εγώ το πήρα απόφαση, όσο κοντά κι αν είναι κάποιος πάλι δεν είναι στο μυαλό μου, άρα πάντα θα είναι σε άλλο κόσμο! Καλό βράδυ :)

      Διαγραφή
  2. τζαι ανέν άντρας θορεί μόνο τα βασικά χρώματα, οπόταν χέσε μέσα... :ρ

    συμφωνώ μαζί σου, έτσι είναι. ο καθένας θορεί τα πράματα βάση των δικών του εμπειριών, χαρακτήρα κλπ. κάτι λογικό τζαι απλό για μένα, για σένα μπορεί να είναι αγένεια... (απλοικό παράδειγμα...)

    το τέλειο θα ήταν η μια φούσκα να μπει τέλεια μέσα στην άλλη, ώστε οι δύο άνθρωποι να βρίσκονται στο κέντρο και των δύο φούσκων...
    σπάνιο; αδύνατο; αφελές;
    οψόμεθα... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ε το τέλειο εν μου φατσάρει να υπάρχει, οψόμεθα ναι αλλά οι φούσκες μάλλον θα κάμουν bounce. Είπα να μεν περιμένω το τέλειο

      Διαγραφή
  3. Μιαν ερωτηση.Το μαυρον εν χρώμα?

    Andreas

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. επιστημονικά μιλώντας ή όπως το λέμε στην καθομιλουμένη?

      Διαγραφή
    2. Επιστημονικα πάντα!

      Andreas

      Διαγραφή
    3. επιστημονικά μιλώντας το μαύρο είναι η πλήρης απορρόφηση ακτινοβολιών, καμία ανάκλαση! ελέγχεις με??? if i do know my facts? ;)

      Διαγραφή
    4. Αρα εν λαθος να λαλουμε "θωρω τα ουλλα μαυρα".χεχε
      (η ακομα πιο σπανια, "αποχρωση του μαύρου"!!)

      Andreas

      Διαγραφή
    5. haha, ναι, καλύτερα να λαλείς εν θώρω τίποτε :P αλλά εν ξέρω πόσο να συνεννοάσε. "Πο, πό ωραία τα παπούτσια σου καμίας ανάκλασης" "μα τα μάθκια σου είναι κανενού χρώματος?"

      Διαγραφή
  4. Ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του φούσκα, ναι , η μαγεία για μένα είναι όταν ανακαλύψεις ότι ξαφνικά σε απόσταση αναπνοής μέσα στη φούσκα σου βρίσκεται κάποιος και σε παρατηρεί με άνεση και θαυμασμό, χώρις να έχει σπάσει τη φουσκούδα σου και χωρίς να πειράξει τίποτα μέσα σ'αυτήν. Πόθεν ήρθε και πότε; Tι κάμνει δαμέ; Πως μπορεί να με νιώθει χωρίς να ξέρει πολλά; Και τότε είναι που ξαφνικά η φούσκα μπορεί να έχει χώρο για 2 :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή